I GZ 299/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2800/23 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 1 września 2023 r., nr ONW/14/23 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2800/23, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2023.1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił wniosek M.B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 1 września 2023 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że ze skargą (data nadania: 17 listopada 2023 r.) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. We wniosku podniósł, że ze względu na jego pobyt za granicą, nie miał wiedzy na temat korespondencji organów ARiMR. Wskazał, że jako student WPiAUW 4 września 2023 r. przystąpił do egzaminu poprawkowego a następnie udał się na wyjazd wakacyjny, z którego powrócił 23 września 2023 r. Zdaniem skarżącego przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała 16 listopada 2023 r. Sąd wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyczyną uchybienia terminu był wyjazd wakacyjny, który rozpoczął się 5 września 2023 r., a zakończył 23 września 2023 r. W dniu 17 listopada 2023 r. wniesiona została skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Sąd podkreślił, że skarżący był bezpośrednim adresatem zaskarżonej decyzji, zatem korespondencję skierowano bezpośrednio do niego. Skarżącemu przysługiwał 30-dniowy termin do wniesienia skargi, który liczony był od dnia doręczenia decyzji, jednak z uwagi na nieobecność skarżącego w jego miejscu zamieszkania, korespondencja skierowana do niego została dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do nadawcy 20 września 2023 r. z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie". Z akt sprawy wynika, że korespondencja została uznana za skutecznie doręczoną 19 września 2023 r. zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.2022.775). Skarżący dopiero 23 września 2023 r. dowiedział się o skierowanej do niego korespondencji, po czym pismem z 26 września 2023 r. wystąpił do organu o ponowne przesłanie wszelkiej korespondencji związanej z toczącym się postępowaniem administracyjnym, skierowanej do niego w okresie od 28 sierpnia 2023 r. do 22 września 2023 r. W odpowiedzi pismem z 4 października 2023 r. organ przesłał skarżącemu w charakterze informacyjnym kopię decyzji, które to pismo doręczono skarżącemu 24 października 2023 r. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. w dniu 24 października 2023 r., w którym skarżący otrzymał kopię decyzji organu, ustała przyczyna uchybienia terminu, od której skarżącemu liczy się 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie skargi upływał 31 października 2023 r. Skarżący wniósł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi dopiero 17 listopada 2023 r. uchybiając termin na złożenie przedmiotowego wniosku. W świetle art. 88 p.p.s.a spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 86 § 1 art. 87 § 1 i art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez odrzucenie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w następstwie przyjęcia, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu oraz tego, że dochował należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony albo niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Spóźniony jest ten wniosek, który został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od chwili ustania przyczyny uchybienia terminowi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony. Należy bowiem zaznaczyć, że skarżący o wydanej w sprawie decyzji i jej treści dowiedział się 24 października 2023 r. kiedy to odebrał jej kopię. Zatem od tej daty należało liczyć 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie skargi upływał 31 października 2023 r. Składając 17 listopada 2023 r. skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia skarżący uchybił temu terminowi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.