I GZ 299/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 18 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2019 r.; sygn. akt V SA/Wa 579/19 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w O. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków wypłacanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 7 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 579/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A Sp. z o.o. w O. wstrzymania wykonania decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie nakazu zwrotu środków wypłacanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. We wniosku skarżąca podniosła, że jednorazowy zwrot kwoty 48.762,39 zł wraz z odsetkami może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej, spowoduje powstanie znacznego uszczerbku i doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Odmawiając uwzględnienia wniosku Sąd I instancji stwierdził, że samo "powstanie uszczerbku" nie wypełnia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Konieczność wykonania decyzji może doprowadzić do powstania uszczerbku w majątku Spółki, ale nie musi oznaczać spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do załączonych dokumentów (bilanse za lata 2016-2017 oraz zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne) Sąd wskazał, że nie potwierdzają one trudnej sytuacji finansowej Spółki. Już tylko okoliczność, że w latach 2016-2017 strona uzyskiwała zyski z działalności (51.275,37 zł i 63.766,77 zł) wskazują, że nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Stwierdzenie, że uzyskany zysk jest zbyt niski na regulowanie stałych zobowiązań oraz zwrot kwoty dofinansowania nie wypełnia, w ocenie WSA, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 poz. 1302; dalej: ppsa), poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mimo wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które wynikały z przedłożonych bilansów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie brak jest podstaw, aby skutecznie zarzucić Sądowi I instancji nieprawidłowość rozstrzygnięcia w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ppsa. Okoliczność wniesienia skargi do sądu, z uwagi na art. 61 § 1 ppsa nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 ppsa sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z ryzykiem utraty przez Spółkę płynności finansowej, a wypracowany zysk (63.766,77 zł) w 2017 r. nie pozwala na jednorazowe opłacenie należności wobec PFRON. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, kwestia wysokości kwoty do zwrotu określonej w zaskarżonej decyzji nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. Nadto przedstawione przez skarżącą dokumenty nie potwierdzają trudnej sytuacji finansowej Spółki. Już tylko okoliczność, że w latach 2016-2017 strona uzyskiwała zyski (51.275,37 zł i 63.766,77 zł) z działalności wskazują, że nie znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Z nadesłanych bilansów wynika, że Spółka posiada znaczny majątek, zarówno trwały, jak i obrotowy, w tym środki trwałe o wartości 146.318,98 zł (zgodnie ze stanem na 31 grudnia 2017 r.). Na podstawie bilansu można stwierdzić, że jej należności są wyższe od zobowiązań. Spółka jest dużym podmiotem. Posiada kapitał podstawowy w wysokości 402.500 zł oraz kapitał zapasowy w wysokości 672.469,76 zł. Przedstawione dokumenty nie pozwalają jednak określić rozmiarów prowadzonej działalności, wysokości uzyskiwanych przychodów i ponoszonych kosztów działalności. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca nie wykazała zaistnienia w sprawie okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do przezwyciężenia skutki, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.