I GZ 291/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 140/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2024 r. nr 0201-IEE2.7192.86.2023.4 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność przekazania postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) zaskarżonym postanowieniem z 22 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 140/24, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej zwanej: p.p.s.a.) odmówił R. J. (dalej zwanej: skarżącą) wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej zwanego: DIAS) z 17 stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność przekazania postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu. W uzasadnieniu sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które podlegają takiemu wykonaniu. Chodzi zatem o akty kreujące prawa czy określone obowiązki po danej stronie postępowania. Wskazał, że postanowienie DIAS z 17 stycznia 2024 r. w sprawie skargi na czynność przekazania postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, nie zmienia się również wysokość powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpoznanie wniosku według wskazań, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości tj. wstrzymanie wykonania aktów. Postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego i procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność wniesienia skargi do sądu, z uwagi na art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpatrywanej sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem skarżącej. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem DIAS utrzymał w mocy poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-Krzyki we Wrocławiu z 20 listopada 2023r., którym organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność przekazania postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu. Zauważyć w tym miejscu należy, jak też słusznie skonstatował sąd I instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Z zaskarżonego postanowienia, nie wynika zatem wprost obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. W efekcie, skoro przedmiotem postanowienia, którego wstrzymania wykonania domaga się strona, jest odmowa wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność przekazania postępowania egzekucyjnego komornikowi sądowemu, prawidłowo sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na jego charakter, nie nadaje się ono do wykonania ani nie wymaga wykonania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.