I GZ 286/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 101/26 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. C. na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 stycznia 2026 r., nr WBMIP-V.3160.9.2026.KT w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 4 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Gd 101/26 odrzucił skargę P. C. na postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15 stycznia 2026 r. nr WBMIP-V.3160.9.2026.KT w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Sąd I instancji stwierdził, że skarga z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalna, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 4 maja 2026 r. nazwane przez skarżącego "odwołanie". Wniósł o uwzględnienie skargi, uznanie czynności egzekucyjnych za nieproporcjonalne i naruszające zasady postępowania administracyjnego, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz zasądzenie zwrotu pobranych środków oraz kosztów. Ponadto wniósł o zobowiązanie organu do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności faktycznych związanych z kradzieżą pojazdu i działaniami Policji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W myśl art. 173 § 1 p.p.s.a. od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna. Zażalenie natomiast przysługuje wyłącznie od postanowień w przypadkach przewidzianych w ustawie (art. 194 § 1 p.p.s.a.). Do postanowień kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. Podstawowym środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest skarga kasacyjna, z wyłączeniem postanowień o odrzuceniu skargi z powodu złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., od takiego zaś postanowienia jako postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. przysługuje skarga kasacyjna. Skoro więc właściwym środkiem odwoławczym była skarga kasacyjna, to wniesione przez stronę zażalenie podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). W takim stanie rzeczy zastosowanie znajdzie art. 180 p.p.s.a. stanowiący, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 16 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 968/08, LEX nr 537399). Jednocześnie uznać należy, iż wniesienie zażalenia od postanowienia, od którego zażalenie nie przysługuje, stanowi brak nieusuwalny tego środka zaskarżenia. Z tego względu brak jest podstaw do zwrócenia sprawy Sądowi I instancji na podstawie art. 180 p.p.s.a. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny nie był uprawniony do uznania, że wniesiony środek odwoławczy stanowi skargę kasacyjną i do wezwania skarżącej do uzupełnienia wniesionej skargi kasacyjnej. Wniesienie skargi kasacyjnej obarczone jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Sporządzenie tego środka prawnego osobiście przez stronę postępowania nie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu. Należy również wskazać, że Sąd I instancji doręczając skarżącemu postanowienie z dnia 4 maja 2026 r., błędnie pouczył o przysługującym stronie prawie wniesienia zażalenia. Błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może jednak powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów ustawy. Nieprawidłowe pouczenie w tym zakresie nie powoduje bowiem, że wniesiony środek jest skuteczny. Okoliczność ta może stanowić podstawę do przywrócenia stronie terminu do wniesienia właściwego środka odwoławczego. W tym zakresie należy jednak złożyć stosowny wniosek o przywrócenie terminu (art. 87 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie.