I GZ 277/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 24 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1599/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 1599/20, odrzucił skargę W. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] października 2020 r. w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca – mimo wezwania – nie uzupełniła braku formalnego skargi, tj. nie złożyła odpisu skargi wraz z załącznikami dla doręczenia uczestnikowi postępowania w terminie wynikającym z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 14 grudnia 2020 r., doręczonego 5 stycznia 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nadała brakujący odpis skargi na adres organu, a nie na adres Sądu, jak to zostało określone w ww. zarządzeniu. Organ odwoławczy przekazał Sądowi przesyłkę 10 lutego 2021 r. (data wpływu do Sądu – 15 lutego 2021 r.), a więc po upływie 7-dniowego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego zmianę w całości lub części. Wyjaśniła, że była przekonana, iż przesyłając odpis skargi na adres organu odwoławczego (tak jak nadawała skargę), prawidłowo wykonuje wezwanie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie zakreślonym przez Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach w zarządzeniu wzywającym do uzupełnienia tych braków. Należy wskazać, że Sąd I instancji przyjął, że skarżąca w odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego przesłała odpis skargi dla doręczenia uczestnikowi postępowania, jednakże nie na adres Sądu, a na adres organu. Następnie organ w dniu 10 lutego 2021 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odpis skargi. W tym miejscu wskazać należy, że zasadą jest, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego prowadzi się korespondencję bezpośrednio z sądem, przed którym toczy się postępowanie. Przeciwny wniosek nie znajduje żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, jest sprzeczny z zasadami logiki i ekonomii prowadzenia postępowania sądowego, a ponadto w żaden sposób nie może być wywiedziony z przepisów p.p.s.a. Z całokształtu unormowań powołanej ustawy jednoznacznie wynika, że tryb pośredni wnoszenia pism stanowi ściśle określony w ustawie wyjątek, który wiąże się z koniecznością dokonania dodatkowych czynności bądź realizacji określonych uprawnień przez organ pośredniczący w przekazaniu pisma. Ustawodawca w art. 54 § 1 p.p.s.a. przewidział pośredni tryb wnoszenia do sądu administracyjnego skargi. Organ jest wówczas zobligowany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, może również skorzystać z uprawnień autokontrolnych (art. 54 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Pośredni tryb wnoszenia pisma, o jakim mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a., odnosi się wyłącznie do pierwotnie składanej skargi. Wskazuje na to bowiem zarówno samo brzmienie ustawy, jak i fakt, że tryb pośredni stanowi odstępstwo od zasady bezpośredniego kierowania pism do sądu i nie może tym samym znajdować zastosowania w sytuacjach nieprzewidzianych przez ustawodawcę. Brak również jakichkolwiek innych powodów (celów), które uzasadniałyby pośrednictwo organu w przekazywaniu pism stanowiących uzupełnienie braków formalnych skargi. Przeciwnie, rozwiązanie przyjęte przez skarżącego w rozpoznawanej sprawie należałoby uznać za zupełnie niecelowe z punktu widzenia ekonomii postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego i zbędnego wydłużania czynności podejmowanych przez stronę i ich dodatkowego skomplikowania. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie przyjął za datę uzupełnienia braków formalnych skargi dzień 15 lutego 2021 r., tj. datę wpływu przesyłki zawierającej odpis skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Błędne przesłanie żądanych dokumentów na adres organu nie mogło czynić zadość wezwaniu do usunięcia braków formalnych środka zaskarżenia. Tym samym odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braku zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało ocenić jako w pełni uzasadnione. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.