I GZ 26/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 816/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 13 sierpnia 2025 r., nr 3201-IGI.9342.28.2025.21 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku dokonania zgłoszenia INTRASTAT postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 1 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 816/25, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odmówił A (dalej: skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 13 sierpnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 24 czerwca 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. WSA wskazał, że skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania decyzji WSA stwierdził, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania nie tylko nie zawiera uzasadnienia, które odnosiłoby się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ale i nie został poparty jakimkolwiek materiałem dowodowym, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę przez sąd. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia stwierdzającego, że zachodziły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego; 3. dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu ze zgłoszenia deklaracji Intrastat za okres: 2024 roku na okoliczność tego, że prezes spółki, mimo zawartej z biurem księgowym umowy obejmującej składanie tego rodzaju zgłoszeń, musiał finalnie złożyć je samodzielnie. 4. dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z kopii wypowiedzenia umowy usług księgowych w celu wykazania faktu, że skarżący do 20 grudnia 2024 r. korzystał z pomocy profesjonalnego biura księgowego, a brak zgłoszeń Intrastat stało się główną podstawą wypowiedzenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy zajęcie kary istotnie wpływa na bieżące funkcjonowanie skarżącej oraz jej zdolność do regulowania zobowiązań publicznoprawnych i prywatnoprawnych, zajęta bowiem przez organ kwota jest znaczna, a jak zostało już podniesione uprzednio, skarżąca posiadała umowę na usługi księgowe z B, która obejmowała również składanie zgłoszeń Intrastat, a których biuro księgowe nie złożyło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wynika, że zastosowanie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. było skutkiem uznania przez WSA, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia, które przekona Sąd o takiej konieczności. Wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczności spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie zabrakło konkretnych wskazań, co do tego na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź na czym mogłyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej był nieuzasadniony. Ze wskazanych powodów i braku przekonującej argumentacji w zażaleniu, a także wykonania w drodze egzekucji administracyjnej zaskarżonej decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.