I GZ 26/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska - Florek po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 708/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 708/17 na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie E. S. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 czerwca 2018 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego WSA we Wrocławiu z dnia 7 maja 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca po otrzymaniu odpisu postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r. (zawierającego pouczenie, że nie podlega zaskarżeniu) złożyła 26 lipca 2018 r. do Sądu wniosek o ponowne zbadanie postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r., które zarządzeniem z dnia 4 września 2018 r. potraktowane zostało jako zażalenie. Odrzucając zażalenie Sąd I instancji wyjaśnił, że aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, iż obecnie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w przedmiocie utrzymania w mocy bądź zmiany orzeczenia referendarskiego dotyczącego przyznania prawa pomocy nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. E. S. w zażaleniu stwierdziła, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji nie odniósł się do wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia 23 lipca 2018 r. Zdaniem skarżącej zaskarżone postanowienie z dnia 2 października 2018 r. jest jakby uchyleniem się Sądu I instancji od zbadania zasadności wydania postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowela z dnia 9 kwietnia 2015 r. do ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie której został zmieniony m.in. art. 260 p.p.s.a. W konsekwencji tych zmian, modyfikacji uległy też zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z treścią art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Z kolei, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w art. 194 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącej jako niedopuszczalne. Należy zauważyć, że Sąd I instancji prawidłowo potraktował pismo skarżącej z dnia 26 lipca 2018 r. jako zażalenie na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2018 r. Skarżąca w piśmie tym wskazała, że wnosi o ponowne zbadanie zasadności postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r. Jak wynika z powyższych przepisów złożenie zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2018 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 7 maja 2018 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa pomocy jest niedopuszczalne. Ponadto skarżąca została prawidłowo pouczona przez Sąd I instancji (przy doręczeniu odpisu postanowienia z dnia 25 czerwca 2018 r.), że od wskazanego orzeczenia nie przysługuje środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.