I GZ 255/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 46/23 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2023 r., sygn. akt VIII SPP/Wa 46/23, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił zażalenie G. Sp. z o.o. w B. na postanowienie (tego Sądu z 23 czerwca 2023 r., sygn. akt. VIII SPP/Wa 46/23) utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zażalenie na ww. postanowienie z 23 czerwca 2023 r. było niedopuszczalne, gdyż od tego rozstrzygnięcia nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Z tego powodu zażalenie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu, zasad dobrej legislacji oraz naruszenie Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej art. 47-50. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności przykładowo zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Prawidłowo zatem Sąd I instancji postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania odrzucił zażalenie skarżącego z uwagi na jego niedopuszczalność. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.