I GZ 241/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kolanowska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 139/26 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 grudnia 2025 r., nr KO.402.40.2025 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek dotyczący określenia przypadającego do zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Łd 139/26 odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek dotyczący określenia przypadającego do zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I została wezwana do uzupełniania braku formalnego skargi przez wskazanie numeru PESEL, a wezwanie to zostało przez skarżącą odebrane w dniu 25 marca 2026 r. Następnie w piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazała, że w dniu 4 lutego 2026 r. przekazała skargę członkowi najbliżej rodziny, jednak z uwagi na awarię samochodu nie był w stanie udać się na pocztę i tym samym złożyć skargi w ustawowym terminie. Wskazała również na pogorszenie stanu zdrowia osoby, która podjęła się doręczenia przesyłki. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek podlegał odrzuceniu, ponieważ skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 1 kwietnia 2026 r. Natomiast siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął swój bieg w dniu 5 lutego 2026 r., czyli po ustaniu przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Natomiast brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowienie Sądu pierwszej instancji jest trafne. Zasadnie wskazano, że termin na złożenie takiego wniosku liczy się jako termin 7 dni od momentu ustania przyczyny uchybienia do dokonania określonej czynności procesowej oraz że ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi nastąpiło w dniu 5 lutego 2026 r. Uznając, że termin ten liczony winien być od dnia 5 lutego 2026 r., prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi upływał wraz z dniem 12 lutego 2026 r. W sytuacji gdy skarżąca złożyła wniosek z dniem 1 kwietnia 2026 r., zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał ten wniosek, jako spóźniony z uwagi na upływ terminu do jego złożenia. Argumentacja złożonego zażalenia nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazuje, że dopiero z pisma z dnia 25 marca 2026 r., które zawierało odpowiedź organu powzięła wiadomość o uchybieniu terminu. Należy wskazać, że skarżąca mając na uwadze przeszkodę faktyczną, która spowodowała opóźnienie w złożeniu skargi, miała możliwość pozyskania wiedzy, czy skarga została przekazana do Sądu pierwszej instancji w ustawowym terminie do jej wniesienia. Tym bardziej, że skarżąca miała wiedzę, że skarga została złożona na końcu biegnącego terminu. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.