I GZ 237/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt III SPP/Po 173/21 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia Kierownika Biura Powiatowego od rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 19 maja 2022 r., sygn. akt III SPP/Po 171/21, odrzucił zażalenie R. Sp. z o.o. w Z. na postanowienie tego sądu z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SPP/Po 171/21 dotyczące prawa pomocy, w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 30 sierpnia 2021 r. odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, orzeka jako sąd drugiej instancji – co pozostaje zgodnie z art. 260 § 2 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." Zdaniem Sądu zażalenie należało uznać za niedopuszczalne z uwagi na jego niezaskarżalność. Pismem z 31 maja 2022 r. wniesiono zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 19 maja 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Tryb zaskarżania rozstrzygnięć wydawanych przez sąd administracyjny w przedmiocie prawa pomocy reguluje art. 260 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Ponadto, w myśl art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a., w sprawach, o których mowa wyżej, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść przywołanej regulacji przesądza o tym, że od postanowień wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w sprawach z zakresu prawa pomocy jest bowiem środkiem odwoławczym zbliżonym do instytucji zażalenia. Niezależnie od powyższego zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia expressis verbis wymienione w pkt 1-10 cytowanego przepisu. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu (zażalenia) nie zostały ujęte w katalogu określonym w tym przepisie. Postanowienie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa, ponieważ wniesione zażalenie na postanowienie z 19 maja 2022 r. (będące postanowieniem wydanym przez ten Sąd w drugiej instancji w sprawie z wniosku o prawo pomocy) było niedopuszczalne i w związku z tym podlegało odrzuceniu. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.