I GZ 221/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2020 r., sygn. akt I GZ 221/20 zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 251/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla grupy producentów owoców i warzyw postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2020 r., sygn. akt I GZ 221/20 w ten sposób, że wykreślić słowa: "w sprawie ze skargi [...] o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 206/17".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa) sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 powołanej ustawy uprawnienie to obejmuje również postanowienia sądu. W myśl powyższych przepisów sprostowaniu podlegają wadliwości występujące w sentencji orzeczenia - tak w jego części wstępnej (komparycji) oraz w rozstrzygnięciu (tenorze) - jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 ppsa wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Trafnie przyjmuje się, że oczywistość wadliwości może wynikać z porównania niedokładności, błędu lub omyłki z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami sprawy. W sprawie w tenorze sentencji do takiej właśnie oczywistej nieprawidłowości doszło. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że stroną skarżącą był [...], nie zaś wskazana w postanowieniu spółka z o.o. podobnie przedmiotem postępowania nie było wznowienie postępowania sądowego. Tak więc to na skutek oczywistej omyłki wadliwie wskazano w tenorze sentencji postanowienia NSA tak inny podmiot oraz przedmiot postępowania. Przy tym sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. W tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 ppsa powyższą oczywistą omyłkę sprostował.