I GZ 203/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 563/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 grudnia 2023 r., nr UP-913/2023 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 563/24 odrzucił skargę kasacyjną B. G. w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 6 grudnia 2023 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że doręczenie odpisu wyroku z 4 września 2024 r. wraz z jego uzasadnieniem nastąpiło 12 listopada 2024 r., a skargę kasacyjną złożono osobiście w biurze podawczym Sądu 19 grudnia 2024 r., a zatem po upływie omówionego wyżej trzydziestodniowego terminu, który upłynął 12 grudnia 2024 r. Postanowieniem z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 563/24 WSA w Warszawie nie uwzględnił wniosku skarżącego i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, gdzie następnie w wyniku złożenia zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt I GZ 220/25 oddalił zażalenie, wskazując, że okoliczności zaistniałe w rozpoznawanej sprawie nie uzasadniały przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji wskazanym na wstępie postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną. Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji wniósł skarżący, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie: - art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") – poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącego w sytuacji nadzwyczajnej – śmierci osoby najbliżej w toku biegi terminu; - art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, co spełnia ustawowe przesłanki przywrócenia terminu; - art. 87 § 2 p.p.s.a. polegające na błędnej ocenie odpowiedzialności skarżącego. Sąd błędnie ustalił, że skarżący zaniedbał termin do złożenia skargi kasacyjnej w terminie trzydziestodniowym, błędnie oceniając, że skarżący "miał możliwości wcześniejszego zadbania o należyte wykonanie czynności procesowych". Skarżący wskazał, że ustawodawca w art. 177 § 1 p.p.s.a. przewidział 30 – dniowy termin do złożenia skargi kasacyjnej. Zatem Sąd nie ma uprawnienia do skracania terminu ustawowego do jej złożenia, jak również do pouczania skarżącego, że mógł wcześniej wykonać czynności procesowe. Zdaniem skarżącego ustalenia i ocena Sądu są sprzeczne z doświadczeniem życiowym, pozbawione logiki i empatii; - art. 87 § 2 polegające na błędnej ocenie należytej staranności skarżącego. Sąd błędnie ustalił, że śmierć matki skarżącego 1 grudnia 2024 r. była okolicznością, którą skarżący mógł przezwyciężyć i z tego powodu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie tylko uprawdopodobnił okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu ale przedstawił dowód w postaci aktu zgonu. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej wraz z uwzględnieniem dokonanych już czynności, tj. przyjęcia złożonej w dniu 19 grudnia 2024 r. skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie potraktowanie wniesionej skargi kasacyjnej jako połączonej z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia i jego uwzględnienie. Skarżący oświadczył, że nie poniósł żadnej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z akt sprawy wynika, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 563/24 został skarżącemu doręczony 12 listopada 2024 r. (k. 66 akt sądowych). W tej sytuacji zgodnie z dyspozycją powyżej wskazanego przepisu termin na złożenie skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku Sądu pierwszej instancji upływał wraz 12 grudnia 2024 r. Natomiast skargę kasacyjną złożono osobiście w siedzibie Sądu 19 grudnia 2024 r., czyli po ustawowym terminie do jej złożenia. Zasadne więc pozostaje rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów złożonego zażalenia należy wskazać, że zarzuty te koncentrują się w odniesieniu do kwestii przywrócenia terminu. Tymczasem postępowanie w tym przedmiocie zostało już prawomocnie zakończone. Jak już wyżej wskazano, Sąd pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zażalenia skarżącego w tym zakresie. W tej sytuacji powoływanie się na zarzut naruszenia art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. jest błędne. Z kolei jako niezrozumiałe jawi się stanowisko autora zażalenia, który wskazuje na skrócenia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Termin ten nie może podlegać skróceniu, czy też wydłużeniu. Nie ma możliwości, aby dokonywać modyfikacji tego terminu. Natomiast kwestie te były przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.