I GZ 203/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 667/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. o sygn. akt I SA/Bk 667/17, orzekając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; obecny tekst jednolity: z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił R. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie opłaty paliwowej za kwiecień 2012 r. w kwocie 15652 zł. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję R. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Jak argumentował, decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż narusza szereg przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, a zatem jest sprzeczna z prawem. Wnioskodawca zaznaczył również, że nie jest w stanie regulować zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji bez konieczności podjęcia decyzji o likwidacji działalności gospodarczej. W jego ocenie brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na dochody czy sytuację majątkową skarżącego, posiadane oszczędności lub zobowiązania. Dlatego też, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, poza gołosłownymi twierdzeniami i przywołaniem brzmienia przepisu, że egzekucja kary pieniężnej wynikającej z decyzji, doprowadzić może do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo WSA zauważył, że rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłyby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, jakiego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 3 sierpnia 2017 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które w swym brzmieniu nie odpowiada stanowi faktycznemu i prawnemu sprawy, co skutkowało błędnym przyjęciem, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie przysporzy stronie znacznej szkody lub nie spowoduje trudnych do odwrócenia dla niej skutków. R. S. argumentował, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie daje jakiejkolwiek rękojmi należytego rozpatrzenia sprawy. Wyraził wątpliwość, czy Sąd wziął pod uwagę okoliczności rzeczywiście zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a nie z innej sprawy, skoro samo uzasadnienie jest sformułowane w sposób lakoniczny i widnieje w nim odesłanie do zupełnie innego rodzaju obowiązku. Składający zażalenie uznał, że odwołanie się w uzasadnieniu postanowienia do innego rodzaju obowiązku tj. kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry sugeruje, że jego sprawa nie została rozstrzygnięta indywidualnie. Poza tym R. S. podtrzymał swoje stanowisko w zakresie istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie dołączając żadnych dokumentów źródłowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Należy mieć także na uwadze, że uzasadnieniem dla wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego nie może być jedynie powołanie się na ogólną przesłankę wskazaną w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. i w tej mierze orzecznictwo sądów administracyjnych jest zgodne (por. np. postanowienie NSA z 1 marca 2017 r. o sygn. akt II FSK 208/17; dostępne w CBOSA). Dokonana przez Sąd ocena wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Przywołanych we wniosku okoliczności, mających wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie sposób zweryfikować, ponieważ nie zostały poparte żadnymi dokumentami, pozostają więc gołosłowne. W szczególności nieznany pozostaje stan majątkowy wnioskodawcy, a brak wiarygodnych danych w tym zakresie uniemożliwiał Sądowi weryfikację twierdzeń, że uiszczenie kwoty nałożonej decyzją może wywołać znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., które miałyby w indywidualnym przypadku R. S. sprowadzać się do likwidacji działalności gospodarczej. Okoliczności tej nie uprawdopodobniono także w zażaleniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., brak jest dostatecznych podstaw do przypisywania uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia takiej wadliwości, która miałaby istotny wpływ na wynik sprawy, a świadczyłaby o niedostateczne indywidualnym rozpoznaniu wniosku R. S. Odniesienie się przez Sąd na str. 3 uzasadnienia do kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie dotyczy wprost rozpoznawanej sprawy, dotyczącej opłaty paliwowej, niemniej jednak posłużyło Sądowi za przykład ilustrujący, że uiszczenie kary pieniężnej, tak samo jak uiszczenie konkretnej kwoty opłaty paliwowej, nie wywołuje nieodwracalnych skutków, bowiem świadczenie pieniężne jest odwracalne. Powyższe pozwala odrzucić podstawowy argument zażalenia, skoncentrowany na rzekomo istotnej wadliwość uzasadnienia postanowienia WSA w Białymstoku. Tytułem uwagi natury ogólnej wskazać uzupełniająco trzeba, że wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając konkretną sprawę, powinien posługiwać się przykładami najbardziej adekwatnymi do badanego zagadnienia. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.