I GZ 195/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 5157/21 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 marca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 5157/21, na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329, dalej: p.p.s.a.) odmówił A wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] września 2021 r. w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że oparciu o zaskarżoną decyzję strona skarżąca zobowiązana jest do zwrotu kwoty 93 118,07 zł wraz z odsetkami. Powyższy obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są bez wątpienia odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu skarżącemu kwoty, do której zapłaty jest on obecnie zobowiązany. W ocenie Sądu w sprawie uzasadnienie wniosku oraz dołączone do skargi kopie dokumentów nie pozwalają w pełni na zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca przedstawiła rachunek zysków i strat oraz bilans za 2020 r. Nie przedstawiła jednak dokumentów, które pozwalałyby ocenić jej aktualną sytuację finansową. Podała jedynie, że we września 2021 r. jej obrót brutto wyniósł 514 400 zł. Z nadesłanego rachunku zysków i strat za 2020 r. wynika zaś, że strona skarżąca w 2020 r. osiągnęła przychody ze sprzedaży i zrównane z nimi w wysokości 4 638 084,84 zł. Do tego osiągnęła przychody finansowe w wysokości 788 315,59 zł oraz pozostałe przychody operacyjne w kwocie 55 828,76 zł. W 2020 r. Spółka osiągnęła stratę w wysokości 34 676, 64 zł. Ponadto w treści wniosku skarżąca podniosła, że jej miesięczne obciążenia z tytułu ZUS, PIT, VAT i wynagrodzeń są na poziomie ok 493.900,00 zł. Zaznaczyła przy tym, że nie posiada zaległości względem Urzędu Skarbowego. W ocenie Sądu nie można uznać, że wynikająca z zaskarżonej decyzji konieczność zapłaty kwoty 93 118,07 zł wraz z odsetkami może mieć wpływ na utratę płynności finansowej strony skarżącej, uwzględniając nawet wykazywane zobowiązania z tytułu kredytów i pożyczek. Kwota ta, nie licząc odsetek, stanowi bowiem ok. 2% jej rocznego przychodu za 2020 r. i mniej niż 20% jej obrotu za wrzesień 2021 r. Z przedstawionych przez stronę skarżącą informacji i dokumentów nie wynika zatem aby w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji mogło powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i dowolne uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji, co stało się podstawą do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Instytucja procesowa wstrzymania wykonania aktu jest odstępstwem od generalnej zasady jej wykonalności i służyć ma stronie postępowania, chroniąc ją przed negatywnymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku wykonania rozstrzygnięcia. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania postanowienia po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu. Przepis ten określa przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy, który musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka nie wykazała ziszczenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W zaskarżonym postanowieniu Sąd zawarł analizę dokumentów finansowych załączonych do wniosku. W ocenie NSA Sąd I instancji zasadnie ocenił, że przedstawione dokumenty nie potwierdzają przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji . Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie nie ocenia na nowo argumentacji strony skarżącej, a jedynie bada, czy Sąd I instancji właściwie rozpoznał wniosek. W konsekwencji zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.