I GZ 17/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 669/19 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 11 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 669/19 odrzucił skargę P. G. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w ustawowym 7-dniowym terminie. W dniu [...] października 2019 r. P. G. wniósł do WSA w Łodzi zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia 11 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 669/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2019 r. odrzucające skargę P. G. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca zażalenie wniesione po upływie terminu. W niniejszej sprawie odpis postanowienia z 11 września 2019 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 września 2019 r. Zatem ostatni dzień na wniesienie zażalenia przypadał na 30 września 2019 r. Tymczasem zażalenie zostało wniesione przez skarżącego do sądu 1 października 2019 r., o czym świadczy data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie zawierającej rzeczone zażalenie. Oznacza to, że strona uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia zażalenia. Ponadto wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nie został uwzględniony, co wynika z treści prawomocnego postanowienia sądu z dnia 11 października 2019 r. W związku z tym termin do wniesienia zażalenia nie został skarżącemu przywrócony. Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Łodzi z dnia 3 grudnia 2019 r. wniósł P. G. wnosząc o jego uchylenie. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zażalenia skarżącego i umorzenie P. G. należności z tytułu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, względnie o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego postanowienia poprzez ustalenie, że skarżący nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu objętego wnioskiem o jego przywrócenie doszło z przyczyn niezawinionych przez P. G. oraz naruszenie przepisów postępowania a ponadto prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 87 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie nie występował wyjątkowy przypadek uzasadniający przywrócenie terminu, 2. art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że P. G. nie uprawdopodobnił braku swojej winy, pomimo uzupełnienia przez skarżącego niezwłocznie po uzyskaniu stosownej informacji braków przedmiotowej skargi. 3. art. 7 k.p.a., 4. art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasad praworządności, 5. art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, 6. art. 17 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w związku z ogólnie pojętym zakazem nadużywania praw przez organy administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 1 zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż postanowienie z dnia 11 września 2019 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 września 2019 r., stąd siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upłynął 30 września 2019 r. Zażalenie do Sądu wniósł pełnomocnik skarżącego dopiero 1 października 2019 r., a więc już po upływie terminu. Należy również zauważyć, że postanowieniem z dnia 11 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Odnosząc się zaś do argumentacji pełnomocnika skarżącego zawartej w uzasadnieniu zażalenia należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w niniejszym postępowaniu oceniać przyczyn uchybienia terminu i orzekać w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe kwestie były już rozpoznawane i wychodzą poza zakres postępowania zażaleniowego. Pozostają zatem poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 86/15). Nie były także zasadne podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 2 Konstytucji i 7 k.p.a. Za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, bowiem skarżący nie został pozbawiony prawa do sprawiedliwego procesu przed sądem administracyjnym oraz art. 17 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.