I GZ 165/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P Spółki jawnej z siedzibą w P na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 447/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P Spółki jawnej z siedzibą w P na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) odrzucił zażalenie P Spółki jawnej z siedzibą w P (dalej: spółka) w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Gl 447/16 zwolnił spółkę od każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 100 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. W dniu 5 grudnia 2016 r. spółka złożyła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2016 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia w kwocie 100 zł. Zarządzenie zawierało informację, że nieuiszczenie wpisu w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie zażalenia. Wezwanie zostało odebrane w dniu 6 marca 2017 r., siedmiodniowy termin upłynął w dniu w dniu 13 marca 2017 r., a wpis od zażalenia został uiszczony w dniu 22 marca 2017 r. W związku z powyższym Sąd I instancji odrzucił zażalenie. Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu spółka zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez nienależyte pouczenie skarżącego odnośnie możliwości skorzystania przez niego z prawa pomocy, poprzez brak wskazania w pouczeniu możliwości kolejnego ubiegania się przez skarżącego o takie zwolnienie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a., poprzez odrzucenie zażalenia z powodu kilkudniowego spóźnienia z uiszczeniem wpisu, mimo że skarżący uiścił wpis najszybciej jak tylko mógł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Takimi pismami są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od tego obowiązku określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) oraz instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie spółka została zwolniona od każdorazowej opłaty sądowej w części przekraczającej kwotę 100 zł, a w pozostałym zakresie odmówiono jej przyznania prawa pomocy. W związku z tym zasadnie wezwano spółkę do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. W zażaleniu skarżąca przyznała, że wpis został uiszczony po upływie wyznaczonego terminu. Spółka podała, że co prawda w piśmie przewodnim informującym o doręczeniu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu było zawarte pouczenie dotyczące, ale była przekonana, że odnosi się ono do prawa pomocy, z którego już skorzystała. Z treści pouczenia nie wynikało, że skarżąca może kolejny raz starać się o przyznanie prawa pomocy. Odnosząc się do argumentacji podniesionej w zażaleniu, stwierdzić należy, że nie podważa ona trafności podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Pouczenie zawarte w piśmie skierowanym do skarżącej było prawidłowe. Spółkę wezwano do uiszczenia wpisu jednocześnie informując ją o możliwości ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie było konieczne podkreślenie, że wniosek może być złożony po raz kolejny. Ze wskazanych powodów NSA, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.