I GZ 149/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2016 r.; sygn. akt I SA/Wr 1517/15 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia 27 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 21 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1517/15 odrzucił wniosek D. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z 16 lutego 2016 r. w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z 27 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Skarżący 4 maja 2016 r., wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 lutego 2016 r. Postanowieniem z 6 czerwca 2016 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną skarżącego z powodu niezachowania przymusu działania za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący 8 czerwca 2016 r. sporządził i nadał osobiście sporządzony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który zaskarżonym postanowieniem z 21 lipca 2016 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił jako niedopuszczalny. W uzasadnieniu wydanego postanowienie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że odpis wyroku z 16 lutego 2016 r. wraz z uzasadnieniem doręczony został adwokatowi skarżącego 5 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik był wówczas uprawniony do działania w imieniu skarżącego. Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane dopiero w 2 maja 2016 r., o czym zawiadomiono Sąd pierwszej instancji 1 lipca 2016 r. Doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem należało uznać zatem za prawidłowe. Skarga kasacyjna wniesiona została 4 maja 2016 r., a więc w dwadzieścia dziewięć dni od doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skarżący nie przekroczył zatem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie istniała, jak wyjaśnił Sąd pierwszej instancji możliwość przywrócenia terminu, który nie został uchybiony. Zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 21 lipca 2016 r. złożył D. P. powołując się na zły stan zdrowia. Skarżący wraz z zażaleniem przedłożył zaświadczenie lekarskie oraz zaświadczenie lekarza orzecznika ZUS. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Z kolei, stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć złożenie omawianego wniosku w przypadku, gdy strona nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio p.p.s.a. (v. uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ.: ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.40). Wyrok oddalający skargę D. P. zapadł 16 lutego 2016 r. Uzasadnienie, sporządzone na wniosek pełnomocnika strony, zostało doręczone temu pełnomocnikowi 5 kwietnia 2016 r. Skarga kasacyjna, sporządzona przez skarżącego osobiście, została przez niego nadana do Sądu pierwszej instancji 4 maja 2016 r. Tym samym skarżący zachował wymagany, 30-dniowy, termin do jej złożenia (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, było osobiste jej sporządzenie, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 175 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w sytuacji zachowania przez stronę terminu do złożenia skargi kasacyjnej wniosek o jego przywrócenie jest niedopuszczalny. Za niedopuszczalny należy bowiem uznać wniosek o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy w ogóle do przekroczenia terminu nie doszło, a czynność dokonana została w ustawowym terminie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.