I GZ 128/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2471/25 w zakresie odrzucenia skargi T. Sp. z o.o. w Ł. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 czerwca 2025 r. nr P-9/369 znak OR07-65080-OR0700610/22/25 w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji) postanowieniem z 31 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2471/25 odrzucił skargę T. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca lub spółka) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 16 czerwca 2025 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. W związku z wniesionym zaskarżeniem spółki na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Przewodniczący Wydziału V WSA w Warszawie zarządzeniem z 18 sierpnia 2025 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki, tj. do nadesłania pełnego odpisu z KRS w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało uznane za doręczone w dniu [...] września 2025 r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zaskarżonym postanowieniem z 31 października 2025 r. Sąd I instancji odrzucił złożoną skargę z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w terminie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia i przyjęcia skargi do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez błędne ich zastosowanie skutkujące przyjęciem, iż w niniejszej sprawie należało odrzucić skargę wniesioną przez skarżącą, pomimo że w przedmiotowej sprawie nie zrealizowały się przesłanki ich zastosowania, co w konsekwencji winno implikować, iż skarga inicjująca niniejsze postępowanie winna zostać przyjęta do rozpoznania, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych w postaci wpisu, ponieważ bieg nie został wszczęty wskutek nieprawidłowego doręczenia przesyłki pełnomocnikowi, w świetle czego nie sposób twierdzić, iż doszło do uchybienia terminu, zaś negatywne następstwa ewentualnych zaniedbań po stronie podmiotu profesjonalnie zajmującego się doręczaniem przesyłek - operatora w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. prawo pocztowe nie mogą obciążać skarżącego, który dochował należytej staranności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie – przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o czym stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Z kolei w świetle art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do treści art. 29 p.p.s.a. (obowiązującej w niniejszej sprawie, tj. przed zmianą dokonaną z dniem 5 listopada 2025 r. na mocy ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2025 r., poz. 1427), przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi. Z powołanych przepisów wyraźnie wynika, że to na osobie dokonującej w postępowaniu sądowym czynności w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swojego umocowania. W rozpoznawanej sprawie należy odnotować, że spółka złożyła skargę do której nie był dołączony dokument określający umocowanie do jej reprezentowania. W związku z powyższym zasadnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2025 r., wezwano spółkę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis pełny KRS). Z akt sądowych sprawy wynika, że przesyłka z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego była wysłana na wskazany w skardze adres spółki. Awizowana była pierwszy raz [1] września 2025 r., powtórnie [2] września 2025 r. Przesyłka, w związku z jej nieodebraniem, została zwrócona do WSA w Warszawie w dniu [3] września 2025 r., co umożliwiło uznanie w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. wezwania za doręczone z dniem [4] września 2025 r. Oznacza to, że termin do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki upływał [5] września 2025 r. W terminie tym skarżąca nie nadesłała brakującego dokumentu (odpisu pełnego KRS), co spowodowało spełnienie przesłanek odrzucenia skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3. Jednocześnie zauważyć należy, że stanowisko skarżącej co do nieprawidłowości w doręczaniu przesyłek przez lokalny oddział operatora pocztowego nie zostało poparte żadnymi dowodami, takimi jak wynik rozpoznania reklamacji pocztowej. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że skarżąca skutecznie podważyła możliwość uznania wezwania do uzupełnienia braku formalnego za prawidłowo doręczone. W zażaleniu nie jest kwestionowane, że skarżąca nie uzupełniła na wezwanie Sądu I instancji braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu wskazującego sposób reprezentacji skarżącej (odpisu KRS). Stanowisko skarżącej zmierza do oceny, że skarżąca nie uchybiła terminowi do uzupełnienia braku formalnego, albowiem bieg nie został wszczęty wskutek nieprawidłowego doręczenia przesyłki. Argumenty zażalenia nie podważają jednak dokonanej oceny, ponieważ stanowisko skarżącej co do nieprawidłowości w doręczaniu przesyłki przez lokalny oddział operatora pocztowego, gdyż nie zostało poparte żadnymi dowodami, takimi jak np. złożona reklamacja na usługi pocztowe. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że skarżąca skutecznie podważyła możliwość uznania wezwania do uzupełnienia braku formalnego za prawidłowo doręczone. Niejasna pozostaje dla Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszona w zażaleniu kwestia odnośnie wezwania spółki do uzupełnienia wpisu od skargi, gdyż w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie wydał zarządzenia do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, ani nie była to podstawa odrzucenia skargi. W świetle powyższych wywodów w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do uchylenia postanowienia WSA w Warszawie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.