I GZ 127/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 549/24 w zakresie odrzucenia skargi sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Rz 549/24 odrzucono skargę S. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, przez złożenie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie lub przed sądami administracyjnymi, aktualnego na dzień złożenia skargi. Przesyłka została doręczona dnia 15 listopada 2024 r. i strona nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi w terminie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że nie otrzymała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Podniosła również, że Krajowy Rejestr Sądowy jest jawny, a odrzucenie skargi pozbawiło ją możliwości obrony jej praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a." zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Stosownie zaś do art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Muszą udowodnić prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka – Medek. Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX/el 2013 r.). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej jest niewątpliwie odpis z KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji skarżącej należy wskazać, że z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w jednej przesyłce skarżącej doręczono odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie do nadesłania aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie lub przed sądami administracyjnymi, aktualnego na dzień złożenia skargi. Powyższą przesyłkę skarżąca odebrała 15 listopada 2024 r. (k. 33 akt sądowych). W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisów, które sprzeciwiałyby się przesłaniu kilku wezwań w jednej przesyłce. Praktyka doręczania stronom postępowania kilku pism w jednej przesyłce nie narusza zasad ani trybu doręczania pism w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wynika to z potrzeby ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Również w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przesyłka sądowa może zawierać kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki". Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I FZ 149/19, z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt I FZ 172/19, z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OZ 261/22, z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt I OZ 157/22 oraz z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt I OZ 589/23). Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru spornej przesyłki spełnia powyższe wymagania, co wykazano powyżej. Użyte tam sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka, oprócz odpisu odpowiedzi na skargę zawierała również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Sąd I instancji stwierdzając, że skarżąca nie wykonała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi oparł się na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki. Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takiego dokumentu z prawdą. Mając zatem na uwadze adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki należy wskazać, że w przypadku zastrzeżeń co do ewentualnej niezgodności zawartości przesyłki z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru, należało w dacie jej doręczenia przedsięwziąć czynności zmierzające do usunięcia tych rozbieżności. Skarżąca żadnych czynności jednak nie podjęła. Twierdzenia skarżącej – podniesione we wniesionym zażaleniu – nie zostały też poparte żadnymi dokumentami mogącymi obalić ww. domniemanie. W związku z tym uznać trzeba, że Sąd I instancji trafnie przyjął, że skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, co skutkowało koniecznością jej odrzucenia. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.