I GZ 118/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1106/24 w zakresie odrzucenia skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 1 lipca 2024 r., nr 2401-IEE.7192.311.2024.2.MT; UNP: 2401-24-162822 w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1106/24 Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 1 lipca 2024 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Skarżący pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. wniósł skargę na ww. postanowienie DIAS z dnia 1 lipca 2024 r. W treści pisma z dnia 26 września 2024 r. skarżący zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych - "zwolnienie z wniesienia żądanej opłaty", po tym jak został wezwany do uiszczenia wpisu. Wezwaniem z dnia 3 października 2024 r. wnioskodawca został wezwany do złożenia wniosku na załączonym do pisma sądowego formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżący został pouczony o skutkach niewykonania w terminie wezwania. Wezwanie doręczono w dniu 8 października 2024 r. Zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2024 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Zarządzenie starszego referendarza sądowego zostało doręczone wnioskodawcy dnia 11 grudnia 2024 r., co adresat potwierdził własnoręcznym podpisem. Skarżący pismem z dnia 18 grudnia 2024 r. wniósł sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego wnosząc o jego uchylenie. Strona zarzuciła, że "postanowienie" rażąco narusza prawo z powodu błędnej oceny jego możliwości finansowych. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I został doręczony stronie w dniu 21 stycznia 2025 r., co potwierdza dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru dla przesyłki, w której nadano wezwanie. Termin do uiszczenia wpisu liczony od dnia następującego po dniu doręczenia wezwania, kończył się z dniem 28 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie udzielenia skarżącemu prawa pomocy, został on wezwany do uiszczenia wpisu. Skarżący pouczony został o konsekwencjach niewykonania wezwania we wskazanym terminie. Okres wyznaczony wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi wniesionej do Sądu upłynął bezskutecznie w dniu 28 stycznia 2025 r. Skarżący nie uiścił wymaganego wpisu. W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak wynika z akt sprawy, Przewodniczący I Wydziału WSA zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2025 r. – w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy – wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wspomniany rygor wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 28 stycznia 2025 r. Skarżący nie uiścił w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z pozostawieniem wniosku strony o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, ewentualny brak zdolności finansowych skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Tym samym nie doszło do pozbawienia strony prawa do sądu bowiem, w sytuacji nieuzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i pozostawienia go w związku z tym bez rozpoznania, to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek ponoszenia kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.