I GZ 11/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1077/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1077/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] marca 2022 r. w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym. W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona skargą decyzja została skutecznie doręczona skarżącej 7 marca 2022 r. Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") – upływał zatem 6 kwietnia 2022 r. Spółka wniosła skargę na decyzję w dniu 7 kwietnia 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę - k. 50 akt sądowych), co powoduje, że skarżąca uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia. W konsekwencji skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA celem merytorycznego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: - art. 58 § 1 pkt 2) w zw. z § 3 oraz art. 53 § 1 p.p.s.a. - poprzez błędne uznanie, że decyzja została doręczona Spółce w dniu 7 marca 2022 r., a nie 8 marca 2022 r., a przez to, że skarga złożona na decyzję w dniu 7 kwietnia 2022 r. została wniesiona po terminie, w sytuacji gdy z akt sprawy wynikają istotne wątpliwości co do uznania 7 marca 2022 r. za datę doręczenia decyzji, a co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego wydania postanowienia w miejsce merytorycznego rozpatrzenia przez Sąd; - art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - poprzez uznanie, wbrew wątpliwościom związanym z datą doręczenia decyzji, że została ona doręczona Spółce w dniu 7 marca 2022 r. i wydanie postanowienia, co doprowadziło do odebrania Spółce możliwości dochodzenia swoich praw oraz obrony swoich uzasadnionych interesów w drodze postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17). Z akt niniejszej sprawy wynika, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 7 marca 2022 r. (potwierdzenie odbioru duplikat – k. 604 akt administracyjnych). Odbiór pokwitowała R. B. – osoba uprawniona do odbioru przesyłek. Skarga została natomiast nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 7 kwietnia 2022 r. (koperta k. 50 akt sądowych). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego upływał 6 kwietnia 2022 r. (środa), a wniesienie środka zaskarżenia przez stronę 7 kwietnia 2022 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia dotyczących tego, że spółka posługuje się elektronicznym systemem służącym do rejestrowania korespondencji przychodzącej, z którego wynika, że zaskarżona decyzja z 2 marca 2022 r. została doręczona spółce w dniu 8 marca 2022 r. wskazać należy co następuje. Do zażalenia strona dołączyła wydruk z przesłaną informacją od [...] w dniu 8 marca 2022 r. godz. 15:50 o treści: "Zapraszamy po odbiór przesyłki [...]" z adnotacją "Data rejestracji: 08.03.2022". Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, z treści tego wydruku nie wynika, że przesyłka została odebrana przez spółkę w dniu 8 marca 2022 r., a jedynie to, że przesyłka ta została zarejestrowana w dniu 8 marca 2022 r. i tego samego dnia spółka została poinformowana o możliwości odbioru tejże przesyłki. Natomiast data odebrania przez skarżącą zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, tj. 7 marca 2022 r. wynika w sposób dostatecznie jasny z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (zob. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OZ 1209/20). Na marginesie wskazać należy, że na podmiocie spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy oraz obiegu korespondencji, żeby uniknąć omyłek, które powodują szkody związane z uchybieniem terminów procesowych. Wobec powyższego, Sąd pierwszej instancji słusznie odrzucił skargę z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.