I GSK 998/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A" w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1199/25 w sprawie ze skargi "A" w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 28 marca 2025 r. nr DWI.SK3.5501.28.2025(4) w przedmiocie negatywnej ocena projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "A" w K. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1199/25 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A sp. z o.o. z siedzibą w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 28 marca 2025 r. nr DWI.SK3.5501.28.2025(4) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Spółka z o. o. A z siedzibą w K. złożyła w dniu 24 października 2024 r. wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą [...]. Na skutek oceny projektu dokonanej przez Komisję Oceny Projektów pismem z dnia 27 stycznia 2025 r. PARP poinformowała spółkę, że złożony przez nią wniosek otrzymał w pierwszym etapie ocenę negatywną i tym samym nie został zakwalifikowany do drugiego etapu oceny. Zgodnie z załączonym do pisma arkuszem oceny projektu, zawierającym szczegółowe uzasadnienie oceny, które PARP przyjęła za własne, projekt nie spełnił obligatoryjnych kryteriów dla modułu Charakter badawczo-rozwojowy modułu oraz Innowacyjność rezultatu prac. Po rozpatrzeniu protestu spółki pismem z dnia 28 marca 2025 r. PARP poinformowała skarżącą, że protest nie został uwzględniony. W uzasadnieniu organ podtrzymał negatywną ocenę w zakresie obu zakwestionowanych kryteriów obligatoryjnych dla modułu, posiłkując się stanowiskiem zajętym przez eksperta powołanego na etapie rozpatrywania protestu. PARP stwierdziła, że ani w treści wniosku ani w proteście spółka nie potwierdziła, że cechy i funkcjonalności planowanego do opracowania produktu znacząco różnią się od rozwiązań dostępnych na rynku polskim, nie zidentyfikowała potrzeb odbiorców planowanej innowacji, co nie pozwala uznać, że planowane do opracowanie rozwiązanie zaspokaja te potrzeby, a także nie określiła adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności cech i funkcjonalności opisanej innowacji produktowej. Odnosząc się z kolei do załączonych do protestu dokumentów w postaci odpowiedzi na zarzuty recenzenta przygotowanej przez Instytut z dnia 11 lutego 2025 r. oraz raportu z badania stanu techniki sporządzonego przez kancelarię prawno-patentową S. P., PARP podkreśliła, że w proteście nie można powoływać się na nowe informacje, które nie były zawarte w dokumentacji wniosku o dofinansowanie, ponieważ procedura odwoławcza nie służy uzupełnieniom czy modyfikacjom wniosku aplikacyjnego a jedynie weryfikacji czy wniosek ten został oceniony w zgodzie z obowiązującą procedurą. Organ zwrócił uwagę, że spółka załączyła do wniosku o dofinansowanie model finansowy, lecz nie skorzystał z możliwości załączenia pliku obrazującego metodę badawczą. Wobec tego, PARP pominęła w ponownej ocenie wniosku na etapie rozpatrywania protestu treści zawarte w załączonych do protestu dokumentach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1199/25 skargę na informację PARP z dnia 28 marca 2025 r. wskazał, że nawet jeśli ocena dokonana przez eksperta powołanego przez PARP na etapie rozpatrywania protestu jest bardziej szczegółowa i wykracza poza negatywną ocenę dokonaną pierwotnie przez ekspertów wchodzących w skład Komisji, zmieniając jej wynik na niekorzyść składającego protest, to jednak organ, korzystając z takiej opinii eksperta branżowego, nie może opierać się na tych jej wnioskach, które nie były objęte zarzutami protestu. Skoro pierwotna opinia ekspertów była w jakiejś części korzystna dla wnioskodawcy, to w razie jej podważenia przez eksperta branżowego ponowna ocena PARP powinna ograniczać się wyłącznie do zarzutów sformułowanych w proteście, które z natury rzeczy nie odnoszą się przecież do oceny pozytywnej dla odwołującej się strony. Pomimo jednak wspomnianego naruszenia w ocenie Sądu I instancji skarga nie mogła odnieść skutku, ponieważ za prawidłową uznano negatywną ocenę w zakresie dwóch pozostałych aspektów składających się na kryterium Charakter badawczo-rozwojowy modułu, jak również ocenę w zakresie kryterium Innowacyjność rezultatu prac. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka nie potwierdziła we wniosku (ani również w proteście), że cechy i funkcjonalności planowanego do opracowania produktu znacząco różnią się od rozwiązań dostępnych na rynku polskim, nie zidentyfikowała potrzeb odbiorców planowanej innowacji w sposób pozwalający na przyjęcie, że planowane rozwiązanie zaspokoi potrzeby odbiorców w stopniu znacząco różniącym się od rozwiązań istniejących na rynku, nie określiła także innowacyjności cech i funkcjonalności planowanej innowacji produktowej wskaźnikami pozwalającymi na porównanie do podobnych, istniejących na rynku rozwiązań konkurencyjnych. Poza tym Sąd wskazał, że zgodnie z § 7 regulaminu, ocena w I etapie dokonywana jest na podstawie informacji zawartych we wniosku, a wnioskodawca nie jest wzywany do poprawienia lub uzupełnienia wniosku (ust 1), zaś w wyniku pierwszego etapu oceny projekt: zostaje zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny, w przypadku gdy spełnił wszystkie kryteria pierwszego etapu (ocena pozytywna) albo otrzymuje ocenę negatywną, w przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów pierwszego etapu (ust. 4), to już tylko niespełnienie jednego z wyżej omawianych kryteriów powodowało negatywną ocenę projektu skarżącej. Biorąc przy tym pod uwagę normę zawartą w art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którą, sąd administracyjny może uwzględnić skargę, gdy stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, to pomimo częściowo wadliwej oceny protestu w odniesieniu do pierwszego aspektu kryterium Charakter badawczo-rozwojowy modułu, skargę oddalono, ponieważ stwierdzone naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik oceny. Poza tym Sąd oddalił zgłoszony na rozprawie wniosek dowodowy wskazując, że sądy administracyjne nie przeprowadzają dowodów z opinii biegłych ani dokumentów noszących cechy specjalistycznych ekspertyz, a zgłoszony dokument został sporządzony w dniu 28 maja 2025 r., zaś kontrola sądowoadministracyjna graniczy z datą zakończenia postępowania administracyjnego, przez które w sprawie należy uznać zaskarżoną informację z dnia 28 marca 2025 r. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 45 ust. 1 i 2 w związku z art. 54 ust. 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079 ze zm.; zwanej dalej: "ustawą wdrożeniową") w związku z § 6 ust. 1 regulaminu wyboru projektów oraz załącznikiem nr 3 i 8 regulaminu wyboru projektów poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Sąd nie jest władny dokonywania merytorycznej oceny eksperta organu, jak również, że nie narusza zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania oraz równego traktowania wnioskodawców, przeprowadzenie przez organ oceny wniosku skarżącego pod kątem spełnienia kryteriów etapu pierwszego w sposób dowolny, nieprzejrzysty, nierzetelny i obarczony rażącymi błędami merytorycznymi prowadzącymi do niezgodnego z rzeczywistością przyjęcia, że wniosek nie spełniał kryteriów Charakter badawczo-rozwojowy modułu oraz Innowacyjność rezultatu prac, w szczególności: 1. błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, za organem, że podstawą niespełnienia kryterium Charakteru badawczo-rozwojowego modułu był brak wykazania przez skarżącą we wniosku na podstawie aktualnej literatury dotyczącej zagadnienia badawczego, że na rynku istnieją technologie otrzymywania wodoru metodą elektrolizy, które faktycznie są nieefektywne lub zbyt drogie, podczas gdy wymóg taki nie został wskazany w treści regulaminu oraz załącznikach nr 3 i 8 regulaminu a zatem, że ocena organu miała charakter dowolny i arbitralny, nieznajdujący umocowania w dokumentacji postępowania, a w konsekwencji naruszała obowiązek przeprowadzenia postępowania w sposób przejrzysty i rzetelny, oparty na jasnych i jednoznacznie sformułowanych kryteriach wyboru projektów; 2. błędnego podzielenia przez Sąd I instancji, dokonanej przez organ wykładni pojęcia adekwatności metody badawczej, którą organ wbrew treści regulaminu oraz jego załączników 3 i 8 utożsamiał z gwarancją rozwiązania postawionych w projekcie problemów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego, nieopartego na dokumentacji, a więc dowolnego i arbitralnego wniosku o braku spełnienia powyższego kryteriów, w sytuacji w której skarżący w ramach wniosku (str. 96-168) przedstawił adekwatny, tj. wystarczający i uzasadniony, podział prac na V etapów, oparty na wiedzy i doświadczeniu renomowanych ekspertów Sieci Badawczej L. Instytutu Chemii Przemysłowej imienia [...], który z jednej strony maksymalizował szansę powodzenia przedsięwzięcia, a z drugiej optymalizował koszty rozwiązywania problemów powstających w fazie badań laboratoryjnych; 3. błędnego podzielenia przez Sąd I instancji dokonanej przez organ oceny w zakresie braku spełnienia kryterium Innowacyjności rezultatu prac w przedmiocie zaspokojenia przez cechy i funkcjonalność innowacji zidentyfikowanych potrzeb odbiorców uznając błędnie, że obowiązkiem skarżącego było wskazanie potrzeb zidentyfikowanych odbiorców, a nie zidentyfikowanych potrzeb odbiorców, jak również, że treść wniosku była zbyt ogólna w sytuacji, w której w treści wniosku skarżący odwołał się do konkretnego podmiotu - firmy B S.A. i faktu podpisania z nim listu intencyjnego, a także wskazał na zainteresowanie jego rozwiązaniem przez osiem rafinerii, w tym ze strony jednej z zaprzyjaźnionych rafinerii we Włoszech. Co więcej, skarżący poinformował, że kontakt z rafineriami daje podstawy do szacunków, zgodnie z którymi co najmniej 3 zakłady miały zakupić badaną technologię po zakończeniu projektu; 4. błędnego podzielenia przez Sąd I instancji, rażąco błędnej merytorycznie oceny organu w zakresie ujętych we wniosku wskaźników, niezrozumienia istoty badań przemysłowych oraz charakteru prac badawczo-rozwojowych i w konsekwencji uznania, że skarżący nie dokonał porównania wartości bazowych wskaźników innowacyjności oraz cech i funkcjonalności projektowej innowacji do rozwiązań o podobnej funkcji już dostępnych na rynku podczas, gdy wskazane we wniosku wskaźniki zostały oparte na realistycznych i profesjonalnie przygotowanych założeniach, wynikających z doświadczenia zespołu badawczego, wcześniejszych badań oraz danych literaturowych w sytuacji, w której wniosek skarżącego zawierał prawidłową identyfikację problemu badawczego/technologicznego, adekwatną metodę badawczą problemu, jak również wykazywał, że cechy i funkcjonalność planowanego rozwiązania zaspokoją zidentyfikowane potrzeby odbiorców oraz dokonał porównania wartości bazowych wskaźników innowacyjności oraz cech funkcjonalności projektowanej innowacji do rozwiązań o podobnej funkcji, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść wyroku, gdyż skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi. Poza tym na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 106 § 3 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię i bezpodstawne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wniosku dowodowego skarżącego z dokumentu opinia z dnia 28 maja 2025 r., na temat oceny wniosku o dofinansowanie projektu [...], sporządzonej przez dr hab. Z. R. zastępcę dyrektora ds. badawczych Siedzi Badawczej L. - Instytutu Chemii Przemysłowej imienia [...] w W., w oparciu o kryteria niewynikające z treści przepisu, pomimo że zgłoszony dowód nie prowadziłby do nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a był niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, w szczególności wyjaśnienia rażących błędów merytorycznych eksperta Komisji, w oparciu o stanowisko którego organ negatywnie rozstrzygnął protest skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygając sprawę oparł się o stanowisko eksperta organu, które dotknięte było wieloma błędami wskazanymi i wyjaśnionymi w treści dowodu; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwie zastosowanie polegające na zbyt ogólnikowym, niejasnym, wybrakowanym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu wyroku, które nie odnosi się do treści zarzutów wywiedzionych w skardze, a jedynie powiela stanowisko organu, co w konsekwencji pozbawiło skarżącą możliwości uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, co najmniej istotnie utrudnia dokonanie kontroli instancyjnej wyroku; Stąd wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy PARP do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2025 r., w ramach którego pominięto wniosek dowodowy skarżącego oraz wniesiono po raz kolejny o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opinii z dnia 28 maja 2025 r. na temat oceny wniosku o dofinansowanie projektu [...], sporządzonej przez dr hab. Z. R. zastępcę dyrektora ds. badawczych Sieci Badawczej L. Instytutu Chemii Przemysłowej imienia [...] w W. w celu ustalenia skali rażących błędów merytorycznych eksperta organu, na których oparł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozstrzygnięciu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że ich istota sprowadza się do negowania stanowiska Sądu I instancji zgodnie z którym spółka nie wykazała, że cechy i funkcjonalność proponowanego projektu różnią się od rozwiązań dostępnych już na rynku polskim. Odnosząc się merytorycznie do tego zagadnienia należy wskazać, że w świetle art. 45 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny (ust. 1), a także zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców (ust. 2). Wspomniane zasady dotyczą każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r. o sygn. II GSK 1549/17 oraz inne liczne orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarazem nie można tracić z pola widzenia, że formuła tej procedury jest nastawiona na przeprowadzenie swoistej kalkulacji. Do postępowania w sprawie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Istotą bowiem i zasadniczym celem tej procedury jest optymalizacja wyniku pewnego cyklu działań w postaci dystrybucji środków unijnych, zwłaszcza przez dokonanie podziału posiadanej puli środków finansowych na zasadach konkurencji uczestników postępowania. W tej specyficznej optyce relacje między administracją publiczną a podmiotami administrowanymi kształtowane są co do zasady w sposób kooperacyjny zorientowany na sprawiedliwe rozstrzygnięcie instytucji pośredniczącej stanowiące podstawę do zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Z tej perspektywy postrzegać należy gwarancje procesowe wnioskodawcy, który uczestniczy w procesie na zasadzie partycypacji i partnerstwa oraz konsekwentnie w takim ujęciu należy wykładać formułę sądowej kontroli rozstrzygnięć takich, jak kontrolowane w rozpatrywanej sprawie. W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny nie posiada narzędzi w postaci możliwości powołania biegłych czy ekspertów. Tym samym, rola sądu administracyjnego nie może sprowadzić się do ponownej merytorycznej oceny projektu. Kognicja sądów administracyjnych w sprawach dotyczących wniosków o dofinansowanie projektów w ramach programów operacyjnych polega na zbadaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów wydanych w postępowaniu toczącym się przed właściwą instytucją. Sąd dokonuje oceny recenzji ekspertów tylko w kontekście m.in pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium, natomiast nie jest władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką, która w istocie jest wiedzą wysokospecjalistyczną w danej dziedzinie nauki. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest zatem ograniczona kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r. o sygn. akt I GSK 2562/18). Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji zawarte w zaskarżonym wyroku zgodnie z którym skarżąca nie wykazała we wniosku że na rynku istnieją technologie otrzymywania wodoru metodą elektrolizy, które faktycznie są nieefektywne lub zbyt drogie, a tym samym, że faktycznie istnieją uzasadnione i realne bariery dotyczące obecnych technologii otrzymywania wodoru. Tego rodzaju twierdzenia nie należy traktować jako nieuprawnionego subkryterium, ponieważ kwestie ustalenia istniejącego stanu wiedzy i wykazania w tym zakresie innowacyjności stanowi uniwersalną metodę badawczą odnosząca się do w zasadzie do każdej dziedziny nauki, w tym chemii jak ma to miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy. Sąd nie posiada w gruncie rzeczy kompetencji do merytorycznej oceny stanowiska odnośnie do wiedzy specjalistycznej, niemniej jednak jest one zgodne z logiką i adekwatne do opisu omawianego aspektu w stopniu wystarczającym do akceptacji negatywnej oceny eksperckiej w tym zakresie, co zostało prawidłowo ocenione w zaskarżonym wyroku. Prawidłowe jest również stanowisko, zgodnie z którym spółka planuje nieproporcjonalny rozkład czasu pracy poprzez przeznaczenie łącznie 22 miesięcy na prace w warunkach laboratoryjnych wobec jedynie 9 miesięcy prac rozwojowych w zakresie budowy docelowej instalacji i jej testów, co w konsekwencji sprawia, że rozkład czasu nie jest właściwy, a w szczególności, że "testowanie docelowej instalacji wyłącznie przez 4 miesiące, przy tak zmiennych parametrach pracy i wsadu procesowego nie jest wystarczające by faktycznie potwierdzić założone parametry systemu i aby poprawnie zoptymalizować układ. Nie jest to założenie właściwe biorąc pod uwagę specyfikę i poziom skomplikowania samego procesu chemicznego, który [...] powinien być testowany w warunkach rzeczywistego funkcjonowania układu przez zdecydowanie większy okres". Przyjęta zatem przez skarżącą koncepcja metody badawczej nie daje gwarancji na rozwiązanie postawionych w projekcie problemów badawczych/technologicznych, a tym samym nie jest adekwatna, co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku. Nie ma również wątpliwości co do negatywnej oceny kryterium Innowacyjność rezultatu prac. Zgodnie z jego opisem zawartym w Kryteriach wyboru projektów, sprawdzeniu podlegało czy cechy i funkcjonalność innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym wynikają z prac planowanych do przeprowadzenia w module B+R, potwierdzają nowość rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim (czy produkt/proces znacząco różnic się od produktów/procesów istniejących na rynku); (3) zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców; (4) zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności. Należy zgodzić się z ekspertami, że we wniosku spółki zabrakło przede wszystkim wykazania tego, że cechy i funkcjonalności planowanego rozwiązania zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców. Za niewystarczające uznać należało ogólne wskazanie na sektor chemiczny czy branżę rafineryjną jako odbiorców projektu skarżącej bez jednoczesnego wykazania, którzy konkretnie odbiorcy oczekują na dokładnie takie rozwiązanie, jakie opracowuje spółka i dlaczego właśnie ono lepiej zaspokoi ich oczekiwania aniżeli rozwiązania już istniejące na rynku. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku, stanowiącą załącznik nr 6 do regulaminu, wypełniając wniosek w tej części należało skoncentrować się na potrzebach odbiorców bezpośrednio zainteresowanych danym produktem, bez prezentowania jednak informacji ogólnikowych, traktujących grupę docelową zbyt szeroko, a jednocześnie należało oszacować wielkość rynku, wskazać zakładaną liczebność grupy docelowej, zaprezentować spodziewane zmiany rynku i popytu w czasie oraz tempo tych zmian, a także oszacować spodziewany udział w rynku. Przy czym, prezentując analizę rynku i popytu należało odnieść się do obiektywnych danych dostępnych w publikacjach zawierających dane statystyczne i w miarę możliwości, w badaniach marketingowych przeprowadzonych przez wyspecjalizowane podmioty oraz podać źródło przytaczanych danych. Takich konkretnych danych, popartych analizą dokumentów źródłowych, zabrakło we wniosku. Sama okoliczność podpisania jednego listu intencyjnego, czy też prowadzenie ogólnych rozmów na temat wdrożenia technologii z przyszłymi, ewentualnymi odbiorcami nie jest w tym zakresie wystarczająca, co zostało prawidłowo ocenione na gruncie rozpatrywanej sprawy. Istotne wątpliwości oceniających budzą również niektóre, zaproponowane przez spółkę wskaźniki oraz ich porównanie do podobnych, istniejących na rynku rozwiązań konkurencyjnych. Zgodnie ze wspomnianą Instrukcją, we wniosku należało opisać najważniejsze cechy lub funkcjonalności, decydujące o przewadze proponowanego rozwiązania względem aktualnej oferty na rynku, a także dokonać ich porównania z konkretnym produktem lub procesem, do którego jest porównywane. Stąd zasadna jest konstatacja, że spółka nie dokonała porównania wartości bazowych wskaźników innowacyjności oraz cech i funkcjonalności projektowanej innowacji do rozwiązań o podobnej funkcji już dostępnych na polskim rynku, co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku. W tym świetle za pozbawione chybione należało uznać sformułowane w skardze kasacyjnej zarzut naruszana prawa materialnego w postaci art. 45 ust. 1 i 2 w związku z art. 54 ust. 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej. W rozpatrywanej sprawie za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., ponieważ sądy administracyjne w zasadzie nie przeprowadzają dowodów z opinii biegłych ani dokumentów noszących cechy specjalistycznych ekspertyz. Poza tym zgłoszony dokument został sporządzony w dniu 28 maja 2025 r., a kontrola sądowoadministracyjna dotyczy postępowania zakończonego informacją z dnia 28 marca 2025 r. Dodatkowo z powyższych wywodów wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie ujawniły się istotne wątpliwości, które wymagałyby dopuszczenia uzupełniającego dowodu z dokumentu, dlatego też również Naczelny Sąd Administracyjny uznał tego rodzaju wniosek za pozbawiony usprawiedliwionej podstawy. Końcowo należy stwierdzić również, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty skargi, wyjaśnia zastosowane w sprawie przepisy, a ściślej przytacza ich brzmienie, przytacza podstawę prawną rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji lub prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).