I GSK 995/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 79/22 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości niewykorzystanej dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu gminy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt. III SA/Wr 79/22 ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości niewykorzystanej dotacji do zwrotu i określenia terminu naliczania odsetek, oddalił skargę. Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej jako: "p.p.s.a."), zarzucając Sądowi I instancji: I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a., poprzez oddalenia skargi i brak uchylenia zaskarżonej decyzji organu administracji; 2) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia skargi co do istnienia ważnego interesu strony i interesu społecznego, uzasadniającego zmianę lub uchylenie decyzji; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 155 k.p.a. i w zw. z art. 251 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako u.f.p.) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i stanu prawnego oraz niewypełnienie przesłanek prawidłowego uzasadnienia wyroku, co doprowadziło do oddalenia skargi; II. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 155 k.p.a. w zw. z art. 251 ust. 1 ufp oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i wskutek tego niewłaściwe zastosowanie przepisów, uznanie że zaskarżona decyzja nie może zostać uchylona lub zmieniona, podczas gdy zachodzą przesłanki do jej uchylenia a żadne przepisy prawa nie zakazują zmiany lub uchylenia tej decyzji; 2) art. 155 k.p.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia istnienia ważnego interesu strony i interesu społecznego, uzasadniającego zmianę lub uchylenie decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, względnie zmianę wyroku i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy nr [...] z dnia [...] października 2021 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Ponadto, zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania skargi na rozprawie. Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2024 r. strona skarżąca w uzupełnieniu wniesionej skargi kasacyjnej przedstawiła dodatkową argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach. W dwóch zarzutach skargi kasacyjnej (pkt I. 3 i II.1 petitum skargi kasacyjnej) zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem NSA zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu WSA przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga skarżącej niezasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi więc do wniosku, że dokonana przez WSA ocena zaskarżonej decyzji była kompletna i znalazło to prawidłowy wyraz w uzasadnieniu. To zaś, że skarżąca kasacyjnie nie podziela stanowiska WSA i uważa, że uzasadnienie wyroku jest dla niej nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14; LEX nr 1775064). Podkreślić bowiem należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji, bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego część analityczna uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania sądu, który doprowadził do stanowiska o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a tym samym możliwa była kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie to spełnia zatem wymogi przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a., a sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu jest niezasadny. W odpowiedzi natomiast na zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. (pkt I. 2 i II.2 petitum skargi kasacyjnej) trzeba podnieść, że jeżeli w rozumieniu tego przepisu prawa granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznacza i zarazem określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97; 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), to w świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ma podstaw, aby twierdzić, że rozpoznając sprawę ze skargi na decyzję w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z przywołanego przepisu prawa. Mianowicie, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło, mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Ze skargi kasacyjnej nie wynika zaś, aby skarżąca kasacyjnie wykazała zaistnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej sytuacji lub sytuacji rodzajowo im podobnej, która mogłaby uzasadniać twierdzenie, że Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Przed przystąpieniem do oceny pozostałych zarzutów należało mieć na uwadze, że decyzja SKO, podlegająca kontroli WSA, została wydana w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 155 k.p.a. Zasadnie Sąd I instancji wskazał, odwołując się do poglądów doktryny, iż ocena dopuszczalności uchylenia lub zmiany w trybie nadzwyczajnym (art. 154 § 1, art. 155, art. 156, art. 163 k.p.a.) ostatecznej decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny musi przede wszystkim uwzględniać kategorialną różnicę pomiędzy prawomocnością decyzji administracyjnej, będącą konsekwencją prawomocności wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję, a prawomocnością tego rodzaju wyroku sądu administracyjnego i mocą wiążącą ocen prawnych wynikających z jego uzasadnienia. Jest bowiem oczywiste, że prawomocność decyzji administracyjnej nie stoi co do zasady na przeszkodzie późniejszej weryfikacji prawomocnego aktu w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, o ile akt ten jest niewadliwy (w pełni zgodny z prawem) albo wadliwy w stopniu niekwalifikowanym i nieuzasadniającym ingerencji sądu administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawomocna decyzja utrzymana w mocy przez wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę może być co do zasady weryfikowana w trybach przewidzianych w art. 154, 155, 161 i 162 k.p.a. Zasadą jest, że prawomocność decyzji administracyjnej zamyka możliwość jej weryfikacji (w tym także wyłącza legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w celu jej uchylenia lub zmiany) w takim zakresie, w jakim jej wadliwość była (lub powinna była być) objęta zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego (zob. np. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2017 s. 557). Przypomnieć należy, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Burmistrz P. orzekł w sprawie: 1. ustalenia wysokości niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji przekazanej w 2014 r. tytułem wyrównania dotacji należnej za 2012 r. dla organu prowadzącego Anglojęzyczny Punkt Przedszkolny "[...]" – B. C., przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy P., na kwotę ogółem 5 882,40 zł; 2. określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 1, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie; 3. ustalenia wysokości niewykorzystanej do końca roku budżetowego dotacji przekazanej w 2014 r. tytułem wyrównania dotacji należnej za 2013 r. dla organu prowadzącego Anglojęzyczny Punkt Przedszkolny "[...]" – B] C], przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy P], na kwotę ogółem 15 421,32 zł; 4. określenia terminu naliczania odsetek należnych od kwoty z pkt 3, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia niedokonania zwrotu dotacji w terminie, tj. od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia dokonania zwrotu dotacji włącznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po rozpoznaniu skargi strony na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1084/15 oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 1174/18 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji. Sąd I instancji wskazał na związanie wykładnią prawa materialnego i procesowego dokonaną przez Sąd kasacyjny w sprawie I GSK 1174/18, w której oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA. W myśl bowiem art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz także inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei, według art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Zatem, wyrok NSA w rezultacie oddalający skargę na decyzję, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, stanowił istotny fakt prawotwórczy. Prawomocność orzeczenia sądu administracyjnego statuuje związanie sądów administracyjnych, stron postępowania sądowoadministracyjnego, innych sądów oraz innych organów państwowych i innych podmiotów stanem prawnym wynikającym z treści prawomocnego orzeczenia, tj. wyrażoną w nim oceną zgodności z prawem skontrolowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Strony (uczestnicy) postępowania sądowoadministracyjnego, w tym skarżone organy i strony postępowania administracyjnego, inne organy administracji publicznej, kolejne składy sądów administracyjnych wszystkich instancji oraz inne sądy i podmioty prawne nie mogły nie tylko wydawać aktów i podejmować czynności sprzecznych z prawomocnym orzeczeniem i prawomocną oceną prawną sądu administracyjnego, lecz także nie mogły żądać ponownego wszczęcia postępowania lub badania w toku już wszczętego postępowania tych zagadnień faktycznych i prawnych, które zostały prawomocnie ocenione przez sąd administracyjny i legły u podstaw wydanego orzeczenia (por. wyroki NSA z: 9 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1057/16; 1 grudnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1600/21). Ostateczne decyzje, na podstawie których strona nabyła prawa, utrzymane w mocy przez sąd administracyjny prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę wobec stwierdzenia ich pełnej zgodności z prawem (decyzje prawidłowe/niewadliwe) lub zgodności z prawem w zakresie przewidzianym w art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 p.p.s.a. (decyzje wadliwe w stopniu nieuzasadniającym ingerencji sądu administracyjnego w ich moc wiążącą) mogą być przedmiotem postępowania nadzwyczajnego w trybie art. 155 k.p.a. pod warunkiem, że wszczęcie postępowania w tym trybie w celu weryfikacji treści prawomocnej decyzji nie będzie zmierzać do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku oddalającego skargę i wynikającą z powyższego wyroku oceną prawną w zakresie zgodności albo niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji administracyjnej (art. 170 w zw. z art. 153 p.p.s.a.). W teorii postępowania sądowoadministracyjnego jest prezentowane uzasadnione stanowisko, że skutek pozytywny prawomocności orzeczenia sądu administracyjnego statuuje związanie sądów administracyjnych, stron postępowania sądowoadministracyjnego, innych sądów oraz innych organów państwowych i innych podmiotów stanem prawnym wynikającym z treści prawomocnego orzeczenia, to jest wyrażoną w nim oceną zgodności z prawem skontrolowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Nie jest zatem dopuszczalne formułowanie przez strony (uczestników) postępowania sądowoadministracyjnego, organy administracji publicznej i inne organy państwowe, sądy administracyjne i inne sądy ustaleń oraz ocen prawnych sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego (zob. np. T. Woś, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 976 i n.; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 435). Strony (uczestnicy) postępowania sądowoadministracyjnego, w tym skarżone organy i strony postępowania administracyjnego, inne organy administracji publicznej, kolejne składy sądów administracyjnych wszystkich instancji oraz inne sądy i podmioty prawne nie mogą zatem nie tylko wydawać aktów i podejmować czynności sprzecznych z prawomocnym orzeczeniem i prawomocną oceną prawną sądu administracyjnego (np. w formie decyzji administracyjnych lub wyroków), lecz także nie mogą żądać ponownego wszczęcia postępowania lub badania w toku już wszczętego postępowania tych zagadnień faktycznych i prawnych, które zostały prawomocnie ocenione przez sąd administracyjny i legły u podstaw wydanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1057/16, LEX nr 2486260). Dlatego Sąd I instancji zasadnie przyjął, że nie może pomijać okoliczności istnienia w obrocie prawnym prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt I GSK 1174/18 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2016 r. i wynikających z nich ostatecznych wiążących ocen prawnych. Ostateczna decyzja administracyjna, w stosunku do której została oddalona skarga prawomocnym wyrokiem sądu, może być przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, jeżeli wszczęcie postępowania w tym trybie nie będzie zmierzać do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku oddalającego skargę w tej sprawie i wynikającej z takiego wyroku oceny prawnej w zakresie zgodności albo niezgodności z prawem kontrolowanej decyzji. Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji w wydanych prawomocnych wyrokach w odniesieniu do będącej przedmiotem postępowania decyzji Kolegium z dnia 27 sierpnia 2015 r. przesądzono charakter wypłaconych Skarżącej z opóźnieniem kwot, uznając, że stanowią one należną (uzupełnioną, wyrównaną) dotację, nie natomiast odszkodowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., od którego NSA oddalił skargę kasacyjną, wskazał wprost, że przekazane stronie w roku 2014 kwoty miały charakter dotacji, o której mowa w ustawie o systemie oświaty, a tym samym podlegały wykorzystaniu i rozliczeniu według przewidzianych tam reguł. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż wobec kategorycznych ocen prawnych, wyrażonych w prawomocnym wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., dążenie do zmiany w trybie art. 155 k.p.a. prawomocnej decyzji Kolegium z dnia 27 sierpnia 2015 r. musi zostać zakwalifikowane jako próba podważenia związania powyższym wyrokiem i ocenami prawnymi w nim sformułowanymi. Nie jest więc w takiej sytuacji dopuszczalne żądanie poddania weryfikacji w trybie art. 155 k.p.a. prawomocnej decyzji, jeśli żądanie to zmierza do podważenia związania oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. Niedopuszczalna jest zarówno próba wykazywania, że decyzja jest wadliwa, pomimo że sąd w prawomocnym wyroku stwierdził w tym zakresie jej prawidłowość, jak również sytuacja odwrotna - próba wykazywania, że decyzja w pewnym zakresie jest prawidłowa, pomimo iż sąd w prawomocnym wyroku stwierdził w tym zakresie jej wadliwość. Nie można więc powołując się na fakt, iż NSA w dniu 30 lipca 2019 r. wydał dwa wyroki w sprawie skarg na orzeczenia WSA we Wrocławiu wydane w sprawach o sygn. akt III SA/Wr 1077/15 - wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I GSK 1238/18 oraz III SA/Wr 1078/15 - wyrok NSA w sprawie o sygn. akt I GSK 1239/18, w których to uwzględnił skargi kasacyjne i uchylił oba wyroki WSA we Wrocławiu oraz równocześnie decyzje SKO w Legnicy w tych sprawach, stwierdzając korzystnie dla Skarżącej, że kwoty wypłacone przez Gminę P. z tych samych tytułów, tj. jako "uzupełnienie dotacji" po wyrokach sądu cywilnego, nie są dotacją i nie podlegają rozliczeniu wydatkowania ani zwrotowi - podejmować prób choćby pośredniego podważania w postępowaniu administracyjnym lub sądowoadministracyjnym treści ocen prawnych wyrażonych w orzeczeniach sądów administracyjnych, które stały się prawomocne. Nie można również zgodzić się z poglądem Skarżącej, która uważa, że pierwszy wyrok, wydany przez NSA w sprawie I GSK 1174/18 jest błędny i skorygowany w następnych orzeczeniach, a więc istnieje podstawa do zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Podważenie oceny prawnej wynikającej z prawomocnych wyroków na podstawie innych wyroków wydanych w stosunku do tej samej strony postępowania, w innych sprawach, nawet o podobnym stanie faktycznym i prawnym nie jest dopuszczalne - jako zmierzające do podważenia zasady związania prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oraz wynikającą z niego oceną prawną. Wbrew stanowisku Skarżącej istnienie obok siebie kilku rozbieżnych sposobów interpretacji określonego przepisu prawa nie oznacza jeszcze możliwości domagania się weryfikacji ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. To w istocie mogłoby oznaczać próby weryfikacji ostatecznej decyzji aż do momentu zastosowania przez organy tej z rozbieżnych wykładni, którą strona uznaje za najbardziej dla siebie korzystną. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.