I GSK 988/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" w Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt III SA/Wr 507/21 w sprawie ze skargi "P. [...]" w Ch. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 lipca 2020 r. nr 190000/71/2020-RED-43/627-0 w przedmiocie odmowy prawa do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwolnienie opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "[...]" w Ch. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 507/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369) – zwanej dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę P. [...] sp. z o. o. w Ch. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 29 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zwolnienia z opłacania składek. Od tego wyroku skarżący – obecnie Z. [...] sp. z o. o. w Ch. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, to jest "art. 58 par. 1 kpa – poprzez nieprzywrócenie skarżącej terminu określonego w art. 31zp ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zaszły wszystkie przesłanki do przywrócenia takiego terminu.". Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie orzeczenia zgodnego z prawem oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. W pierwszej kolejności jednak należy zwrócić uwagę na niestaranność złożonego w tej sprawie środka odwoławczego. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Skarga kasacyjna należy do sformalizowanych środków prawnych, wymagających – w świetle art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – określonej konstrukcji podnoszonych zarzutów. Powołując przepisy, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji należy czynić to precyzyjnie. Poza numerem jednostki redakcyjnej skarżący obowiązany jest wskazać, w jakim akcie prawnym ta jednostka się znajduje. Uczynić to należy poprzez określenie tytułu aktu prawnego, daty uchwalenia oraz miejsca publikacji. Posługiwanie się skrótowcami jest rzecz jasna dopuszczalne i pożądane, pod warunkiem wszakże, że autor pisma wyjaśni oznaczenie skróconego tytułu przy pierwszym jego powołaniu. W sporządzonym w tej sprawie środku odwoławczym ograniczono się – w zakresie ustawy 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – do tytułu aktów prawnego i daty uchwalenia, a w przypadku ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." wyłącznie skrótowcem. Należy ponadto zauważyć, że zarzut odnosi się do przepisu art. 31zp ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych, wymieniając je dopiero w uzasadnieniu. To jednak nie te niedoskonałości dyskwalifikują środek odwoławczy, lecz sformułowanie mające świadczyć o popełnieniu przez Sąd pierwszej instancji podniesionych naruszeń. Skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi to, że nie przywrócono skarżącej terminu w sytuacji, gdy występowały przesłanki do uwzględnienia żądania. Należy zatem przypomnieć, że w kwestii przywrócenia terminu orzekał w tej sprawie organ administracji, zaś Sąd pierwszej instancji kontrolował legalność tego rozstrzygnięcia. Zarzuty kasacyjne powinny koncentrować się wokół wywiązania się przez Sąd pierwszej instancji z obowiązku kontroli legalności decyzji organu. Nie można wobec tego zarzucać zaskarżonemu wyrokowi braku przywrócenia terminu, bo nie pozostawało to w kompetencjach orzeczniczych Sądu, który wyłącznie analizował legalność decyzji organu w tym przedmiocie. Skonstruowany w niniejszej sprawie zarzut skargi kasacyjnej wymyka się spod kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.