I GSK 94/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. E.Sp. z o.o. w D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 469/22 w sprawie ze skarg N. E. Sp. z o.o. w D. S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 30 maja 2022 r. nr 9009-2022-000451, 9009-2022-000452, 9009-2022-000453 w przedmiocie przyznania płatności rolnych postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem 20 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 469/22 oddalił skargi N. E. Spółki z o.o. z siedzibą w D. S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 30 maja 2022 r. nr 9009-2022-000451 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; nr 9009-2022-000452 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami; nr 9009-2022-000453 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie rozpoznanie skargi poprzez: uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz poprzedzających je decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Rzeszowie. Z ostrożności procesowej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. Ponadto wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła m. in. naruszenie art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z dnia 23 grudnia 1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 347.549 z 20 grudnia 2013), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskami w całości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu w ocenie skarżącej prowadzi do wniosku, że stwierdzenie, że w danej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków winno skutkować zastosowaniem zmniejszenia płatności o kwotę wynikającą ze stworzenia sztucznych warunków, nie zaś odmową przyznania płatności a w konsekwencji poprzez uznanie całości pobranych płatności za nienależnie pobrane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem procesowym z dnia 19 grudnia 2025 r. skarżąca kasacyjnie, złożyła wniosek o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w sprawie toczącej się pod sygn. akt I GSK 1486/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 1486/22 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 96/22, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2021 r., w przedmiocie płatności rolnych, przedstawił do rozstrzygnięcia TSUE następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków." Z uwagi na to, że zarzuty rozpoznawanej skargi kasacyjnej odnoszą się m.in. do ww. zagadnienia prejudycjalnego, które występuje również w sprawie niniejszej, bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy przyjęły, że skarżąca stworzyła "sztuczne warunki" do uzyskania płatności na posiadanych działkach rolnych, tym samym zdaniem organu działania skarżącej wyczerpały przesłanki art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, Sąd stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. .