I GSK 890/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 772/19 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 772/19 oddalił skargę M. W. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący zwrócił się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Mińsku Mazowieckim o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do likwidacji barier architektonicznych w zakresie: przeniesienia pieca centralnego ogrzewania z piwnicy do pomieszczenia na parterze oraz wymiany drzwi łazienkowych z prawych na lewe. Do wniosku załączono oświadczenie wnioskodawcy o dochodach w gospodarstwie domowym, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wyciąg z księgi wieczystej, zaświadczenie lekarskie dotyczące zasadności likwidacji barier architektonicznych oraz kopię zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały. Starosta Mińsk – Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Mińsku Mazowieckim decyzją z [...] listopada 2018 r., znak [...], odmówił przyznana dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do likwidacji barier architektonicznych, dalej "Fundusz". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d, oraz art.9 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 511 z póżn. zm.), dalej "ustawa o rehabilitacji zawodowej" oraz § 2 pkt 4 i § 6 pkt 1, § 12 ust. 2, 3, 3a, 3b, 4 , § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 926), dalej "rozporządzenie wykonawcze" w związku z art. 104 ustawy z dnia 19 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.2096 z póżn. zm.), dalej "k.p.a.". Organ wskazał, że w pierwszej kolejności dofinansowania przyznawane są osobom z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, mającym problemy z poruszaniem się oraz poruszających się na wózkach inwalidzkich, gdzie likwidacja barier w budynkach jest sprawą priorytetową i nie cierpiącą zwłoki. Stwierdził również, że udzielana pomoc nie może służyć wyłącznie podwyższeniu standardu życia osoby niepełnosprawnej. Ponadto organ zwrócił uwagę na ograniczone środki jakimi dysponuje w celu udzielania przedmiotowych dofinansowań, które nie pozwalają na udzielenie pomocy wszystkim wnioskującym osobom. W następstwie złożonego odwołania od powyższej decyzji, SKO w Siedlcach, decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach podkreśliło, że dofinansowanie ze środków Funduszu przyznawane jest na podstawie decyzji opartej na uznaniu administracyjnym. Podkreślił, że wnioskodawca spełnia warunki formalne do udzielenia dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych. Podkreślił, że wnioskowane zmiany będą służyć wyłącznie poprawie standardu mieszkaniowego wnioskodawcy. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 772/19 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny i wskazał na sytuację zdrowotną skarżącego oraz sytuacje mieszkaniową. W ocenie Sądu I instancji organ, w sposób prawidłowy, odniósł niesporne ustalenia faktyczne do przepisów regulujących kwestię finansowania ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych, zasadnie uznając, że likwidacja wnioskowanych barier architektonicznych nie spełnia przesłanki z § 6 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego i że zmiany architektoniczne będą służyć wyłącznie poprawie standardu mieszkaniowego skarżącego, które nie może być w omawianym trybie finansowane. Następnie skarżący, na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2019r. w sprawie o sygnaturze V SA/Wa 772/19, oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] lutego 2019r. nr [...]. Na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy Sąd dokonujący kontroli legalności działania organu administracji publicznej powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości z uwagi na to, że organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przy uwzględnieniu interesu skarżącego, tj. nie zebrał pełnej dokumentacji finansowej i nie wyjaśnił jakimi kryteriami kierował się przy przyznawaniu dofinansowania skoro skarżącemu spełniającemu wszystkie warunki formalne dofinansowania nie przyznano, co może świadczyć o dowolności (a nie uznaniowości) w wydawaniu decyzji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej, w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, poprzez ich niezastosowanie i odmowę przyznania skarżącemu dofinansowania ze środków Funduszu, podczas gdy skarżący spełnił wszystkie wymagane prawem przesłanki, a cele na które mają być przeznaczone środki uzasadnione są potrzebami wynikającymi z niepełnosprawności. W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania. Ewentualnie, w razie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Wyjaśnić należy, że z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem I instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Skargę kasacyjną, w granicach której orzeka Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawa prawna skargi kasacyjnej polegająca na naruszeniu przepisów postępowania powinna zatem zawierać wskazania, w jakiej postaci przejawia się naruszenie prawa procesowego oraz uprawdopodobnienie istnienia potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem procesowym a rozstrzygnięciem sprawy. Istotę sporu w tej sprawie stanowiło ustalenie, czy wnioskowane dofinansowanie do wymiany i przeniesienia pieca gazowego z piwnicy do pomieszczenia na parterze wraz z wymianą instalacji grzewczej, elektrycznej i wodnej, a także wymiany drzwi w łazience, kwalifikują tego rodzaju przedsięwzięcie jako likwidujące bariery skarżącego. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych. Ze względu na charakter zarzutów i sposób sformułowania, zostaną one rozpatrzone łącznie. Wychodząc od analizy zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. należy wskazać na wzorce normatywne w zakresie zarówno zasad, jak i procedury przyznawania dofinansowania ze środków Funduszu, które stanowią podstawę do dokonywania kontroli judykacyjnej działania organów w niniejszej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy administracji publicznej w toku postępowania prowadzonego w trybie ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, jak również k.p.a. prowadziły postępowanie zgodnie m.in. z zasadami naczelnymi postępowania administracyjnego, jak również dokonywały określonych czynności unormowanych w rozporządzeniu wykonawczym w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem o przyznanie dofinansowania. Dla ustalenia, czy w niniejszym przypadku mieliśmy do czynienia z istnieniem barier architektonicznych, należało ustalić, jaki charakter ma niepełnosprawność wnioskodawcy i czy jest ona tego rodzaju, że powoduje istnienie barier w poruszaniu się/ przemieszczaniu się osoby wnioskującej. Zdaniem organu, co zostało zaakceptowane przez Sąd I instancji, przyznanie dofinansowania na objęte wnioskiem wymianę oraz przeniesienie pieca gazowego z piwnicy do pomieszczenia na parterze wraz z wymianą instalacji grzewczej, elektrycznej i wodnej, a także wymiana drzwi w łazience, uwzględniając przy ocenie schorzenia skarżącego, wykraczają poza kryterium niezbędnej konieczności. Nie służyłoby to likwidacji barier architektonicznych uniemożliwiających osobie niepełnosprawnej normalne funkcjonowanie i wykonywanie codziennych czynności, lecz wyłącznie podniesienie standardu mieszkania. Należy podkreślić, że jest to zgodne z przyjętym założeniem ustawodawcy, że organ refunduje tylko te zadania, które umożliwiają osobie niepełnosprawnej wykonywanie codziennych czynności i normalne funkcjonowanie w otoczeniu, a nie zadania podnoszące standard życia. Ponadto jak wynika z treści decyzji organu I instancji (jak i organu odwoławczego), nie posiadając środków na realizację wszystkich wniosków, podczas przyznawania dofinansowania, organ prawidłowo preferował osoby posiadające znaczny stopień niepełnosprawności oraz największe problemy w poruszaniu się - w tym poruszające się na wózkach inwalidzkich, do których wnioskodawca się nie zalicza. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, uwzględnić także trzeba ograniczone środki finansowe powiatu, które mogły być przeznaczone na realizację tego zadania, a które zostały ujęte w uchwale Rady Powiatu Mińskiego z dnia 24 kwietnia 2018 r. nr XXVIII/338/18 w sprawie określenia zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2018 r. Nie pozwalają one na uznanie, że organy w trakcie procedury postępowały sprzecznie z ww. przepisami prawa i naruszyły zasady obowiązujące w tym postępowaniu. Dokonana przez organy i przyjęta przez Sąd I instancji ocena, nie jest dowolna i mieści się w kompetencjach organu administracji. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia w uzasadnieniu na czym miałoby polegać zebranie pełnej dokumentacji finansowej. Podkreślenia wymaga, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego zawarty w art. 77 § 1, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. Wreszcie w realiach niniejszej sprawy nie mógł być skuteczny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2018r. (sygn. akt I OSK 1351/16, tamże) podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni wątpliwym w stopniu istotnym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W analizowanej sprawie wskazane uchybienia nie zaistniały. Wobec braku stwierdzenia naruszenia któregokolwiek ze wskazanych w zarzucie skargi kasacyjnej przepisów k.p.a., zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. należało w okolicznościach sprawy uznać za nieusprawiedliwiony. Powyższe oznacza również, że skarżący kasacyjnie skutecznie nie zakwestionował stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne w sprawie i zaaprobowanego przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że powiązany w zarzucie skargi kasacyjnej z art. 3 § 1 p.p.s.a. przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter jedynie wynikowy, co oznacza, że określa on sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też do takiego naruszenia nie doszło. W ocenie Sądu I instancji takie naruszenie przepisów prawa przez organy administracyjne nie miało miejsca, a zatem Sąd ten konsekwentnie zastosował art. 151 p.p.s.a. Należy podkreślić, że art. 3 § 1 p.p.s.a. definiuje pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej i stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wyłącznie wówczas, gdy rozpozna sprawę inną niż sądowoadministracyjna, oceni działalność podmiotu spoza administracji publicznej lub zastosuje środki prawne nieznane przepisom p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2021r., sygn. akt I OSK 398/21, tamże). W doktrynie oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że to, czy ocena legalności zaskarżonego aktu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższej regulacji (zob. R. Hauser, A. Kabat, Właściwość sądów administracyjnych, RPEiS 2004/2/25; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 345/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2015r., sygn. akt II GSK 2991/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2016r., II GSK 912/15, tamże). Zatem art. 3 § 1 p.p.s.a. ma również charakter ustrojowy. Do jego naruszenia mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom Sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. można byłoby postawić, gdyby Sąd odrzucił skargę mimo jej dopuszczalności. Ewentualne naruszenie przez Sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Tak więc jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez Sąd I instancji, nie może to być skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezpodstawny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaakceptowane przez Sąd I instancji działanie organów nie naruszyło zasad postępowania administracyjnego, gdyż prowadzone ono było zgodnie nie tylko z przepisami k.p.a. ale również na podstawie wydanego – w ramach delegacji ustawowej – zawartej w art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej rozporządzenia wykonawczego. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że artykuł 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej stanowi podstawę ustawową do określenia, w drodze rozporządzenia wykonawczego, rodzajów zadań, o których mowa w ust. 1 ustawy, które mogą być finansowane ze środków Funduszu, uwzględniając przy tym w szczególności wymagania, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, jak również tryb postępowania i zasady ich dofinansowywania ze środków Funduszu. Z kolei § 6 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, że o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się: na likwidację barier architektonicznych - osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Skarżący kasacyjnie wskazuje, ze uzyskał zgodę właściciela budynku, spełnia warunki formalne oraz uzasadnia zarzut niezastosowania art. § 6 pkt 1, że "skutkiem dofinansowania zadań nie musi być umożliwienie osobie niepełnosprawnej wykonywania podstawowych, codziennych czynności, ale także znaczne ich ułatwienie. Wobec tego, nawet przy założeniu, że obecne warunki mieszkaniowe nie uniemożliwiają skarżącemu normalnego funkcjonowania, to dofinansowanie realizacji zadania ponad wszelką wątpliwość ułatwi skarżącemu codzienne życie". W świetle wskazanych powyżej uwag oraz trafnego stwierdzenia organu odwoławczego, zaakceptowanego przez Sąd I instancji, organy administracyjne dysponują określonymi, przyznanymi w konkretnej wysokości funduszami na realizację zadań - w tym na zadania z § 6 rozporządzenia wykonawczego i winny rozdzielić je jak największej liczbie uprawnionych. Jest także niewątpliwym, że z różnym stopniem niepełnosprawności mogą wiązać się większe czy mniejsze bariery w komunikowaniu się i rzeczą organów jest dostosowanie środków do faktycznych potrzeb uprawnionych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji trafnie uznał, że organ, w sposób prawidłowy, odniósł ustalenia faktyczne do przepisów regulujących kwestię finansowania ze środków PFRON likwidacji barier architektonicznych, zasadnie uznając, że likwidacja wnioskowanych barier architektonicznych nie spełnia przesłanki z § 6 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, bowiem nie zostało wykazane, iż będzie ona umożliwiała lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sytuacji, przyznanie dofinansowania nie służyłoby likwidacji barier architektonicznych uniemożliwiających osobie niepełnosprawnej normalne funkcjonowanie i wykonywanie codziennych czynności, lecz wyłącznie podniesieniu standardu mieszkania, które nie może być w omawianym trybie finansowane. Po dokonaniu analizy akt administracyjnych i sądowych - w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy działały zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami i wydały, po przeprowadzeniu zgodnej z wzorcami normatywnymi procedury, zarówno w aspekcie materialnoprawnym, jak i procesowym, prawidłowe decyzje administracyjne, co prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. W związku z powyższym, oceniając podniesione przez kasatora zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej, w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania ich zasadności . Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. NSA odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.