I GSK 876/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 526/21 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr SKO.41/3391/EG/2021 w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA) wyrokiem z 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Lu 526/21 oddalił skargę A.M. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO) z 31 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Skargę kasacyjną od wyroku WSA wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: upea) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonania wadliwej oceny materiału dowodowego, polegającego na błędnym uznaniu, iż zaskarżone postanowienie organu II instancji zawiera analizę dotyczącą wydzielenia konstrukcyjnego stanowiska i powoływanie się wyłącznie na dokumentację fotograficzną, bez analizy w uzasadnieniu postanowienia ustaleń z niej wynikających w zakresie konstrukcyjnego ustalenia stanowisk, a także niewykazania, że pomalowanie kostki innym kolorem stanowi konstrukcyjne wyznaczenie stanowiska postojowego, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; - przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia motywów jakim sąd się kierował uznając za zasadne stanowisko organu II instancji w zakresie oznakowania konstrukcyjnego jako koloru kostki brukowej co powoduje, że zaskarżony wyrok uchyla się od kontroli jego legalności i nie odpowiada prawu i uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku; - przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 269 § 1 ppsa, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, poprzez błędną wykładnię uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r. (sygn. akt II GPS 2/17), poprzez przyjęcie, że stwierdzenie zawarte w wymienionej uchwale, polegające na tym, że przypisanie roli decydującej w wyznaczeniu stanowiska postojowego mają znaczenie decydujące, błędnie przyjmując, że wystarczające było jedynie oznakowanie pionowe, z zaniechaniem oznakowania poziomego; - przepisów prawa materialnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376; dalej: udp) w zw. z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1326) w zw. z a pkt 5.2.4 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181), poprzez nieprawidłową ich wykładnię i uznanie, że wystarczające było oznakowanie miejsca postojowego oznakowaniem D-18, z pominięciem oznakowania poziomego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ppsa, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 ppsa, oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana skarga kasacyjna dotyczy kontroli postanowień wydanych w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie podniósł naruszenia przepisów art. 33 i art. 34 upea, które to przepisy stanowiły zasadniczą podstawę rozstrzygnięć – najpierw postanowienia Prezydenta Miasta [...] 28 lipca 2021 r. a następnie postanowienia SKO z 31 sierpnia 2021 r. uznających za nieuzasadnione zgłoszone przez skarżącego zarzutu (nieistnienia obowiązku) w postępowaniu egzekucyjnym. Tym samym prawidłowość zastosowania wymienionych przepisów była przedmiotem oceny przez organy, jak i przez WSA. Już ta wada w konstrukcji skargi kasacyjnej stanowiła wystarczającą przyczynę do jej oddalenia. Przy czym niezależnie od wskazanej podstawowej przyczyny niezasadności skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej sąd przyjął do rozpoznania sprawy prawidłowo ustalony stan faktyczny i zastosował właściwie w sprawie uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2017 r. sygn. akt II GSP 2/17. Z przywołanej uchwały wynika, co prawidłowo przyjął WSA w zaskarżonym wyroku, że znaki poziome dróg służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg. Tym samym nieoznaczenie miejsc postojowych nimi, w strefie płatnego parkowania, nie ma decydującego znaczenia, jeżeli chodzi o zasadność naliczania opłaty za parkowanie. Istotne z tego punktu widzenia jest przede wszystkim oznaczenie miejsc parkingowych znakami pionowymi. To znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należy przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Mając na uwadze ww. treść uchwały WSA (dodatkowo powołując się na wyroki z 12 maja 2020 r., sygn. akt I SA/Lu 760/19 i z 17 września 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 281/21, od których skargi kasacyjnej zostały oddalone wyrokami NSA odpowiednio z 21 czerwca 2024 r. sygn. akt I GSK 260/23 oraz z 28 lutego 2025 r. sygn. akt I GSK 261/23) prawidłowo stwierdził, że miejsce postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakami pionowymi, bez znaków poziomych – linii, spełnia wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 udp. Z tego też względu nie było uzasadnionych podstaw czynienia pogłębionych rozważań dotyczących oznaczenia miejsc postojowych, wyodrębnionych "konstrukcyjnie kostką w innym kolorze", chociaż w opisanym stanie faktycznym okoliczność ta nie mogłaby sama w sobie przesądzać o nieprawidłowości wyznaczenia miejsc do postoju pojazdów w strefie płatnego parkowania. Przypomnieć bowiem należy, że z prawidłowo przyjętego do rozpoznania sprawy stanu faktycznego wynikało, że egzekwowana opłata dodatkowa (50 zł) dotyczyła nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania, która miała miejsce 6 grudnia 2017 r. w [...] przy ul. [...]. Była to strefa płatnego parkowania oznaczona znakami pionowymi D-44 i D-45 z dodatkową informacją o właściwej podstrefie. Zatem skarżący parkując pojazd w ścisłym centrum [...] miał pełną świadomość, że dokonuje tego w strefie płatnego parkowania. Oznakowanie strefy płatnego parkowania w ramach tej strefy pozwala kierującym pojazdami na bezdyskusyjne rozeznanie, czy mają obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie. W szczególności brak znaków poziomych nie był dla zobowiązanego przeszkodą do prawidłowej identyfikacji miejsc postojowych. Ta identyfikacja nie byłaby możliwa bez prawidłowego oznaczenia znakami pionowymi miejsc postojowych i bez oznaczenia strefy. Znaki poziome dróg – jak prawidłowo zaznaczył WSA – służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg. W przypadku oznaczenia miejsc postojowych pomagają w uporządkowanym i bezpiecznym z nich korzystania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przyjęty przez WSA do rozpoznania sprawy stan faktyczny sprawy był wystarczający do właściwego rozpatrzenia skargi. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 18 upea w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa są chybione. Tak samo jako zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie potrzebne elementy do przeprowadzenia kontroli instancyjnej. W rezultacie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty materialne. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.