I GSK 866/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del.NSA Anna Apollo Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Cudna po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1423/19 w sprawie ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2019 r. nr BON.III.5224.153.2.2017.MK/MWI w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1423/19, po rozpoznaniu na rozprawie skargi M. B. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2019 r. nr BON.III.5224.153.2.2017.MK/MWI w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w pkt 1 uchylił zaskarżone postanowienie, w pkt 2 zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz M. B. 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na wskazanej w treści art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) podstawie kasacyjnej tj. naruszeniu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1172, ze zm., zwanej dalej: ustawą o rehabilitacji) poprzez błędne uznanie, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona w zakresie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 19 października 2017 r., a w konsekwencji uwzględnienie skargi i błędne uznanie, że normy te zostały naruszone; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez błędne uznanie, że skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 19 października 2017 r. nastąpiło bez jej winy. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieadekwatne do jej uzasadnienia. Otóż zarzuty w istocie sprowadzają się do kwestionowania stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Zdaniem organu Sąd I instancji wadliwie przyjął, że w sprawie dostatecznie wyjaśniono kwestię uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowiska tego jednak w żaden sposób nie uzasadniono. Co więcej, autor skargi kasacyjnej – wbrew postanowieniom art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – nawet nie podjął się próby wykazania, że naruszenie przepisów procedury mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei analiza uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w tej części skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej prowadził rozważania na temat wykładni art. 58 § 1 k.p.a. Nie sposób jednak nie zauważyć, że zarzut wadliwej wykładnia ww. przepisu nie został wprost skonstruowany przez autora skargi kasacyjnej, zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak też w jej uzasadnieniu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.