I GSK 864/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. Sp. k. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Bd 669/23 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. Sp. k. w P. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 9 października 2023 r. nr BDSPB02-279/2023 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi i innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 21 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 669/23, oddalił skargę H. Sp. z o.o. Sp. k. w P. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu (organ, Dyrektor ARiMR) z dnia 9 października 2023 r., nr BDSPB02-279/2023 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi i innymi szczególnymi ograniczeniami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Pismem procesowym z dnia 15 października 2025 r. skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w sprawie pytania prejudycjalnego skierowanego w dniu 5 czerwca 2025 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I GSK 1486/22, dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego, będących podstawą decyzji w rozpoznawanej sprawie, a którego to wynik będzie miał decydujący wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Skarżąca kasacyjnie wyjaśniła, że pytanie jakie zostało postawione pod ocenę TSUE brzmi następująco: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków?". Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że we wniesionej skardze kasacyjnej skarżąca podnosi m.in. niewłaściwą wykładnię przepisów prawa unijnego, w tym art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549; dalej: rozporządzenie nr 1306/2013). Wskazany wyżej przepis stanowił podstawę odmowy przyznania skarżącej wnioskowanych płatności wobec stwierdzenia, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki. W konsekwencji skarżącej nie przyznano żadnych płatności uznając sankcyjny charakter przywołanego przepisu, w sytuacji gdy w doktrynie podnosi się, że takie działanie jest nieuprawnione i sprzeczne z wykładnią zwrotu "korzyść" oraz wtórnym prawem unijnym i zasadami traktatowym, a co za tym idzie zastosowanie powinien znaleźć mechanizm korekcyjny. Zgodnie z korekcyjnym charakterem ww. przepisu art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, prawidłowa jego wykładnia zakłada odmowę wypłaty wyłącznie tej części płatności, która wynika ze sztucznie utworzonych warunków, a nie pełne wycofanie wszystkich płatności. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd w precyzyjny sposób dokonał porównania i wykazał jaka kwota dofinansowania przysługiwałaby skarżącej w przypadku braku stworzenia sztucznych warunków, co samo przez się sugeruje, że odmowa wypłaty płatności powinna dotyczyć tylko kwot uzyskanych ze stworzenia sztucznych warunków, a nie całej kwoty wnioskowanych płatności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 1486/22 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 96/22, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2021 r., w przedmiocie płatności rolnych, przedstawił do rozstrzygnięcia TSUE następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków." Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez TSUE w zakresie zadanego pytania, zaszła podstawa do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.