I GSK 851/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 18 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta [...] o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt I GSK 851/23 w zakresie oddalenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. w L. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego postanawia: oddalić wniosek

Pismem z 10 lutego 2023 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 205/23 odrzucił niniejszą skargę wskazując, że pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. a potraktowane przez skarżącą jako czynność odmowy udzielenia dotacji nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca. Jednocześnie pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie względnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt I GSK 851/23 oddalił skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 205/23. Pismem z dnia 21 września 2023 r. pełnomocnik organu wniósł o uzupełnienie powołanego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną nie zawarł rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania pomimo, że wniosek w tym przedmiocie został sformułowany w piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 179 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Regulacja ta z mocy art. 166 p.p.s.a. znajduje zastosowanie także do postanowień. Zgodnie z podstawową zasadą dotyczącą kosztów postępowania, wynikającą z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 209 p.p.s.a. rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów (art. 210 p.p.s.a.) należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę (art. 200 w zw. z art. 145–150 p.p.s.a.) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę – art. 203, oraz ją oddalającego – art. 204 p.p.s.a.). Ponadto należy je zawrzeć w postanowieniach o umorzeniu postępowania wskutek zastosowania przez organ samokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), a także przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 p.p.s.a.), o których mowa w art. 201 p.p.s.a. Przepisy nie przewidują natomiast orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka – Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, wydanie 3, s. 618). O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał, ponieważ art. 209 p.p.s.a. zawiera unormowanie zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę lub umarzającego postępowanie sądowoadministracyjne (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07 te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji uznać należy, że strona wnosząca odpowiedź na skargę kasacyjną na postanowienie Sądu I instancji musi ponieść koszty związane ze sporządzeniem takiej odpowiedzi samodzielnie. Przy czym podkreślić należy, że skorzystanie przez stronę z ustawowo przewidzianych uprawnień do uruchomienia środków odwoławczych, jak również rezygnowanie z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym, nie może być także utożsamiane z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, o którym mowa w art. 208 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2007 r., I FSK 1096/07, tamże). Wobec braku podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w przypadku oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę, wniosek o uzupełnienie postanowienia o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania– na podstawie art. 157 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. – nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.