I GSK 838/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 642/19 w sprawie ze skargi M. na decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 5 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 642/19, oddalił skargę M. na decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.). Zdaniem skarżącego, przedmiotowy wniosek znajduje uzasadnienie w aktualnej sytuacji, w której znajduje się strona. Wykonanie decyzji skutkować będzie dla wnioskodawcy trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci nagłego i znacznego uszczuplenia w jego majątku, zajęciem wszelkich środków służących skarżącemu do zaspokajania koniecznych potrzeb własnych i rodziny, a także spowoduje destabilizację finansową jako osoby fizycznej i jako przedsiębiorcy. Z kolei utrata płynności finansowej może w dalszej kolejności spowodować, m.in. niemożność dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSA WSA 2007, nr 4, poz. 77). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tej regulacji prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w ten sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, bądź wyłącznie wymienienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ogólnikowe i gołosłowne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego pozytywną ocenę. Argumenty na poparcie zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadzają się jedynie do ogólnych sformułowań oraz przytoczenia ustawowych warunków, których spełnienie jest konieczne do zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia wnioskodawcy są gołosłowne, lakoniczne i nie zostały uprawdopodobnione jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Skarżący podał jedynie, że wykonanie zaskarżonych decyzji skutkować będzie trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej, co może doprowadzić do niemożności dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca upatruje zatem wypełnienia ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej w ogólnych stwierdzeniach, że wykonanie decyzji spowoduje skutki, których nie będzie można odwrócić. Tego typu argumenty nie wykazują spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, iż zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogólnikowe uzasadnienie wniosku przez skarżącego nie zasługiwało na zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.