I GSK 826/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 646/22 w sprawie ze skargi Miasta T. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2022 r. nr ST3.4750.42.2021/2022 w przedmiocie przyznania części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie dochodów utraconych z powodu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2021 r. znak ST3.4750.40.2021; 3. zasądza od Ministra Finansów i Gospodarki na rzecz Miasta T. 1 240 (tysiąc dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym wyrokiem z 2 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 646/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy T. na decyzję Ministra Finansów z 27 stycznia 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów utraconych z powodu ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 23 sierpnia 2021 r. Miasto T. wystąpiło o przyznanie w 2021 r. części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej za 2020 r. Decyzją z 1 grudnia 2021 r. Minister Finansów odmówił przyznania wnioskowanej rekompensaty wskazując, że wnioskująca gmina nie została wymieniona w wykazie gmin, którym przysługuje rekompensata za 2020 r. Gmina wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z 27 stycznia 2022 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własną decyzję z 1 grudnia 2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że zasady przyznania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej regulują przepisy ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1840, ze zm.), dalej jako "ustawa o zmianie ustawy o s.s.e." oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Organ, przywołując treść art. 10 ust.1, ust. 5 i ust. 7 tej ustawy, podniósł, że z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że warunkiem otrzymania przez gminę części rekompensującej subwencji ogólnej jest łączne spełnienie trzech przesłanek którymi są: - nie uzyskanie dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców, z podatku od nieruchomości od gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnych stref ekonomicznych, - złożenie wniosku o przyznanie części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budowli i budynków położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu przekazywania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów w specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. Nr 65, poz. 599 i z 2005 r. Nr 86, poz. 737), - ujęcie gminy w wykazie jednostek samorządu terytorialnego uprawnionych do otrzymania części rekompensującej subwencji ogólnej za rok poprzedni, zawartym w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw gospodarki. Organ podkreślił, że wniosek strony został złożony w terminie i spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu przekazywania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów w specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 65 poz.599). Miasto T. nie znalazło się jednak w wykazie gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020 zawartym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z 17 listopada 2021 r. (Dz. U. poz. 2089) w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Nie została wobec tego spełniona jedna z trzech przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania strony do otrzymania w 2021 części rekompensującej subwencji ogólnej za 2020 r. Organ podkreślił odrębność postępowania administracyjnego, w którym organ administracji publicznej stosuje prawo od stanowienia prawa. W procesie stosowania prawa, zgodnie z zasadną praworządności zawartą w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej rozstrzygają indywidualne sprawy stosując obowiązujące przepisy prawa i nie są uprawnione do ich kwestionowania. Potwierdza to zasada który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Minister Finansów nie mógł zatem uwzględnić argumentów strony zmierzających do zakwestionowania aktu normatywnego jakim jest rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca. Zaskarżonym obecnie wyrokiem z 2 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 646/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę gminy wniesioną na decyzję Ministra Finansów z 27 stycznia 2022 r. Sąd I instancji podniósł, że ustawa o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych dzieli role w procesie przyznawania części rekompensującej subwencji ogólnej z jednoczesnym wskazaniem form działania poszczególnych uczestników tego procesu. Rola ministra właściwego do spraw gospodarki polega na wydaniu rozporządzenia w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za dany rok. Natomiast zadaniem ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jest rozpatrywanie wniosków i wypłata subwencji, gdy jednostka spełnia przesłanki jej przyznania. Następnie WSA za prawidłowe uznał stanowisko organu, że z art. 10 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e jednoznacznie wynika, że warunkiem otrzymania przez gminę części rekompensującej subwencji ogólnej jest łączne spełnienie trzech przesłanek, prawidłowo wyinterpretowanych z tych przepisów. Minister Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Miasto T. nie znalazło się w tym wykazie, co w ocenie sąd I instancji było dla żądania strony decydujące albowiem nie została spełniona jedna z trzech przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania gminy do otrzymania w wnioskowanej rekompensaty. Sąd I instancji podniósł, iż zarzuty skargi dotyczą w istocie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Jednak źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, zatem organ nie miał podstaw, aby kwestionować mające zastosowanie w sprawie rozporządzenie. Nie jest zadaniem Ministra Finansów, będącego organem właściwym w sprawach przyznania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej badanie, dlaczego gmina nie została ujęta w zawartym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. wykazie za rok 2020. Tym bardziej nie jest to rolą sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Miasto T., zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 10 ust. 5 oraz ust. 7 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e oraz § 1 wraz z załącznikiem do rozporządzenia z 17 listopada 2021 r., poprzez błędne ich zastosowanie i oparcie rozstrzygnięcia przez sąd I Instancji na przepisach ww. rozporządzenia, podczas gdy rozporządzenie to nie mogło być podstawą do takiego rozstrzygnięcia gdyż w zakresie w jakim pomija Miasto T. jest ono niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz z art. 10 ust. 5 oraz ust. 7 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e.; podczas gdy sąd I Instancji prawidłowo stosując ww. przepisy powinien uznać, że przepisy ww. rozporządzenia są niezgodne z art. 92 ust 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 5 i ust. 7 ustawy ustawa o zmianie ustawy o s.s.e w zakresie w jakim pomijają Miasto T.; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e poprzez błędne jego zastosowanie polegające na nieprzyznaniu gminie części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów, wynikającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, w wysokości tego zwolnienia, podczas gdy sąd I Instancji powinien przyjąć, że Miasto T. jest uprawnione do ww. części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 6 w zw. z art. 5 w zw. z art. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie przez sąd I instancji, że grunty, budynki i budowle podatnika O. Sp. z o.o. nie były objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ww. ustawy, gdyż grunty budynki i budowle nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, a co za tym idzie gmina nie doznała uszczerbku z tytułu ww. zwolnienia, podczas gdy sąd I instancji powinien przyjąć, że działalność podatnika była objęta zwolnieniem z art. 10 ust. 1 ustawy, a co za tym idzie gmina doznała uszczerbku z tytułu ww. zwolnienia; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez sąd I instancji, że z uwagi na fakt, że w sprawie nie było konieczne zbadanie kwestii zezwoleń posiadanych przez podatnika działającego w specjalnej strefie ekonomicznej, organ administracyjny w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy sąd I Instancji powinien przyjąć, że prawidłowo działający organ administracji powinien zebrać w całości materiał dowodowy i ocenić, czy gmina prawidłowo zwolniła podatnika z podatku od nieruchomości, a co za tym idzie czy doznała uszczuplenia dochodów zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e. W związku z powyższymi zarzutami gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, która w kontrolowanej sprawie nie miała miejsca. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają sformułowane w skardze kasacyjnej skierowane przeciwko rozstrzygnięciu sądu I instancji zarzuty. W niniejszej sprawie, za zasadne NSA uznał zarzuty zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, których kompatybilny charakter uzasadnia ich łączne rozpoznanie. Kluczowa w sprawie była odpowiedź na pytanie, czy skarżącej gminie przysługiwało prawo do rekompensaty mimo, że nie została wymieniona w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii w dniu 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e gmina, która w danym roku podatkowym nie uzyskała dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1, z podatku od nieruchomości, otrzymuje w następnym roku z budżetu państwa część rekompensującą subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów, wynikającego ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, w wysokości tego zwolnienia. Z kolei ust. 1 tego artykułu stanowi, że zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budowle i budynki, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy na podstawie zezwolenia, zmienionego stosownie do przepisów art. 6, przez przedsiębiorcę, do którego stosuje się art. 5 ust. 2, w okresie ważności tego zezwolenia. Kwotę przeznaczoną na część rekompensującą subwencji, o której mowa w ust. 5, określa dla każdego roku budżetowego ustawa budżetowa ( art. 10 ust. 6 ustawy. o zmianie ustawy o s.s.e.). Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy minister właściwy do spraw gospodarki określa corocznie, w drodze rozporządzenia, wykaz gmin, o których mowa w ust. 5, którym przysługuje część rekompensująca subwencji ogólnej za rok poprzedni, mając na uwadze sprawne przekazanie subwencji. Stosownie zaś do art. 10 ust. 9 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e kwoty części rekompensującej subwencji ogólnej minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje gminom w terminie do dnia 25 listopada roku, w którym gmina złożyła wniosek, za rok poprzedni. Zaś wzór wniosku o przyznanie części rekompensującej subwencji ogólnej oraz termin jego składania stosownie do art. 10 ust. 8 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie sposobu ustalania i trybu przekazywania gminom części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów w specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 65 poz.599). Część rekompensująca subwencji ogólnej dla gmin ma na celu wyrównanie gminom ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości niektórych przedsiębiorców prowadzących działalność na terenie specjalnych stref ekonomicznych. Kwota rekompensaty ustalana jest w wysokości ubytku dochodów gminy w tym podatku z uwagi na korzystanie przez przedsiębiorców działających w strefie z przyznanego im w oparciu o posiadane zezwolenia zwolnienia podatkowe. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e. gmina która nie uzyskała dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców z podatku od nieruchomości otrzymuje w następnym roku z budżetu państwa wyrównanie ubytku swoich dochodów w formie rekompensaty z subwencji ogólnej. Z przepisu tego wynika zatem dla gminy uprawnienie do uzyskania rekompensaty utraconych z tego tytułu dochodów. Ustawodawca nie ustanowił żadnych dodatkowych warunków, od których spełnienia byłoby uzależnione prawo do rekompensaty. W rozstrzyganej sprawie nie jest między stronami sporne, że gmina spełniała przesłanki uzyskania rekompensaty, bowiem nie uzyskała dochodów na skutek zwolnienia przedsiębiorców z podatku od nieruchomości. Złożyła również w terminie prawidłowy wniosek, w którym w kolumnie 4 wykazała przewidywaną kwotę ubytku swoich dochodów wynikającą ze zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów, budynków i budowli położonych na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, z wymaganą przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z 13 kwietnia 2004 r. szczegółowością. Powodem odmowy uwzględnienia wniosku skarżącej gminy był fakt nie ujęcia jej w wykazie gmin którym przysługiwała rekompensata za 2020 r. zawartym w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z 17 listopada 2021 r. Z powołanych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że część rekompensującą subwencji ogólnej określa dla każdego roku budżetowego ustawa budżetowa, a minister właściwy do spraw gospodarki corocznie określa wykaz gmin, którym ta rekompensata przysługuje za rok poprzedni. Ten wykaz gmin sporządzany jest, m.in. w oparciu o informacje przekazywane przez gminy do dnia 10 maja roku budżetowego oraz z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego uprawnień w zakresie zwolnień podatkowych przysługujących przedsiębiorcom prowadzącym działalność w strefie. Sporny w sprawie akt prawny w postaci rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin którym przysługiwała część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020 zawiera w istocie indywidualno-konkretne rozstrzygnięcie co powoduje, że akt ten bardziej niż egzemplifikację działania prawotwórczego (stanowienia prawa) przypomina proces jego stosowania przez organ państwowy. Niemniej jednak, mocą ustawowego przepisu upoważniającego do jego wydania nie budzi wątpliwości, że należy ono do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. W tym miejscu podkreślić jednak należy, że z art. 178 ust. 1 Konstytucji stanowiącego, że sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji oraz ustawom, wyprowadza się dla sądów uprawnienie do samodzielnej oceny i ustalenia zgodności podustawowych aktów wykonawczych z normami wyższego rzędu, przy okazji rozpatrywania sprawy sądowoadministracyjnej, a w razie stwierdzenia ich niezgodności, odmowy ich zastosowania w konkretnej sprawie i traktowania, jako nieistniejących (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 31-33). W wyroku w składzie siedmiu sędziów z 16 stycznia 2006 r. sygn. I OPS 4/05, (publ. w ONSAiWSA 2006/2/39) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na gruncie art. 8, art. 178 ust. 1 i art. 184 Konstytucji nie uległa wątpliwości istnienie kompetencji sądów do incydentalnej kontroli przepisu rangi podustawowej w sprawie indywidualnej, w której przepis ten może być zastosowany Zasady i warunki prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej regulują przepisy ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych. Regulacje ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych zostały bowiem zmodyfikowane przez ustawę zmieniającą z 2000 r., zgodnie z którą przedsiębiorcy, którzy uzyskali zezwolenia strefowe przed dniem jej wejścia w życie (1 styczna 2001 r.) zachowali przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy (art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r.). Następnie, w dniu wejścia Polski do Unii Europejskiej weszła w życie ustawa zmieniająca z 2003 r., która uchyliła art. 5 ustawy zmieniającej z 2000 r., powodując, iż przedsiębiorcy korzystający z zezwolenia od dnia 1 stycznia 2001 r., stracili prawo do pełnego zwolnienia z podatku dochodowego na dotychczasowych zasadach. z jednoczesnym wprowadzeniem do ustawy zmieniającej z 2003 r. art. 6 ust. 1, zgodnie z którym: "Przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie przed dniem 1 stycznia 2001 r. może wystąpić z wnioskiem do ministra właściwego do spraw gospodarki o jego zmianę polegającą na zastosowaniu do tego przedsiębiorcy przepisów dotyczących zwolnień podatkowych określonych w art. 5 w miejsce przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r.". Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie a wydanie decyzji konwertującej spowodowało po stronie przedsiębiorcy możliwość korzystania ze zwolnienia podatkowego w odniesieniu do terenu całej strefy ekonomicznej do końca jej istnienia. Przedstawiona przez stronę w toku postępowania notatka departamentu prawnego Ministerstwa Rozwoju dotycząca co prawda zasad tworzenia rozporządzenia w sprawie wykazu gmin na 2019 r. wskazuje że nieprawidłowa interpretacja powyższych przepisów przez ministerstwo doprowadziła do pominięcia skarżącej gminy w tym wykazie. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że właściwa interpretacja przywołanych wyżej przepisów regulujących zasady przyznawania zwolnień podatkowych podmiotom działającym na terenie specjalnych stref ekonomicznych ukształtowana została w orzecznictwie sądów administracyjnych, które doprowadziło do wyeliminowania interpretacji niekorzystnej dla podatników stosowanej początkowo przez organy administracji (por. wyroki NSA z 28 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 674/17, z 30 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 517/18, 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2725/17, z dnia 1 marca 2018 r. II GSK 5295/16). Co istotne w tej sprawie także uprawnienia przedsiębiorcy działającego na terenie K. Specjalnej Strefy Ekonomicznej do korzystania z preferencji podatkowych wynikały z orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz decyzji SKO w Katowicach z 15 czerwca 2022 r., w której organ podkreślił, że fakt otrzymania lub nieotrzymania subwencji przez gminę nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie opodatkowania podmiotu gospodarczego działającego w strefie. W ocenie sądu w tej sytuacji wadliwe rozumienie regulacji prawnych dotyczących zasad obowiązywania przedakcesyjnych zezwoleń dotyczących zasad prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorców w specjalnych strefach ekonomicznych, nie może obciążać gmin na terenie których działały specjalne strefy ekonomiczne, które w efekcie zmuszone zostały do poniesienia kosztów powyższych zwolnień podatkowych i którym zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e. przysługuje z tego tytułu rekompensata. Konieczność uwzględnienia przez gminę interpretacji przepisów dotyczących zwolnień od podatku od nieruchomości dokonanej w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjętej w tej sprawie przez SKO w Katowicach, odmiennej od interpretacji ministra właściwego do spraw gospodarki, przy ustalaniu listy gmin na rok 2020, która legła u podstaw wydania spornego w sprawie rozporządzenia oraz przyznanie przez organ w kontrolowanych decyzjach, że gmina spełnia wynikające z art. 10 ust. 1 i 5 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e. przesłanki do otrzymania spornej rekompensaty przesądzają o konieczności pominięcia w tej sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r., a tym samym o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku oraz obu decyzji Ministra Finansów. Za niezasadne sąd uznał natomiast zarzut zawarty w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie jest więc na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami skargi, ale jest zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę inną w stosunku do tej, która była przedmiotem wydanego aktu administracyjnego zaskarżonego skargą. Przedmiotem skargi do WSA w rozpoznawanej sprawie była decyzja Ministra Finansów odmawiająca przyznania skarżącej gminie części rekompensującej subwencji ogólnej na wyrównanie ubytku dochodów wynikającego ze zwolnienia z podatku od nieruchomości wobec powyższego w sprawie tej sąd I instancji nie stosował art. 6 w zw. z art. 5 w zw. z art. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o s.s.e nie oceniał bowiem uprawnienia do objęcia zwolnieniem podatkowym O. Sp. z o.o., gdyż kwestia ta nie była przedmiotem sporu. Ponadto okoliczność poniesienia przez gminę ubytku w swoich dochodach w związku ze zwolnieniem podmiotów działających strefie nie była kwestionowana przez organ w toku postępowania co niezasadnym czyni także zarzut sformułowany w punkcie 4 skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną, dlatego na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zobowiązany będzie uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę prawną stosownie do art.153 p.p.s.a. ocenić wniosek skarżącej gminy z pominięciem regulacji zawartej w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie wykazu gmin którym przysługiwała część rekompensująca subwencji ogólnej za rok 2020.