I GSK 780/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 784/22 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr OR12-2022-137 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.G. na rzecz Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA, sąd) wyrokiem z 20 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 784/22 – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: ppsa) – oddalił skargę M.G. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Śląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Częstochowie (dalej: Dyrektor ARiMR) z 12 sierpnia 2022 r. nr OR12-2022-137 w przedmiocie płatności obszarowych. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył skarżący – reprezentowany przez adwokata – wnosząc: o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o rozpoznanie sprawy na rozprawie, dopuszczenie dowodów (z fotografii terenu działki ewidencyjnej nr [...], przelewów za zlecenie koszenia i rękopisu P.F.) oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów postępowania zastępstwa według norm przepisanych, wraz z odsetkami. Skarga została oparta na podstawie następujących zarzutów: 1) naruszenia norm prawa materialnego z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w drodze błędnej wykładni przez uznanie, że: a) wycięcie gałęzi i pozostałej roślinności nie stanowi zabiegu agrotechnicznego w rozumieniu rozporządzenia (mimo iż taką czynnością zasadniczo może być, a organ nie wskazał przyczyn przeciwnego uznania); b) rolnik nie może składować na swojej ziemi gałęzi drzew, które wykarczował celem rekultywacji gruntu (podczas gdy z ustaleń faktycznych wynikało, że skarżący drzewa wyciął w celu rekultywacji terenu, a gałęzie pozostawały na części działki w oczekiwaniu na możliwość ich uprzątnięcia); c) aby grunt posiadał przeznaczenie pod uprawę bądź wypas nie może na nim znajdować się dzika roślinność; d) rosnące na nieruchomości drzewa oraz gałęzie uniemożliwiają uznanie choćby części tej nieruchomości za umożliwiającą uprawę lub wypas, podczas gdy z ustaleń faktycznych wynika, że nie na całej działce ewidencyjnej [...] wycięto drzewa, natomiast część tej nieruchomości podległa koszeniu w 2021 r. i nie była zarośnięta, zaniedbana, ani zalesiona, zatem umożliwiała chociaż w części uznanie jej kwalifikacji; 2) naruszenie art. 135 ppsa poprzez niezalecenie kontroli uzupełniającej w zakresie stanu nieruchomości skarżącego i jego kwalifikacji pod kątem uzyskania świadczenia płatności bezpośredniej, podczas gdy pierwsza kontrola organów administracyjnych odbyła się w warunkach uniemożliwiających dokonanie rzetelnej oceny stanu gruntu (zaśnieżenia terenu), a na takiej wadliwej kontroli oparto całość rozstrzygnięcia sprawy, zatem w oczywisty sposób brak przeprowadzenia ponownej kontroli wpłynął na kierunek rozpoznania wniosku, gdyż była ona konieczna dla zachowania praw skarżącego; 3) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie kontroli gruntu w sposób nierzetelny, niekomplementarny, wyłącznie ogólny i niewyczerpujący, a oparcie się o nieprecyzyjnie sporządzone fotografie przy jednoczesnym pominięciu znaczenia fotografii i innych dokumentów wskazywanych przez skarżącego, a co prowadziło do dowolnej i błędnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie, a w konsekwencji nieprzyznania skarżącemu należnej płatności; 4) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 81a § 1 kpa poprzez przyjęcie, że nieustalony okres nieużytkowania gruntu dotyczył całego roku i całej powierzchni działki o numerze ewidencyjnym [...], podczas gdy wątpliwości tej nie usunięto, natomiast przedmiotem sprawy było rozstrzygnięcie co do uprawnienia skarżącego, zatem wątpliwości tych organy nie miały prawa uwzględnić na jego niekorzyść; 5) naruszenia norm prawa materialnego z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 12 marca 2015 r. w drodze błędnej jego wykładni, przez uznanie, że nieustalony czas nieużytkowania gruntu jest rozumie się jako nieużytkowanie od początku roku, co stanowiło nieuprawnione domniemanie prawne, niezastrzeżone przepisami prawa; 6) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego, mimo iż fakty, które chciał on wykazać lub potwierdzić miały dla sprawy relewantne znaczenie; 7) naruszenia norm prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19a ust. 1 rozporządzenia Komisji Unii Europejskiej Nr 640/2014 (dalej: rozporządzenie 640/2014), jako że akt ten został uchylony, więc zastosowano nieobowiązujące przepisy; 8) naruszenia norm prawa materialnego z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 19a ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia 640/2014, poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni, polegającej na błędnym przyjęciu zasad i kolejności stosowania wskazywanych przepisów, konsekwencją czego było wadliwe dokonanie kalkulacji odnośnie płatności dodatkowej, a to ze względu na zastosowanie art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014 z pierwszeństwem względem art. 14 ust. 1 ustawy, mimo że ww. przepis rozporządzenia stanowił uzupełnienie przepisu ustawy (błędnie organy przyjęły, że obszar zatwierdzony ma mieć minimum 3 ha po dokonaniu potrącenia z art. 19a, podczas gdy obszar ten miał spełniać ów warunek przy jego określaniu co do kwalifikacji gruntowych, zaś art. 19a służył wyłącznie wyliczeniu płatności, a w żadnej mierze nie stanowił dalszego kryterium kwalifikacyjnego); przy czym powyższe stanowiło zarazem; 9) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ppsa przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani wyjaśnienia w zakresie przyjęcia za poprawne wyliczenia płatności redystrybucyjnej (dodatkowej), a poprzestanie w tymże na nieprecyzyjnej i niekonsekwentnej próbie powtórzenia za organami kalkulacji płatności dodatkowej, a w ten sposób WSA nie wyjaśnił dlaczego ta opłata została pobrana rzekomo zasadnie, podczas gdy wskazanie podstaw prawnych w tym zakresie prowadziłoby do odpowiedniego wnioskowania w przedmiocie zastosowania prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor ARiMR – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W piśmie procesowym z 15 marca 2014 r. skarżący przedstawił nowe dowody w sprawie, które rzutują na wniosków skargi i wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: protokołu kontroli uzupełniającej z 4 października 2023 r., raportu uzupełaniającego z 30 listopada 2023 r., pisma Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 4 grudnia 2023 r., zawiadomienia z 4 stycznia 2024 r. o przekazaniu odwołania i odpowiedzi z 25 stycznia 2024 r. z Polskiej Akademii Nauk – celem wykazania bezzasadności powziętych wniosków kontroli i odmowy przyznania pomocy bezpośredniej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 ppsa). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3133/16 (dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane wyroku tamże) – w przypadku skargi kasacyjnej, będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność sformułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym faktem wniesienia tego pisma (jak w przypadku skargi czy zażalenia), ale także z jego treścią. Zatem prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych i badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne, ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana w sposób nieuwzględniający wskazanych wyżej wymogów. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty naruszenia przepisów o postepowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 85 § 1, art. 81a § 1, art. 78 § 1 kpa (pkt 3, 4, 6 i 7 petitum skargi kasacyjnej) nie powiązał ich z odpowiednim przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy nadmienić, że podstawą działania sądu administracyjnego jest wspomniana ustawa. Natomiast Kodeks postępowania administracyjnego reguluje procedurę administracyjną przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego ale kontroluje, czy ten akt prawny był właściwie stosowany przez organ administracji publicznej. Zatem, aby zarzut był poprawnie sformułowany należy właściwie powiązać przepisy procesowe (ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi) wraz z przepisami procedury administracyjnej (Kodeksu postepowania administracyjnego). Co więcej należy pamiętać, że postępowanie dotyczące wniosków o przyznanie płatności rolnych jest prowadzone na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 308 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach) i nie jest standardowym postępowaniem administracyjnym, ale procedurą szczególną. Wynika to z treści art. 3 ust. 1-3 ustawy o płatnościach, zgodnie z którym – z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1). W myśl ust. 2 – w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Stosowanie do ust. 3 – strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego wynika, że w sprawach dotyczących uzyskiwania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego to zasadniczo na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zachodzi tu więc odstępstwo od wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 kpa obowiązku dążenia przez organ do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy jednoczesnym obowiązku gromadzenia dowodów z urzędu (p. np. wyrok NSA z 17 maja 2022 r. sygn. akt I GSK 2457/18). Oznacza to, że organy ARiMR nie były obowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze, autor skargi kasacyjnej przy formułowaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, oprócz wskazania odpowiedniego powiązania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z przepisami ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, powinien także w swych zarzutach uwzględnić przepis art. 3 ustawy o płatnościach. Tak prawidłowo sporządzonych zarzutów rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera. W rezultacie błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie podważenia stanu faktycznego ustalonego przez Dyrektora ARiMR i zaaprobowanego przez WSA w zaskarżonym wyroku, prowadzi do przyjęcia, że stan faktyczny w sprawie nie został skutecznie przez skarżącego kasacyjnie podważony. W tej sytuacji należy przyjąć stan spornej działki rolnej [...] taki jak opisany przez WSA w zaskarżonym wyroku, czyli że działka ta nie była w 2021 r. utrzymana w należytej kulturze rolnej (jako trawy na gruntach ornych). Bowiem działka ta w dacie kontroli (1 grudnia 2021 r.), a tym samym na datę składania wniosku o płatność, nie spełniała wymogu należytego zagospodarowania. Wynika to ze sporządzonego materiału zdjęciowego i szkicu mapowego z zaznaczonymi kierunkami kolejnych fotografii, które pozwalały ustalić warunki panujące w terenie w dacie jego kontroli przez pracowników organu. Liczne zadrzewienia i zakrzewienia, samosiejna roślinność dowolnie rosnąca prawie na całej powierzchni, składowisko drewna i gałęzi nie stanowią o należytym prowadzeniu działalności rolniczej w tym obszarze. Mimo bowiem zalegającej pokrywy śnieżnej zdjęcia nie pozostawiają wątpliwości co do stanu zagospodarowania terenu. Powyższe – na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę kasacyjną – potwierdza zachowanie samego skarżącego, który próbował wycofać sporną działkę z wniosku o płatność. Co nie zostało jednak uwzględnione ze względu na fakt, że nastąpiło już po dokonaniu kontroli na gruntach skarżącego. Ponadto podstawą nieprzyznania płatności do spornej działki był protokół z kontroli na miejscu, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa. W rezultacie zarzuty skargi kasacyjnej stanowią nieuzasadnioną polemikę z prawidłowo ustalonym stanem faktycznym oraz jego kwalifikacją prawną przez WSA. Powyższego nie podważa także zarzut dotyczący naruszenia art. 135 ppsa (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej), który miał polegać na niezaleceniu kontroli uzupełniającej w zakresie stanu nieruchomości skarżącego i jego kwalifikacji pod kątem uzyskania świadczenia płatności bezpośredniej. Zgodnie z art. 135 ppsa – sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przede wszystkim wskazać należy, że komentowany artykuł dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. Oznacza to, że ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę odnosi się jedynie do zaskarżonego aktu oraz aktu bezpośrednio go poprzedzającego oraz postępowań, w których te akty zapadły. Stanowisko to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie NSA. Ponadto w judykaturze przyjmuje się, że naruszenie art. 135 ppsa nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. (p. J. P Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, System LEX, komentarz do art. 135). Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 ppsa przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia ani wyjaśnienia w zakresie przyjęcia za poprawne wyliczenia płatności redystrybucyjnej (pkt 9 petitum skargi kasacyjny). Z art. 141 § 4 ppsa wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Jednocześnie, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi i podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa (p. np. wyrok NSA z 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15). W przedmiotowej sprawie WSA w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko Dyrektora ARiMR, że okoliczności sprawy uzasadniają odmowę spornej płatności. Następnie zauważyć należy, że w części rozważeniowej zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że podstawą odmowy przyznania wnioskowanej płatności było brak spełnienia przez działkę rolną [...], warunków dla gruntów będących kwalifikujących się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia 1307/2013 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, gdyż nie prowadzono na niej należytej działalności rolniczej poprzez utrzymywanie użytków rolnych w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, nie prowadzono również działań minimalnych na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy. Tymczasem skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera zarzutów naruszenia art. 32 ust. 2 rozporządzenia 1307/2013 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, a więc nie kwestionuje prawidłowości zastosowania tych przepisów przez WSA. Skarżąca skupia się jedynie na wskazaniu jako naruszonego § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 351) przez jego błędną wykładnię (pkt 1 i 5 petitum skargi kasacyjnej). W myśl § 2 ww. rozporządzenia – grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich (...). W tym zakresie organy wskazały, co zaaprobował WSA, że skoro – jak zaznaczono wyżej – sporna działka nie kwalifikuje się do płatności, ze względu na niewystarczające przygotowanie przywracanego gruntu do rolniczego wykorzystania - jako uprawa: trawa na gruntach ornych. W zakresie zarzutu naruszenia art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014 (pkt 7 i 8 petitum skargi kasacyjnej) to przede wszystkim wskazać należy, że są to zarzuty ze sobą sprzeczne. Wynika to z tego, że w punkcie 7 petitum skargi kasacyjnej skarżący stawia zarzut niewłaściwego zastosowania art. 19a ust. 1 rozporządzenia 640/2014, który już w jego ocenie nie obowiązuje. Z kolei w punkcie 8 petitum skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 19a ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia 640/2014 w powiązaniu z art. 14 ust. 1 i art. 2 pkt 19 ustawy o płatnościach, poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni. W tym zakresie – po pierwsze – wskazać należy, że przepisy rozporządzenia 640/2014 r. obowiązywały do 1 stycznia 2023 r. i stosuje się je nadal do wniosków o przyznanie pomocy złożonych przed 1 stycznia 2023 r. (p. art. 13 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1172 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/12116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością). Wniosek skarżącego dotyczy płatności na 2021 r. Zatem do rozpoznawanej sprawy prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia 640/2014. Po drugie – nie jest możliwym ustosunkowanie się do zarzutu błędnej wykładni przez WSA przepisów art. 14 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 19 ustawy o płatnościach oraz art. 19a ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia 640/2014, w sytuacji gdy w części zważeniowej zaskarżonego wyroku WSA nie dokonywał wykładni powyższych przepisów. Co więcej WSA nawet nie przywołał zarzuconych przepisów. Ustosunkowując się do wniosków dowodowych skarżącego kasacyjnie to Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dowody nie spełniały wymogów art. 106 § 3 ppsa. Jak wynika z tego przepisu – sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Aktualność zachowują dotychczasowe wywody w zakresie kompletności materiału dowodowego zgromadzonego przez organy. W sprawie nie wystąpiły, również na etapie sądowej kontroli decyzji, żadne istotne wątpliwości, co do mocy dowodowej, wiarygodności dowodów przeprowadzonych przez organy, ani też konkluzji płynących z relacjonowanych przez organy oraz WSA okoliczności faktycznych. Samo twierdzenie skarżącej, oparte na niekorzystnych dla niej ustaleniach faktycznych organów nie dowodzi ich wadliwości. Postępowanie przed sądami administracyjnymi opiera się na zasadzie orzekania w oparciu o materiał zgromadzony przez organy, z uwagi na kontrolną funkcję tych sądów. W sprawie nie wykazano, aby zaszedł wyjątek od tej zasady, określony w art. 106 § 3 ppsa. Tym bardziej, że część powołanych dowodów była znana zarówno organom ARiMR jak i WSA, a część pochodzi z 2023 r. (załączone do pisma procesowego z 15 marca 2024 r.), a jako takie nie mają znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu uprawy na spornej działce jaki miał w miejsce 2021 r. Podsumowując, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia i w oparciu o art. 184 ppsa, orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego (240 zł) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860). Zasądzono koszty za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który reprezentował organ przed sądem pierwszej instancji.