I GSK 751/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3536/25 w sprawie ze skargi [...] na akt Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 13 listopada 2025 r. nr DWI.SK2.5501.409.2025(6) w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz [...] 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 29 stycznia 2026 r., sygn. V SA/Wa 3536/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej skarżącą lub spółką) na akt (informację) Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej PARP) z dnia 13 listopada 2025 r. nr DWI.SK2.5501.409.2025(6) dotyczący oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Uniwersalny Multilokacyjny System Magazynowania Energii" w ramach Programu Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki. W wyniku oceny dokonanej w ramach I etapu naboru, przekazanego spółce pismem z dnia 15 września 2025 r., stwierdzono, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny: Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł B+R": charakter badawczo rozwojowy modułu, innowacyjność rezultatu prac B+R; Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł Wdrożenie innowacji": Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia, innowacyjność przedmiotu wdrożenia. Powyższa ocena oznaczała ocenę negatywną w rozumieniu art. 56 ust. 5 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021–2027 (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1733 z późn. zm.). Spółka złożyła protest od oceny, w wyniku którego PARP - po ponownej analizie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie nie zgodziła się z jej zarzutami. W uzasadnieniu stanowiska stwierdzono, że przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium obligatoryjnego dla modułów -1 Etap "Moduł B+R": KRYTERIUM Charakter badawczo rozwojowy modułu są trzy aspekty, a mianowicie KOP weryfikuje czy: 1) w module występuje/ą, prace/zadania które ma/mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym; jeżeli zostaną zidentyfikowane inne prace nie mające charakteru B+R wówczas zadania te będzie można poprawić na 2 etapie. 2) czy problem badawczy/technologiczny został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) i precyzyjnie określony; 3) czy proponowana metoda badawcza jest adekwatna (wystarczająca i uzasadniona) do rozwiązania problemu badawczego/technologicznego. KOP oceniająca niniejsze kryterium uznała, że prace planowane w zadaniu 1 to działania obejmujące opracowanie dokumentacji oraz dobór i integrację dostępnych rozwiązań technicznych, typowych dla projektowania układów przyłączeniowych dużej mocy do sieci elektroenergetycznej i nie obejmują opracowania nowej wiedzy ani wdrożenia innowacyjnych technologii - prace mają charakter rutynowych czynności inżynierskich i nie spełniają definicji prac badawczo-rozwojowych. KOP stwierdziła, iż analiza harmonogramu zakupów w zadaniu 2 wskazała, że kluczowe elementy (ładowarki, przetwornice, dyspenser/satelita ładowania) mają zostać zakupione jako gotowe produkty, co w praktyce oznacza, że zadanie ogranicza się do integracji zakupionych urządzeń, opracowania projektu technicznego ładowarki oraz ustalenia zasad zarządzania energią, czyli są to działania polegające na połączeniu gotowych komponentów oraz ich podstawowej konfiguracji i nie przewidziano tworzenia nowych rozwiązań ani prowadzenia badań przemysłowych. Zatem uznano, że prace te nie generują nowej wiedzy i nie mają charakteru B+R. KOP oceniła, że prace planowane w zadaniu 3 to działania polegające na integracji i konfiguracji istniejących podzespołów oraz wdrożeniu narzędzi informatycznych do zarządzania systemem, zatem uznano, że nie obejmują one badań ani opracowywania nowych technologii i nie mają charakteru eksperymentalnych prac rozwojowych. Eksperci stwierdzili, że działania opisane w zadaniu 4 to typowe testy przedwdrożeniowe, mające na celu potwierdzenie poprawności działania gotowego systemu i nie prowadzą do zdobycia nowej wiedzy ani rozwiązywania nowych problemów naukowych czy technologicznych. Zatem KOP uznała, że wszystkie zadania w module B+R sprowadzają się do projektowania, doboru, integracji oraz testowania gotowych rozwiązań dostępnych już na rynku, kluczowe komponenty mają być zakupione, a ich rola ogranicza się do połączenia i podstawowej konfiguracji. Zatem oceniono, że żadne z zadań przedstawionych we wniosku nie zawiera prac, które można by przypisać do kategorii prac B+R, gdyż są to prace polegające wyłącznie na integracji znanych rozwiązań oraz testy przedwdrożeniowe systemu, a wnioskodawca nie przewidział prowadzenia badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych w rozumieniu definicji rozporządzenia KE nr 651/2014, ponieważ brakuje wyodrębnionych działań, które prowadziłyby do powstania nowej wiedzy lub technologii. Dalej KOP stwierdziła, że wnioskodawca wskazuje, że celem projektu jest opracowanie mobilnego, uniwersalnego systemu magazynowania energii, który będzie mógł pracować w różnych lokalizacjach, integrować się z ładowarką EV, współpracować z OZE i być sterowany zdalnie, niemniej jednak uznano, że takie systemy oraz technologie integrujące magazyny energii z ładowarkami EV są już dostępne na rynku, zarówno w Polsce, jak i za granicą, o czym wnioskodawca sam wspomina w analizie konkurencji. Eksperci ocenili, że w opisie nie wskazano żadnej istotnej luki badawczej ani nowego wyzwania technologicznego, które wymagałoby prowadzenia rzeczywistych badań, problemy mają charakter aplikacyjny i sprowadzają się do wdrożenia oraz konfiguracji istniejących rozwiązań, a nie do rozwiązania nieznanych dotąd zagadnień technicznych. Zatem KOP stwierdziła, że problem badawczy nie został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) i precyzyjnie określony, gdyż wnioskodawca nie wskazuje na problemy, które wymagają badań, a jedynie na zapotrzebowanie na urządzenia, które wnioskodawca zamierza opracować. Ponadto eksperci zwrócili uwagę, że urządzenia takie są już na rynku obecne. KOP stwierdziła, że wskazany we wniosku problem technologiczny ma polegać na zaprojektowaniu systemu, który będzie nie tylko mobilny i odporny na warunki zewnętrzne, ale także w pełni uniwersalny pod względem funkcjonalnym, co oznaczałoby konieczność opracowania modułowej architektury umożliwiającej łatwe skalowanie pojemności magazynowej, zastosowanie zaawansowanych układów zarządzania energią (EMS), systemów konwersji napięcia (DC/AC) oraz integracji z różnymi źródłami zasilania i odbiornikami energii. Eksperci uznali, iż problemy te zostały już rozwiązane, o czym świadczy obecność na rynku kontenerowych magazynów energii, które są zdolne do magazynowania nadwyżek energii z OZE, zaś przełączenie ładowarki EV jest możliwe zarówno poprzez sieć AC jak i DC podłączoną bezpośrednio do obwodu pośredniczącego. KOP oceniła, że tego typu systemy są w pełni skalowalne, tzn. buduje się kolejne, identyczne moduły zwiększając zdolność magazynowania energii - dla magazynów oraz dołącza się kolejne ładowarki zwiększając możliwość (moc) ładowania pojazdu. Eksperci stwierdzili dodatkowo, że metoda badawcza przedstawiona we wniosku jest w praktyce spisem zadań planowanych do realizacji, co potwierdza, że zaplanowane prace należą do prac rutynowych o charakterze inżynierskim, a metodyka realizacji projektu opiera się na projektowaniu, integracji i konfiguracji dostępnych na rynku komponentów, doborze sterowników, programowaniu oraz testach funkcjonalnych systemu. W module nie przewidziano prowadzenia badań eksperymentalnych, testów nowych koncepcji technologicznych czy weryfikacji innowacyjnych rozwiązań oraz brakuje zastosowania naukowych metod badawczych, planowania eksperymentów, modelowania czy walidacji nowych technologii, zatem wszystkie prace mają charakter typowo wdrożeniowy i polegają na adaptacji gotowych rozwiązań do potrzeb projektu. Stanowisko PARP potwierdziła opinia eksperta zewnętrznego zaangażowanego do oceny protestu, który stwierdził, że biorąc argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę nie wnosi nowych, merytorycznych informacji pozwalających uznać, że zaplanowane w module działania posiadają charakter badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych w rozumieniu art. 2 pkt 85 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. KRYTERIUM Innowacyjność rezultatu prac B+R Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są cztery aspekty, dotyczące cech i funkcjonalności wskazanej we wniosku innowacji produktowej, a mianowicie czy cechy i funkcjonalności innowacji produktowej lub w procesie biznesowym: 1) wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia w module B+R; 2) potwierdzają nowość rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim {czy produkt/proces znacząco różni się od produktów/procesów istniejących na rynku); 3) zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców; 4) zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności. KOP dokonująca oceny kryterium stwierdziła, iż w związku z tym, że zadania zaplanowane w module nie mają charakteru prac B+R, zadeklarowane cechy innowacji nie wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia w module B+R. Eksperci ocenili, że odnośnie cechy innowacyjności "Modułowość i skalowalność", to tego typu elastyczność i skalowalność jest dostępna w istniejących systemach magazynowania energii oferowanych na rynku polskim, zatem nie stanowi ona o innowacyjności rozwiązania. Uznano, iż cecha "Mobilność operacyjna" także nie stanowi nowości, gdyż analogiczne rozwiązania, czyli mobilne kontenerowe magazyny energii, są już dostępne (np. produkty firm wymienionych przez wnioskodawcę oraz wskazanych w ogólnodostępnych źródłach), co wyklucza nowość tego rozwiązania na rynku. KOP uznała, że funkcjonalność "Uniwersalny system przyłączeniowy AC" sprowadza się w praktyce do zastosowania odpowiedniego transformatora i jest obecna we wszystkich profesjonalnych systemach magazynowania energii, nie stanowi więc cechy innowacyjnej. Eksperci stwierdzili, że takie rozwiązanie jak zasilanie ładowarki z magazynu energii ("Moduł ładowarki EV dużej mocy") jest typowe dla wielu dostępnych na rynku systemów, dlatego funkcjonalność ta nie odróżnia proponowanego produktu od rozwiązań już istniejących. W odniesieniu do cechy innowacyjności "Zaawansowany system zarządzania energią (EMS)", KOP uznała, że tego typu systemy EMS/BMS są obecnie powszechne w branży energetycznej, a wnioskodawca nie wykazał, w jaki sposób proponowane algorytmy lub funkcjonalności EMS mają przewagę nad standardowymi rozwiązaniami, a ich wdrożenie nie jest elementem nowatorskim. Ponadto eksperci ocenili, iż "Interoperacyjność i gotowość do integracji" to wymagania rynkowe i standard funkcjonalny profesjonalnych systemów, zatem nie jest to element innowacyjny. Odnośnie wskazanej przez wnioskodawcę efektywności kosztowej i energetycznej, KOP stwierdziła, że wszystkie współczesne systemy są projektowane z naciskiem na efektywność, dlatego taka cecha nie może być uznana za innowacyjną. Eksperci w swojej ocenie uznali, iż cecha "Współdzielenie i usługi na żądanie" nie dotyczy bezpośrednio cech produktu lub procesu technologicznego, a jest rozwiązaniem organizacyjnym szeroko stosowanym na rynku. Dalej KOP uznała, że we wskaźniku innowacyjności "KM1: Maksymalny czas przełączenia układu STS" brak jest odniesienia do realnych benchmarków rynkowych, a jego wartości są już osiągane w istniejących technologiach. Eksperci stwierdzili, odnośnie wskaźnika "KM2: Minimalna liczba równoległych sesji ładowania z dynamicznym przydziałem mocy", iż taki dynamiczny przydział jest standardem rynkowym, co potwierdzają funkcjonujące ładowarki np. firmy G., a odnośnie wskaźnika "KM3: Zdolność systemu BESS do autonomicznej pracy i zdalnego zarządzania przez 24 godziny" uznali, że czas bezawaryjnej pracy na rynku przekracza przyjęte wartości docelowe. Oceniając wskaźnik "KM4: Liczba pozytywnie zakończonych testów walidacyjnych" KOP stwierdziła, że wskaźnik ten jest powszechniej spełniany przez wszystkie produkty dopuszczone do użytkowania i nie świadczy o innowacyjności. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, że projektowana "inteligentna szyna" wprowadza nową zasadę działania, unikalny algorytm sterowania lub innowacyjną topologię połączeń, która różniłaby ją od rozwiązań dostępnych na rynku. Brak również opisu elementu niepewności technologicznej, badań eksperymentalnych lub walidacji nowatorskich funkcji, które mogłyby potwierdzić jej twórczy, badawczo-rozwojowy charakter. W efekcie "inteligentna szyna" pełni jedynie funkcję integracyjną i komunikacyjną w ramach systemu, stanowiąc rutynowy element inżynierski, a nie rezultat działalności B+R. Z tego względu argument ten należy uznać za niezasadny, a wskazane rozwiązanie - za pozbawione cech innowacji w rozumieniu kryteriów programu. Argumentacja wnioskodawcy dotycząca rzekomej innowacyjności systemu łączności i komunikacji również nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionej dokumentacji. Opisane w proteście rozwiązania w zakresie komunikacji - obejmujące standardy Modbus, CAN, LTE/4G, Wi-Fi, VPN, TLS/SSL oraz integrację z systemami SCADA i portalem operatorskim - mają charakter wdrożeniowy i opierają się wyłącznie na technologiach powszechnie znanych i stosowanych w automatyce przemysłowej oraz energetyce. Nie przedstawiono żadnych dowodów, że opracowywany system łączności wprowadza nowe protokoły transmisji danych, nową metodę synchronizacji lub autorskie algorytmy sterowania, które mogłyby świadczyć o jego twórczym charakterze. Ponadto wnioskodawca nie wykazał istnienia niepewności technologicznej, która uzasadniałaby prowadzenie badań w tym obszarze - przeciwnie, zaproponowane rozwiązania stanowią implementację sprawdzonych standardów komunikacyjnych, stosowanych rutynowo w systemach zarządzania energią (EMS/BMS) i w infrastrukturze ładowania EV. Integracja wielu znanych protokołów nie jest równoznaczna z innowacją technologiczną, gdyż nie prowadzi do powstania nowej wiedzy ani nowej zasady działania systemu. Opisane mechanizmy mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa transmisji i interoperacyjności systemu, co stanowi wymóg techniczny, a nie rezultat działalności badawczo-rozwojowej. W związku z powyższym, argument dotyczący "innowacyjnego systemu łączności - DC zamiast AC" należy uznać za nieudowodniony i bezpodstawny. Rozwiązanie to nie posiada cech innowacji w rozumieniu kryteriów programu i stanowi element typowy dla nowoczesnych systemów automatyki przemysłowej, niewymagający prowadzenia prac B+R. Wskazano też, że argument wnioskodawcy dotyczący mobilności operacyjnej systemu nie potwierdza jego innowacyjności i nie stanowi podstawy do zmiany negatywnej oceny projektu. Mobilna forma realizacji w postaci kontenera lub platformy transportowej jest rozwiązaniem powszechnie stosowanym w branży energetycznej, zarówno w systemach magazynowania energii (BESS), jak i w infrastrukturze ładowania pojazdów elektrycznych. Rozwiązania tego typu są szeroko dostępne na rynku i oferowane przez licznych producentów - w tym także wymienionych przez samego wnioskodawcę - dlatego nie można uznać ich za nowe ani unikalne technologicznie. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, że mobilność systemu została osiągnięta w sposób odmienny od istniejących rozwiązań, np. poprzez opracowanie nowej koncepcji konstrukcyjnej, systemu amortyzacji, zasilania czy łączenia modułów w trakcie transportu. W opisie nie wskazano również, aby mobilność wiązała się z jakimkolwiek elementem niepewności technologicznej lub wymagała prowadzenia badań eksperymentalnych. Przedstawiony opis odnosi się wyłącznie do aspektu logistycznego i użytkowego, który stanowi efekt adaptacji znanych technologii, a nie rezultat prac badawczo-rozwojowych. Opis nie zawiera żadnych elementów twórczych, takich jak autorskie rozwiązania topologiczne, nowe algorytmy sterowania przepływem energii czy protokoły komunikacji międzyfazowej. Zastosowanie transformatora i standardowych zabezpieczeń stanowi czynność inżynieryjną, a nie efekt badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych. Co więcej, interoperacyjność systemu przyłączeniowego jest cechą typową dla komercyjnych urządzeń BESS i wynika z wymogów kompatybilności sieciowej, a nie z innowacyjności. Również argument wnioskodawcy, dotyczący rzekomej innowacyjności modułu ładowarki EV dużej mocy, umożliwiającego ładowanie pojazdów elektrycznych bezpośrednio z magazynu energii, nie znajduje uzasadnienia w świetle przedstawionych informacji. Tego typu rozwiązania - obejmujące zasilanie ładowarek AC i DC z zasobników energii typu BESS - są już od kilku lat powszechnie stosowane w sektorze elektromobilności i oferowane komercyjnie przez wielu producentów. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na to, że opracowywany moduł wprowadza nową zasadę działania, unikalny algorytm sterowania czy oryginalną topologię konwersji mocy, które mogłyby stanowić o jego przełomowości technologicznej. Wnioskodawca nie wykazał też, aby opracowywany moduł poprawiał istotnie parametry istniejących urządzeń, takie jak sprawność, czas ładowania czy bezpieczeństwo pracy. W konsekwencji deklarowana funkcjonalność ma charakter wdrożeniowy i użytkowy, a nie innowacyjny w rozumieniu przepisów programowych i definicji działalności B+R. Argument wnioskodawcy dotyczący rzekomej innowacyjności zaawansowanego systemu zarządzania energią (EMS) nie znajduje potwierdzenia w świetle przedstawionych w proteście informacji. W opisie nie wykazano, w jaki sposób proponowane algorytmy optymalizacji cykli ładowania i rozładowywania, predykcyjnego zarządzania energią, ochrony przed przeciążeniem czy kontroli termicznej różnią się od rozwiązań już powszechnie stosowanych w systemach BESS i EMS dostępnych na rynku. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych ani opisów wskazujących na istnienie oryginalnych algorytmów sterowania, nowych modeli prognostycznych czy autorskich metod optymalizacji, które stanowiłyby przełom w stosunku do rozwiązań referencyjnych. Brakuje również odniesienia do niepewności technologicznej - nie wskazano problemu badawczego, który wymagałby prowadzenia eksperymentów lub opracowania nowych mechanizmów sterowania przepływem energii. Proponowany system EMS realizuje funkcje znane z istniejących produktów i nie posiada cech nowatorskich ani twórczych. Zastosowanie algorytmów uczących się nie przesądza o innowacyjności, jeżeli nie towarzyszy temu opracowanie nowego modelu uczenia, architektury predykcyjnej lub procedury optymalizacji - a takie elementy nie zostały opisane we wniosku. W rezultacie deklarowany "zaawansowany EMS" stanowi implementację standardowych funkcji zarządzania energią i komunikacji z systemami nadrzędnymi, co mieści się w zakresie typowych działań inżyniersko-wdrożeniowych. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że rozwiązanie to ma charakter badawczo-rozwojowy lub innowacyjny w rozumieniu kryteriów programu. Deklarowana przez wnioskodawcę interoperacyjność i gotowość do integracji systemu nie stanowi cechy innowacyjnej, lecz odpowiada standardowym wymaganiom technologicznym współczesnych systemów energetycznych. Wnioskodawca nie wykazał żadnych nowych metod integracji, autorskich protokołów komunikacyjnych ani mechanizmów bilansowania energii, które mogłyby świadczyć o innowacyjnym charakterze rozwiązania. Argument wnioskodawcy dotyczący efektywności kosztowej i energetycznej nie stanowi potwierdzenia innowacyjnego charakteru rozwiązania i należy go uznać za niezasadny. Wskazane przez wnioskodawcę działania - obejmujące optymalizację kosztów eksploatacyjnych, redukcję strat konwersji oraz zastosowanie strategii oszczędzania energii - są elementami typowymi dla projektowania nowoczesnych systemów energetycznych i stanowią standard branżowy, a nie wynik działalności badawczo-rozwojowej. W proteście nie wykazano, w jaki sposób proponowane rozwiązanie miałoby osiągać wyższą efektywność niż dostępne obecnie technologie ani jaką nową zasadę techniczną lub algorytmiczną w tym zakresie opracowano. Brakuje również dowodów, że osiągnięcie deklarowanej efektywności wymaga prowadzenia badań przemysłowych lub eksperymentalnych prac rozwojowych. W konsekwencji wskazana "efektywność kosztowa i energetyczna" jest cechą użytkową, a nie innowacyjną, i nie stanowi podstawy do zmiany negatywnej oceny projektu. Argument wnioskodawcy dotyczący współdzielenia i usług na żądanie nie potwierdza innowacyjności rozwiązania i należy go odrzucić. Wskazana przez wnioskodawcę możliwość wdrożenia systemu w formule usługowej lub czasowej dzierżawy stanowi model biznesowy, a nie rezultat działalności badawczo-rozwojowej czy innowacji technologicznej. Kryteria obligatoryjne dla modułów -1 Etap "Moduł Wdrożenie innowacji": KRYTERIUM Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są trzy aspekty, a mianowicie KOP weryfikuje czy: 1) zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac B+R w formie innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym, zrealizowanych samodzielnie przez wnioskodawcę lub na zlecenie wnioskodawcy lub " zakupionych przez wnioskodawcę poza projektem; 2) prace B+R mają znaczący i bezpośredni wpływ dla innowacji produktowej lub w procesie biznesowym, wskazanych we wniosku o dofinansowanie, tj. nowe cechy i funkcjonalności innowacji wynikają z tych prac B+R; 3) w przypadku wyników prac B+R nieobjętych projektem (tj. niewystępujących w module B+R) wnioskodawca: a) opisał wyniki przeprowadzonych prac B+R, ich formę, sposób uwzględnienia w aktywach przedsiębiorstwa; b) posiada dokumenty potwierdzające, że prace B+R zostały zakończone i odebrane; c) dysponuje dokumentami potwierdzającymi przeprowadzenie prac B+R bądź zakup ich wyników (np. umowy z wykonawcami, dokumenty księgowe); zakupione lub zlecone prace B+R zostały opłacone, jeżeli od opłaty uzależnione jest dysponowanie przez wnioskodawcę wynikami prac B+R; d) ma uregulowane prawne kwestie dotyczące praw własności intelektualnej, tj. dysponuje wynikami prac B+R do celów komercyjnych, w szczególności ma przeniesione na siebie autorskie prawa majątkowe do tych wyników, udzieloną licencję na korzystanie z tych wyników, przeniesione prawo do uzyskania patentu lub korzystania z niego, przeniesiony patent; wnioskodawca dysponuje dokumentami potwierdzającymi posiadanie wskazanych praw. KOP dokonująca oceny kryterium uznała, deklarowane efekty B+R nie wykraczają poza standardowe działania inżynierskie i wdrożeniowe. Eksperci ocenili, że w ramach modułu zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac zaplanowanych do realizacji w module B+R, przy czym prace te nie mają charakteru prac B+R, a zaplanowane prace nie mają znaczącego i bezpośredniego wpływu dla innowacji produktowej wskazanej we wniosku o dofinansowanie, ponieważ cechy i funkcjonalności rozwiązania nie wynikają z prac B+R, a rozwiązania o tej samej funkcjonalności są już na rynku obecne. KOP stwierdziła, że wnioskodawca nie wykazał, aby wdrożenie innowacyjnego produktu było bezpośrednim rezultatem faktycznych prac badawczo-rozwojowych, w związku z tym uznano, iż przedmiot wdrożenia nie stanowi rezultatu B+R w rozumieniu Ścieżki SMART, a planowane działania nie spełniają kryterium wdrożenia wyników prac B+R. Wobec powyższych zastrzeżeń KOP uznała kryterium za niespełnione, z czym nie zgadza się Wnioskodawca. PARP stwierdziła, że wnioskodawca wprawdzie zaplanował wdrożenie do swojej działalności gospodarczej na terytorium RP wyników prac B+R, ale prace te nie mają charakteru badawczo-rozwojowego, a także nie mają znaczącego i bezpośredniego wpływu dla innowacji produktowej. Trzy z czterech zadań mają charakter badań przemysłowych, podczas gdy w proteście wnioskodawca utrzymuje, że wszystkie zaplanowane działania należy kwalifikować jako eksperymentalne prace rozwojowe. Takie rozbieżności świadczą o braku spójności w identyfikacji rodzaju działalności badawczej oraz o błędnej interpretacji definicji badań przemysłowych i prac rozwojowych zawartych w art. 2 pkt 84-85 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Wskazana niespójność ma charakter merytoryczny i formalny - świadczy o tym, że wnioskodawca nie dokonał jednoznacznego rozróżnienia między etapem badań a etapem rozwoju, co jest kluczowe dla prawidłowej kwalifikacji działań jako prac B+R. W proteście nie przedstawiono nowych dowodów ani argumentów, które uzasadniałyby zmianę pierwotnej klasyfikacji, a jedynie dokonano wtórnej reinterpretacji opisów zadań w celu nadania im charakteru rozwojowego. Takie działanie ma charakter deklaratywny i nie znajduje potwierdzenia w treści zadań, które - zgodnie z pierwotnym wnioskiem – obejmują przede wszystkim czynności projektowo-inżynierskie i integracyjne, a niedopracowanie nowych zasad technicznych czy koncepcji technologicznych. Tym samym wnioskodawca sam sobie przeczy, ponieważ w dokumentacji aplikacyjnej zadeklarował realizację badań przemysłowych, a w treści protestu zaprzecza temu, określając wszystkie działania jako prace rozwojowe. Taka niespójność logiczna i terminologiczna dodatkowo potwierdza trafność pierwotnej oceny KOP, zgodnie z którą zaplanowane działania nie posiadają rzeczywistego charakteru badawczo-rozwojowego. Wnioskodawca w proteście wskazał, iż wszystkie zaplanowane działania mają charakter eksperymentalny i prowadzą do powstania nowej wiedzy, jednak przedstawione opisy zadań obejmują głównie dobór komponentów, integrację systemów, testy funkcjonalne oraz walidację gotowych rozwiązań, co nie stanowi badań przemysłowych ani eksperymentalnych prac rozwojowych. Zadania te mają charakter inżyniersko-projektowy, nie zawierają elementu niepewności badawczej ani ryzyka poznawczego, które są warunkiem niezbędnym do uznania ich za prace B+R. KOP prawidłowo uznała, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego między działaniami opisanymi w module B+R, a deklarowanym przedmiotem wdrożenia. Wdrożenie dotyczy bowiem systemu złożonego z komponentów istniejących na rynku, a nie efektu nowej wiedzy powstałej w toku badań lub prac rozwojowych. Wnioskodawca nie przedstawił żadnej dokumentacji potwierdzającej, że wdrażany produkt został opracowany w wyniku prowadzonych badań, np. raportów badawczych, wyników testów prototypowych czy danych potwierdzających opracowanie nowych technologii. Nie może być mowy o uznaniu planowanego wdrożenia za rezultat prac badawczo-rozwojowych, ponieważ nie zidentyfikowano żadnego elementu rzeczywistej innowacji, który mógłby stanowić efekt działań opisanych w module B+R. Zaplanowane prace nie prowadzą do opracowania nowych rozwiązań technologicznych ani do powstania nowej wiedzy, a ich rezultaty nie różnią się funkcjonalnie od rozwiązań już dostępnych na rynku. PARP uznała zatem zarzut za bezzasadny, w jego ocenie pierwotna ocena KOP dotycząca kryterium "Wyniki prac B+R jako przedmiot wdrożenia" była prawidłowa, projekt wnioskodawcy nie spełnił żadnego z aspektów, które są weryfikowane w trakcie oceny przedmiotowego kryterium, a Kryterium należy uznać za niespełnione. KRYTERIUM Innowacyjność przedmiotu wdrożenia Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" przedmiotem oceny w ramach niniejszego kryterium są cztery aspekty, dotyczące cech i funkcjonalności wskazanej we wniosku innowacji produktowej, a mianowicie czy cechy i funkcjonalności innowacji produktowej lub w procesie biznesowym: 1) wynikają z prac B+R; 2) potwierdzają nowość rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim {czy produkt/proces znacząco różni się od produktów/procesów istniejących na rynku polskim); 3) zaspokajają zidentyfikowane potrzeby odbiorców; 4) zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności KOP dokonująca oceny kryterium uznała, iż wnioskodawca deklaruje, że przedmiotem wdrożenia będzie uniwersalny, multilokacyjny system magazynowania energii o cechach takich jak: modułowość, skalowalność, mobilność, integracja z OZE, praca off-grid, zdalny monitoring i zarządzanie energią oraz elastyczność konfiguracji, jednakże wszystkie wymienione cechy i funkcjonalności są obecnie standardem w rozwiązaniach oferowanych zarówno na rynku polskim, jak i międzynarodowym, podobne produkty oferują już uznane firmy (np. A., T., E.), a opisane funkcjonalności takie, jak dynamiczna alokacja mocy, integracja z różnymi źródłami energii, mobilność czy interoperacyjność nie stanowią przewagi ani nowości względem dostępnych systemów. Eksperci stwierdzili, że jak wykazano w ocenie modułu B+R, cechy i funkcjonalności rozwiązania nie świadczą o innowacji produktowej, są dostępne w innych, podobnych systemach obecnych na rynku, tym samym nowe rozwiązanie nie zaspokoi w większym stopniu oczekiwań klientów, niż rozwiązania już dostępne. KOP oceniła, iż wskaźniki innowacyjności przyjęte przez wnioskodawcę (np. czas przełączenia systemu, liczba obsługiwanych sesji ładowania, czas autonomicznej pracy off-grid) odnoszą się do parametrów osiąganych już przez produkty konkurencyjne i nie potwierdzają unikalności lub przewagi technologicznej wdrażanego rozwiązania, czyli nie zostały dobrane w taki sposób, aby mogły uwiarygodnić innowacyjność rozwiązania w odniesieniu do obecnych na rynku systemów. Ponadto eksperci uznali, że wnioskodawca nie wykazał, by wdrażany produkt był rezultatem własnych prac badawczo-rozwojowych lub unikalnych działań twórczych, a jest to efekt integracji i wdrożenia dostępnych technologii, zatem stwierdzono, iż deklarowane cechy innowacji nie wynikają z prac B+R. Oceniono, że przedmiot wdrożenia nie posiada cech świadczących o rzeczywistej innowacyjności produktowej lub procesowej w stosunku do rozwiązań dostępnych na rynku, nie zaspokaja potrzeb odbiorców w sposób istotnie lepszy, a przyjęte wskaźniki innowacyjności nie potwierdzają przewagi technologicznej. Wobec powyższego KOP uznała kryterium za niespełnione. Nie wskazano żadnych miarodajnych danych eksperymentalnych ani wyników badań, które potwierdzałyby występowanie przewagi technologicznej nad rozwiązaniami dostępnymi na rynku. Argumenty przedstawione w proteście, dotyczące m.in. inteligentnej szyny zasilającej, zaawansowanego systemu EMS, modułowości, uniwersalnego przyłącza oraz mobilności operacyjnej, nie mają charakteru dowodów innowacyjności. W żadnym z tych obszarów wnioskodawca nie przedstawił elementów twórczych, nowej wiedzy technologicznej ani opracowań badawczych, które można byłoby uznać za efekt działalności B+R. Wskazane rozwiązania mają charakter wdrożeniowy i eksploatacyjny, co potwierdza ich wtórność względem istniejącego stanu techniki. Zgłoszone rozwiązanie stanowi kompilację znanych elementów i nie generuje wartości dodanej w zakresie postępu technicznego. W konsekwencji przedmiot wdrożenia należy uznać za produkt, powielający istniejące rozwiązania rynkowe, bez wprowadzenia istotnych zmian konstrukcyjnych czy technologicznych. Nie można zatem mówić o powstaniu innowacji w rozumieniu programu i konkursu, ponieważ brak jest przesłanek dotyczących nowości, unikalności, wartości badawczej i zastosowania wyników prac B+R. W świetle powyższego ocena KOP, stwierdzająca brak innowacyjności przedmiotu wdrożenia, jest w pełni zasadna i powinna zostać utrzymana w mocy jako prawidłowa, logiczna i zgodna z obowiązującymi przepisami oraz praktyką ewaluacyjną. Wskaźniki przyjęte przez wnioskodawcę nie odzwierciedlają cech świadczących o przewadze technologicznej ani o innowacyjnym charakterze rozwiązania. Wskaźniki zaproponowane przez wnioskodawcę - KM1 (maksymalny czas przełączenia układu STS), KM2 (liczba równoległych sesji ładowania), KM3 /zdolność autonomicznej prac systemu BESS w trybie off-grid) oraz KM4 (liczba pozytywnie zakończonych testów walidacyjnych) - nie potwierdzają istnienia przewag technologicznych będących efektem prac badawczo-rozwojowych. Wskazane parametry odnoszą się do standardowych właściwości eksploatacyjnych systemów zasilania, magazynowania i ładowania energii, które są powszechnie osiągane w komercyjnych rozwiązaniach dostępnych na rynku. Żaden z tych wskaźników nie dowodzi opracowania nowej technologii, nowego algorytmu sterowania ani innowacyjnej topologii układu, które mogłyby stanowić rezultat działalności B+R. Wnioskodawca nie wykazał, by którekolwiek z tych wskaźników stanowiło bezpośredni rezultat działań B+R lub potwierdzało przewagę wynikającą z opracowania nowych technologii, metod czy koncepcji konstrukcyjnych. W konsekwencji przyjęte wskaźniki mają charakter operacyjny i kontrolny, a nie badawczo-rozwojowy, i nie mogą być uznane za dowód powstania innowacyjnego rozwiązania w rozumieniu kryteriów programu. W odniesieniu do przedstawionej w proteście tabeli, w której wnioskodawca wskazał dodatkowe cechy funkcjonalne oraz wartości docelowe planowanego rozwiązania, PARP stwierdziła, że nie zostały one zaprezentowane w pierwotnym wniosku o dofinansowanie, ani nie wynikają z zakresu zaplanowanych prac badawczo-rozwojowych. Wskazane w tabeli parametry mają charakter wtórny wobec opisu zawartego w dokumentacji aplikacyjnej i zostały wprowadzone dopiero na etapie protestu w celu wzmocnienia argumentacji o rzekomej innowacyjności projektu. Takie postępowanie nie może być uznane za dopuszczalne w procesie oceny, ponieważ ocenie podlega treść złożonego wniosku, a nie jego późniejsze reinterpretacje. Co więcej, zaprezentowane w tabeli cechy - dotyczące m.in. efektywności konwersji, poziomu autonomii, elastyczności przyłączeniowej, skalowalności czy integracji z OZE - nie znajdują odzwierciedlenia w opisach zadań modułu B+R, gdzie brak jest wskazania konkretnych działań, badań czy eksperymentów, które miałyby prowadzić do osiągnięcia tych parametrów. Nie wskazano również metod badawczych ani narzędzi pomiarowych, które umożliwiłyby ich weryfikację. W rezultacie przedstawione wartości docelowe nie wynikają logicznie z zaplanowanych czynności, które mają charakter projektowo-wdrożeniowy, a nie eksperymentalno-badawczy. Ponadto cechy te nie zostały powiązane z żadnymi rezultatami merytorycznymi prac B+R, co oznacza, że nie można ich traktować jako efektów działalności badawczo-rozwojowej. Stanowią one jedynie opis spodziewanych właściwości użytkowych produktu końcowego, a nie miarodajny dowód powstania nowej wiedzy lub technologii. W konsekwencji tabela przedstawiona w proteście nie stanowi wiarygodnego źródła potwierdzającego innowacyjność rozwiązania ani jego związek z rzeczywiście zaplanowanymi pracami B+R, co w pełni uzasadnia utrzymanie negatywnej oceny dokonanej przez KOP.". Odnośnie zarzutu proceduralnego wskazującego, że zgodnie z dokumentacją konkursową, wsparciem mogą być objęte zarówno badania przemysłowe, jak i prace rozwojowe, dlatego nawet w przypadku stwierdzenia braku prac o charakterze badawczo - rozwojowym, projekt może być zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny, PARP zaznaczył, iż nie może zgodzić się w tym zakresie w wnioskodawcą, bowiem zgodnie z Załącznikiem Nr 3 do Regulaminu Wyboru Projektów "Kryteria wyboru projektów, część I" w kryterium "Charakter badawczo-rozwojowy modułu" dla modułu B+R jasno sprecyzowano, iż w ramach niniejszego kryterium ocenie podlega m.in. czy "...w module występuje/ą, prace/zadania które ma/mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym ...". Zatem zarzut uznaje się za bezzasadny i niezgodny z RWP. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki, uznał ją za niezasadną. Sąd podkreślił, wybór projektów do dofinansowania, zgodnie z przywołanymi przepisami, odbywa się w trybie konkurencyjnym oraz w sposób zapewniający przejrzystość, rzetelność i bezstronność postępowania, a także równy dostęp do informacji i równe traktowanie wnioskodawców. Ocena projektów dokonywana jest przez KOP, w skład której wchodzą eksperci spełniający kryteria merytoryczne, obejmujące wiedzę, umiejętności, doświadczenie lub wymagane uprawnienia. Zgodnie z § 6 ust. 1 Regulaminu, ocena projektów prowadzona jest w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, określonych w załączniku nr 3 do RWP. Proces oceny podzielony jest na dwa etapy: I i II. W I etapie ocenie podlega spełnienie kryteriów właściwych dla tego etapu, natomiast w II etapie oceniane jest spełnienie kryteriów przypisanych do etapu drugiego. Zakwalifikowanie projektu do II etapu oceny jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów wyboru projektów właściwych dla etapu I, określonych w załączniku nr 3 do RWP. Ocena na tym etapie dokonywana jest wyłącznie na podstawie informacji zawartych we wniosku. Niespełnienie choćby jednego z wymaganych kryteriów skutkuje oceną negatywną projektu. Z kolei zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu pn. "Kryteria wyboru projektów, część I" (s. 9), jednym z obligatoryjnych kryteriów ocenianych na pierwszym etapie jest kryterium "Moduł B+R 1. Charakter badawczo-rozwojowy modułu". W jego ramach weryfikowane jest m.in.: – czy w module występują prace lub zadania, które mają charakter badawczo-rozwojowy tzn. obejmują badania przemysłowe i prace rozwojowe albo tylko prace rozwojowe i są one niezbędne do opracowania innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym; jeżeli zostaną zidentyfikowane inne prace, które nie mają charakteru B+R, wówczas zadania te będzie można poprawić w II etapie; – czy problem badawczy lub technologiczny został poprawnie zidentyfikowany (w kontekście aktualnego stanu wiedzy na świecie) oraz precyzyjnie określony; – czy proponowana metoda badawcza jest adekwatna, tj. wystarczająca i uzasadniona, do rozwiązania wskazanego problemu badawczego lub technologicznego. Ponadto na stronie 12 wskazano, że ocena "TAK" zostanie przyznana wyłącznie w przypadku spełnienia wymagań określonych w opisie kryterium. Informacje podlegające ocenie w ramach tego kryterium nie podlegają uzupełnieniu ani korekcie w toku procesu oceny. Z kolei na stronie 39 załącznika nr 8 do Regulaminu pn. "Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie" wskazano, że w części "II. Moduł B+R" 1. Istota Modułu B+R, Problem badawczy lub technologiczny (limit: 5000 znaków)" wnioskodawca powinien: – zidentyfikować problem badawczy lub technologiczny, którego dotyczą planowane badania przemysłowe i prace rozwojowe albo tylko prace rozwojowe w ramach modułu; opisać ten problem w kontekście określonej potrzeby społecznej, gospodarczej lub rynkowej; wykazać, że planowane rozwiązanie prowadzi do osiągnięcia innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym (w zakresie produkcji wyrobów lub usług), opisać stan wiedzy na świecie na temat zidentyfikowanego problemu badawczego lub technologicznego. Jako dodatkową informację wskazano, że terminy "badania przemysłowe" oraz "eksperymentalne prace rozwojowe" powinny być rozumiane zgodnie z definicjami określonymi odpowiednio w art. 2 pkt 85 oraz pkt 86 rozporządzenia 651/2014. W części "Metoda badawcza" należy: przedstawić założony sposób rozwiązania problemu badawczego lub technologicznego (przyjętą koncepcję), który ma doprowadzić do wypracowania oczekiwanego rezultatu modułu; wskazać przesłanki potwierdzające, że przyjęta koncepcja może doprowadzić do rozwiązania tego problemu; określić metody, techniki i narzędzia badawcze oraz uzasadnić ich wybór (w kontekście celowości, skuteczności, niezawodności i ekonomiczności) w odniesieniu do celu modułu; opisać logikę zaplanowanych prac, powiązania między poszczególnymi zadaniami oraz uzasadnić kolejność ich realizacji. Sąd zaznaczył, że skupił się zatem na najbardziej istotnych elementach oceny projektu strony, które to elementy przyczyniły się do takiej a nie innej oceny. W ocenie Sądu PARP zasadnie potrzymał ocenę wskazującą na brak spełnienia kryterium działalności badawczo-rozwojowej. Na szczególną uwagę w rozpoznawanej sprawie, należy odnieść do kryteriów odnoszących się do Modułu B+R oraz Modułu Wdrożenia innowacji, bowiem zarówno opis problemu badawczego lub technologicznego, jak i wskazana metoda badawcza nie zawierały odniesień do dorobku naukowego ani branżowych publikacji technicznych, jak również nie wyjaśniały w sposób precyzyjny, w jaki sposób rozwiązanie zidentyfikowanego problemu miałoby prowadzić do postępu nauki lub techniki, rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. Należy przy tym podkreślić, że na stronie skarżącej ciąży obowiązek takiego przedstawienia projektu we wniosku, aby możliwe było dokonanie przez organ oceny, czy spełnia on określone wymagania oraz czy może zostać zakwalifikowany do kolejnego etapu procedury wyboru. Należy bowiem jednoznacznie odróżnić działalność badawczo-rozwojową od działań polegających na tworzeniu nowych rozwiązań produkcyjnych przy wykorzystaniu znanych metod i istniejących rozwiązań, jak również od czynności polegających na dostosowaniu produktu do konkretnego zastosowania. Działania te nie stanowią działalności B+R, chyba że w ich toku dochodzi do wytworzenia nowej wiedzy, skutkującej istotnym ulepszeniem programu podstawowego poprzez postęp nauki lub techniki. Sąd uznał, że proponowane przez stronę rozwiązania stanowią udoskonalenie istniejących produktów, a nie prace badawczo-rozwojowe. W realiach niniejszej sprawy organ zasadnie wskazał, że skarżąca nie wykazała, jaka nowa wiedza – w obszarze nauki lub techniki – miałaby zostać wytworzona w ramach projektu ani w jaki sposób planowane prace miałyby prowadzić do postępu nauki lub techniki rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. W konsekwencji PARP dysponował podstawami do przyjęcia, że projekt, w przedstawionym kształcie, nie spełnia kryteriów działalności badawczo-rozwojowej. Sąd stwierdził, że w we wniosku nie dokonano opisu problemu badawczego lub technologicznego oraz wskazanej metody badawczej, a skarżąca nie sformułowała tez, hipotez ani pytań badawczych charakterystycznych dla działalności naukowej lub technicznej. We wniosku nie wskazano również konkretnych pozycji literatury naukowej lub technicznej, które pozwalałyby na określenie aktualnego stanu wiedzy w danej dziedzinie, ani nie zidentyfikowano luk w tej wiedzy, których uzupełnienie miałoby nastąpić w wyniku realizacji projektu. Trzeba przy tym podkreślić, że Regulamin jednolicie kwalifikuje działalności badawczo-rozwojowej, wskazując, iż projektowane zamierzenie może zostać uznane za działalność B+R wyłącznie wówczas, gdy prowadzi do postępu nauki lub techniki, rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. Nie chodzi zatem o przyrost wiedzy po stronie wnioskodawcy, lecz o wytworzenie nowej wiedzy o charakterze naukowym lub technicznym. Badania naukowe i techniczne cechują się bowiem odniesieniem do dotychczasowego stanu wiedzy oraz zastosowaniem odpowiednio rygorystycznej metodologii, umożliwiającej osiągnięcie takiego postępu. Na tym tle projekt spółki nie wskazuje na istnienie problemu naukowego lub technicznego, a podnoszone na etapie protestu okoliczności mogą świadczyć o potrzebie dostosowania produktu do określonych zastosowań lub użytkowników, co samo w sobie nie stanowi działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu Regulaminu. W kryteriach wyboru projektów powtórzono, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla danego modułu otrzyma ocenę "TAK". Tym samym aby strona skarżąca mogła uzyskać dofinansowanie, to Sąd musiałby stwierdzić naruszenia reguł konkursu w ww. zakwestionowanych przez oceniających kryterium ocenianym TAK/NIE. Sąd - odnosząc się do merytorycznej polemiki skarżącej z treścią rozstrzygnięcia w zakresie analizowanego kryteriów- wskazał, że wybór projektów następuje w trybie konkursowym. Kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. Wynik takiej oceny powinien zawierać, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punków w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. To oznacza, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny. Sąd bada natomiast, czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku w części zakwestionowanej nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom (por. wyrok NSA o sygn. II GSK 1711/14, CBOSA; por. także J. Jaśkiewicz, Zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Komentarz, LEX/el. 2014). Sąd tym samym nie zamierzał szczegółowo dokonywać ponownej oceny każdego elementu ocenianego przez organ i w tym zakresie w całości podziela stanowisko organu, czyniąc to stanowisko swoim. Jak już wyżej wspomniano, w Regulamin wyboru projektów wyraźnie zapisano, że projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych, wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla każdego z modułów wchodzących w skład projektu otrzyma ocenę "TAK". Taki zapis Regulaminu wskazuje zatem jednoznacznie, że otrzymanie oceny "NIE" choćby w jednym z kryteriów obligatoryjnych powoduje automatycznie brak możliwości wybrania do dofinansowania. Sąd dokonując oceny zaskarżonych kryteriów uznał za zasadne stanowisko wyrażone przez PARP odnośnie kryteriów, do czego szczegółowo się odniósł. W ocenie Sądu PARP prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał w toku złożenia wniosku i procedowania przez organ innych informacji, które umożliwiłyby dokonanie innej oceny, niż zawarta w ocenie i zaskarżonym proteście. Wskazać należy, że ocena ww. kryteriów została dokonana przez KOP a następnie zweryfikowana przez PARP w trakcie rozpoznawania protestu, na podstawie danych przedstawionych we wniosku skarżącej. Podkreślić należy, że stanowiska zawarte zarówno w pierwszej informacji, jak i w zaskarżonej informacji wydanej w wyniku rozpatrzenia protestu co do tej kwestii są zbieżne i spójne. W ocenie Sądu PARP prawidłowo zatem uznała, że wniosek nie spełnia wymagań w zakresie wskazanych kryteriów. Ocena została zatem przeprowadzona zgodnie z ustawą wdrożeniową i Regulaminem. Przeprowadzona ocena wypełniła zasady wskazane w art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, w tym była dokonana w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Jest spójna, wyczerpująca, mieści się w granicach logicznego rozumowania, odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w zgodzie z dokumentacją naboru i ustalonymi kryteriami, a także w sposób jasny, nie budzący wątpliwości prezentuje wynik oceny. Zatem zarzut naruszenia postanowień art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej należy uznać za bezzasadny. Ocena projektu została dokonana w sposób prawidłowy i opierała się na całości dokumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę tj. informacje wskazane w treści wniosku o dofinansowanie, informacje przedstawione podczas panelu ekspertów. Eksperci KOP są odpowiedzialni za jakość podejmowanych decyzji, tj. za obiektywną i rzetelną ocenę udokumentowaną w kartach oceny projektów, w szczególności za jasność oraz przejrzystość wyników oceny, wypełnienie wszystkich pól w kartach oceny projektów oraz szczegółowe uzasadnienie oceny każdego kryterium. Jakość pracy eksperta podlega weryfikacji, która jest dokonywana w oparciu o dane, agregowane w ramach monitoringu pracy ekspertów podczas poszczególnych KOP. Procedura działania KOP, w ocenie Sądu, zapewnia bezstronność osób oceniających projekty, wprowadza regulacje w przypadkach wykrycia nieprawidłowości postępowania eksperta i jego odpowiedzialności z tytułu wykonywanej pracy. Tym samym zarzuty skarżącej, że ocena merytoryczna projektu wnioskodawcy została dokonana niezgodnie z kryteriami konkursu oraz, że nie zapewniono przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie wniosku oraz zastosowano kryteria ocenne oparte na dowolności i uznaniowości, a ocena wniosku była błędna, nierzetelna oraz powierzchowna nie znajdują oparcia w okolicznościach faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie jak i racjach prawnych. Zarzuty te zdaniem Sądu mogą jedynie znaleźć wyraz przez wdrożenie ww. procedur, które nie podlegają ocenie Sądu w ramach niniejszego postępowania. Wszystkie powyżej opisane procedury, zdaniem Sądu świadczą, że Instytucja Zarządzająca uwzględniła w niniejszej sprawie zasadę równego dostępu beneficjentów do pomocy i zapewniła przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektu. Wybór projektów następuje w trybie konkursowym. Kryteria wyboru mają z założenia charakter ocenny i na tyle ogólny, by umożliwiały porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. Kryteria są jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. Wynik takiej oceny powinien zawierać, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, które zadecydowały o przyznanej ilości punków w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. To oznacza, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny, lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organ w kontekście realizacji zasady równego dostępu oraz przejrzystości reguł przewidzianej art. 45 ustawy wdrożeniowej, w tym jasności kryteriów. W związku z tym, że w ocenie Sądu reguły te zostały zachowane, z tego też względu Sąd nie podziela zarzutów Strony skarżącej, że ocena jej projektu była nieprawidłowa, niezgodna z kryteriami konkursu i naruszała prawo. PARP w ocenie projektu oraz w rozstrzygnięciu protestu wskazała i uzasadniła kryteria, których nie spełnił projekt zgłoszony przez wnioskodawcę. Ocena wniosku o dofinansowanie Strony skarżącej została przeprowadzona zgodnie z Regulaminem wyboru projektów. Skarżący miał zapewniony dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżanemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 74 ustawy wdrożeniowej zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.: A. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. wdrożeniowej i art. 73 rozporządzenia ramowego (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 231, str. 159 z poźn. zm.; dalej jako: "Rozporządzenie ramowe") poprzez bezzasadne oddalenie skargi i wydanie zaskarżonego wyroku z pominięciem całości akt sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niepełny i uniemożliwiający kontrolę sądowoadministracyjną, a także poprzez nierozpoznanie sprawy na podstawie całokształtu akt sprawy i w granicach skargi, polegające na całkowitym pominięciu przez WSA w Warszawie dwóch kluczowych cech projektu, tj. jego innowacyjności oraz mobilności, pomimo że te cechy stanowiły zasadniczy zarzut skarżącej dotyczącej nieprawidłowej oceny wniosku o dofinansowanie, podczas gdy innowacyjność i mobilność projektu stanowiły jego centralne cechy techniczne i funkcjonalne, odróżniające projekt od dotychczasowych rozwiązań dostępnych na rynku, a skarżąca wskazywała w szczególności na mobilność operacyjną, uniwersalność, skalowalność, interoperacyjność, uniwersalny system przyłączeniowy oraz zaawansowany system zarządzania energią, co w konsekwencji doprowadziło to do niezasadnego oddalenia skargi, mimo że prawidłowe rozpoznanie sprawy wymagało dokonania przez Sąd I instancji samodzielnej i weryfikowalnej oceny, czy pominięte cechy projektu potwierdzały jego charakter badawczo-rozwojowy oraz innowacyjność, a tym samym WSA w Warszawie dokonał błędnej kontroli oceny projektu dokonanej przez PARP, B. naruszenie art. 73 ust. 8 pkt i ppkt a ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez nieuwzględnienie skargi i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób powierzchowny, ogólnikowy, wewnętrznie sprzeczny (w tym również co do faktów) oraz niewyjaśniający rzeczywistego toku rozumowania Sądu I instancji, czemu w szczególności dowodzi: i. nieprzedstawienie własnej, samodzielnej oceny legalności oceny projektu; ii. bezrefleksyjne przyjęcie za własne stanowiska organu i eksperta branżowego i uznanie ww. za podstawę swojego rozstrzygnięcia, iii. niedostateczne i wewnętrznie sprzeczne wyjaśnienie, dlaczego za prawidłowe zostało uznane stanowisko organu, a za nieprawidłowe stanowisko skarżącej; iv. błędne przyjęcie za organem, że spółka nie wykazała, jaka nowa wiedza zostanie wytworzona w ramach projektu, podczas gdy innowacyjność produktu została wyczerpująco opisana w sekcji "Innowacyjność produktu lub procesu biznesowego" wniosku o dofinansowanie; v. bezrefleksyjne wskazanie, że skarżąca nie zidentyfikowała luk w aktualnym stanie wiedzy, których uzupełnienie miałoby nastąpić w wyniku realizacji projektu, podczas gdy spółka odniosła się we wniosku o dofinansowanie do istniejących rozwiązań technicznych i konkurencyjnych, wskazując różnice pomiędzy projektem a rozwiązaniami funkcjonującymi na rynku; vi. bezrefleksyjne wskazanie, że spółka nie przedstawiła opisu problemu badawczego lub technologicznego oraz wskazanej metody badawczej, podczas gdy we wniosku o dofinansowanie szeroko opisano zarówno problem badawczy, jak i problem technologiczny; dodatkowo do wniosku o dofinansowanie dołączono plik graficzny uzupełniający opis metody badawczej co doprowadziło do sytuacji, że WSA w Warszawie dokonał nierzetelnej i wewnętrznie sprzecznej kontroli ocenianych kryteriów wyboru, w konsekwencji stwierdzenie ww. uchybień PARP-u doprowadziłoby do uwzględniania skargi [ZARZUT B]; C. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 45 ust. 1 i 2, art. 46, art. 50 ust. 2 i art. 51 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę sądowoadministracyjną w zakresie, w jakim Sąd I instancji zaakceptował negatywną ocenę projektu dokonaną przy zastosowaniu wymagań nie wynikających z dokumentacji konkursowej, a nadto samodzielnie posłużył się takimi wymaganiami jako argumentem przemawiającym za oddaleniem skargi, nie wyjaśniając, z jakich konkretnych postanowień Regulaminu lub innego elementu dokumentacji konkursowej miałyby wynikać następujące obowiązki wyszczególnione przez Sąd I instancji: i. wskazanie we wniosku o dofinansowanie konkretnych pozycji literatury naukowej lub technicznej pozwalających na określenie aktualnego stanu wiedzy w danej dziedzinie; ii. sformułowanie tez, hipotez lub pytań badawczych charakterystycznych dla działalności naukowej lub technicznej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi, mimo że zastosowanie przez Sąd I instancji kryteriów lub wymagań niewynikających z dokumentacji konkursowej naruszało standard rzetelnej, przejrzystej i bezstronnej oceny projektu oraz miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ stanowiło jedną z podstaw utrzymania negatywnej oceny Projektu; D. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi i sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę sądowoadministracyjną, polegający na tym, że WSA w Warszawie - powołując się na brak uprawnienia do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny - w istocie ograniczył sądową kontrolę legalności oceny projektu do aprobaty stanowiska organu i eksperta branżowego, bez przedstawienia własnej, samodzielnej i weryfikowalnej oceny, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem, tj. czy argumentacja organu nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji, podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji nie było zastąpienie ekspertów w specjalistycznej ocenie projektu ani dokonanie ponownej punktowej lub merytorycznej oceny wniosku, lecz zbadanie, czy ocena ekspercka i stanowisko organu mieściły się w granicach prawa, kryteriów wyboru projektów oraz zasad rzetelnej i przejrzystej oceny, a także czy nie miały charakteru dowolnego, arbitralnego lub oderwanego od treści wniosku o dofinansowanie i zarzutów skarżącej, czego Sąd I instancji zaniechał, poprzestając na ogólnym stwierdzeniu, że podziela stanowisko organu i czyni je swoim, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego oddalenia Skargi, mimo że prawidłowa kontrola sądowoadministracyjna powinna w tym przypadku prowadzić do stwierdzenia, że ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; E. naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez oddalenie skargi i pominięcie przez WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku rozpoznania zarzutów skarżącej podniesionych w skardze, których to prawidłowe rozpoznanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. w szczególności: i. nierozpoznania zarzutu skarżącej dotyczącego braku rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku o dofinansowanie w zakresie oceny Modułu B+R – Charakter badawczo rozwojowy modułu oraz Modułu Wdrożenie innowacji Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, polegającej na błędnym uznaniu, że wskazane zadania w ramach projektu mają charakter rutynowych czynności inżynierskich i nie spełniających definicji prac badawczo-rozwojowych; ii. nierozpoznania zarzutu skarżącej dotyczącego braku rzetelnej i obiektywnej oceny wniosku o dofinansowanie w zakresie oceny Modułu B+R – Innowacyjność rezultatu prac B+R oraz Modułu wdrożenie innowacji - innowacyjność przedmiotu wdrożenia, polegającej na błędnym uznaniu, że cechy i funkcjonalności przedmiotu projektu rzekomo: (i) nie wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia, (ii) nie potwierdzają nowości rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim, (iii) nie zaspokajają zidentyfikowanych potrzeby odbiorców, (iv) nie zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności; iii. nierozpoznania zarzutu skarżącej dotyczącego braku zapewnienia spółce przejrzystych i rzetelnych reguł obowiązujących przy ocenie projektu; iv. nierozpoznania zarzutu skarżącej dotyczącego braku zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu, podczas gdy obowiązkiem Sądu I instancji było rozpoznanie sprawy na podstawie całokształtu akt sprawy, w jej granicach (w tym z uwzględnieniem zarzutów skarżącej), a następnie przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny ww. zarzutów, obejmującej wyjaśnienie, dlaczego Sąd uznał argumentację organu za prawidłową, a argumentacji skarżącej odmówił zasadności co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty skargi oraz niezasadnego oddalenia skargi, mimo że prawidłowe rozpoznanie zarzutów skarżącej powinno prowadzić do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Naruszenie ww. przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ, prawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy, w szczególności rozpoznanie istoty wszystkich zarzutów skargi wniesionej przez skarżącą prowadziłoby do jej uwzględnienia, co w sytuacji ilości uchybień w procesie oceny projektu czyni stwierdzone uchybienia przepisom procesowym doniosłymi. II. na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego F. naruszenie art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 51 i art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 4 ust. 2 i 3 ustawy o szkolnictwie wyższym i o nauce (ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 85 z poźn. zm.; dalej jako: "Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce") w zw. z art. 2 pkt. 85 i 86 rozporządzenia KE 651/20145 poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że jako prace B+R nie można uznać udoskonalenia istniejących produktów, a tym samym Sąd I instancji dokonał zawężenia definicji prac badawczo-rozwojowych wyłącznie do działań prowadzących do opracowania produktów całkowicie nowych lub do postępu nauki albo techniki rozumianego w sposób oderwany od ustawowej definicji prac rozwojowych, podczas gdy prace badawczo-rozwojowe obejmują również prace rozwojowe polegające na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu dostępnej aktualnie wiedzy oraz umiejętności w celu projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, a wyłączone z tej kategorii są jedynie rutynowe i okresowe zmiany, nawet jeżeli mają charakter ulepszeń, co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi, mimo że prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie ww. przepisów powinny prowadzić do jej uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; G. naruszenie art. 43 i art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezrefleksyjnym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji stanowiska organu i uznaniu, że wniosek o dofinansowani skarżącej zasadnie otrzymał negatywną ocenę w zakresie: i. Modułu B+R - Charakter badawczo rozwojowy modułu, polegającym na błędnym uznaniu, że wskazane zadania w ramach projektu mają charakter rutynowych czynności inżynierskich i nie spełniających definicji prac badawczo-rozwojowych ponieważ - zdaniem organu - wnioskodawca planuje zakup gotowych produktów oraz opracowanie jedynie dokumentacji technicznej, zaś jego działania będą polegały wyłącznie na połączeniu gotowych komponentów oraz ich konfiguracji, a w konsekwencji nie zamierza stworzyć nowego produktu, podczas gdy zaplanowane zadania w ramach projektu będą polegały na zapełnieniu luki technologicznej - stworzenia mobilnego i uniwersalnego magazynu energii, (obecnie nieosiągalnego na rynku - przy czym PARP wskazuje tylko na dostępność magazynów energii z ładowarkami EV, ale pomija aspekt mobilności i uniwersalności); ii. Modułu Wdrożenie innowacji - Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, polegającej na błędnym uznaniu, że wskazane we wniosku o dofinansowanie prace nie spełniają definicji prac B+R, a tym samym dokonaniu przez organ oceny wbrew definicjom wynikającym z Regulaminu oraz Kryteriów wyboru projektów, część I i II, ponieważ ocena tego kryterium sprowadza się do: (i) zbadania, czy zaplanowano wdrożenie do działalności gospodarczej wnioskodawcy na terytorium RP wyników prac B+R w formie innowacji produktowej lub innowacji w procesie biznesowym, zrealizowanych samodzielnie przez wnioskodawcę lub na zlecenie wnioskodawcy lub zakupionych przez wnioskodawcę poza projektem, podczas gdy organ wprost wskazał, że niniejsza przesłanka została spełniona przez Wnioskodawcę; (ii) zbadania, czy prace B+R mają znaczący i bezpośredni wpływ dla innowacji produktowej lub w procesie biznesowym, wskazanych we wniosku o dofinansowanie, tj. nowe cechy i funkcjonalności innowacji wynikają z tych prac B+R; podczas gdy wnioskodawca wyraźnie wskazał na nową funkcjonalność przedmiotu Projektu tj. mobilny i uniwersalny magazyn energii; (iii) zbadania, czy prace B+R rozpoczęły się przed realizacją projektu, a skoro nie, to tym samym wnioskodawca nie był zobowiązany do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej, podczas gdy PARP żądał przedłożenia takiej dokumentacji; (iv) uwzględnienia, że zgodnie z Informacją dodatkową (Informacja dodatkowa: W przypadku innowacji produktowej wsparcie mogą uzyskać projekty, w których rezultatem prac B+R będą nowe lub ulepszone wyroby lub usługi, które różnią się znacząco od dotychczasowych wyrobów lub usług (s. 11 Kryteriów wyboru projektów, część I wskazaną wprost w Kryteriach wyboru projektów, część I - w przypadku innowacji produktowej wsparcie mogą uzyskać projekty, w których rezultatem prac B+R będą nowe lub ulepszone wyroby łub usługi, które różnią się znacząco od dotychczasowych wyrobów lub usług, podczas gdy organ konsekwentnie pomija powyższy aspekt prac B+R; iii. Modułu B+R - Innowacyjność rezultatu prac B+R oraz Modułu Wdrożenie innowacji - Innowacyjność przedmiotu wdrożenia, polegającej na błędnym uznaniu, że cechy i funkcjonalności przedmiotu Projektu rzekomo; (i) nie wynikają z prac B+R planowanych do przeprowadzenia, podczas gdy stworzenie mobilnych i uniwersalnych magazynów energii wymaga przeprowadzenia prac B+R z uwagi na brak na rynku istniejącej technologii umożliwiającej stworzenie przedmiotu projektu; (ii) nie potwierdzają nowości rozwiązania w porównaniu do rozwiązań o podobnej funkcji podstawowej, dostępnych/stosowanych na rynku polskim, podczas gdy PARP nie wskazał na żadne podobne produkty; (iii) nie zaspokajają zidentyfikowanych potrzeby odbiorców, podczas gdy Wnioskodawca wprost wskazał, że przedmiot projektu zwiększa niezależność energetyczną odbiorców umożliwia szybkie reagowanie na potrzeby infrastrukturalne oraz samodzielne zarządzanie zasilaniem w krytycznych momentach; (iv) nie zostały określone adekwatnymi wskaźnikami innowacyjności, podczas gdy w rzeczywistości jedynym zarzutem PARP jest twierdzenie, że zaproponowane przez wnioskodawcę wskazania są standardowe dla właściwości techniczno użytkowych systemów magazynowania energii, podczas gdy wyłącznie standardowe wskaźniki mogą precyzyjnie wykazać różnicę pomiędzy dostępnymi na rynku produktami, a innowacyjnym przedmiotem projektu, a wskaźniki te precyzyjnie określają również rezultat projektu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd I instancji, że zadania przewidziane w projekcie nie mają charakteru B+R, a w ślad za tym do bezzasadnego przyjęcia przez PARP, że Projekt nie spełnia kryteriów: Modułu B+R - Charakter badawczo-rozwojowy modułu, Modułu Wdrożenie innowacji - Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia, Modułu B+R - Innowacyjność rezultatu prac B+R oraz Modułu Wdrożenie innowacji - Innowacyjność przedmiotu wdrożenia, podczas gdy właściwie dokonana kontrola oceny Projektu powinna skutkować uznaniem, że organ naruszył zasady oceny wniosków o dofinansowanie [ZARZUT G]. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku rozpoznanie skargi poprzez ustalenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny w zakresie: a) Modułu Wdrożenie innowacji - Wynik prac B+R jako przedmiot wdrożenia oraz Innowacyjność przedmiotu wdrożenia. b) Modułu B+R - Charakter badawczo rozwojowy modułu oraz Innowacyjność rezultatu prac B+R, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zaskarżony wyrok stoi w sprzeczności z linią orzeczniczą sądów administracyjnych dotyczącą oceny wniosków o dofinansowanie w zakresie projektów polegających na działalności badawczo-rozwojowej. Sądy administracyjne stoją na stanowisku, że udoskonalanie istniejących produktów również może stanowić prace B+R. PARP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej zwanej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W myśl zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarżącą kasacyjnie spółka sformułowała przeciwko kwestionowanemu przez siebie wyrokowi WSA w Warszawie, oddalającemu jej skargę na akt PARP, dotyczący negatywnej oceny jej projektu, zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postepowania, jak i regulacji prawa materialnego. W takiej więc sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, jako że swej istotny ocena prawidłowości zastosowania regulacji materialnoprawnych może być przeprowadzona w odniesieniu do okoliczności faktycznych, których postać nie została podważona. Dodatkowo w niniejszym przypadku zauważyć należy, że w ramach zarzutów procesowych swojej skargi kasacyjnej spółka podniosła naruszenie przez WSA w Warszawie regulacji dotyczących istoty zadań (funkcji) kontrolnych wojewódzkiego sądu administracyjnego, zakresu badania przez niego sprawy, a także treści i motywów wydanego rozstrzygnięcia, uzewnętrznionych w uzasadnieniu wydanego wyroku, a ocenianych z punktu widzenia kontroli instancyjnej zapadłego orzeczenia. W związku z tym stwierdzić należy, że to właśnie te zarzuty procesowe spółki są najdalej idące, jako że w treści ich ramach podniesiono, iż WSA w Warszawie w istocie uchylił się od faktycznej kontroli negatywnej oceny projektu spółki przez PARP, przyjmując za swoje, przedstawione przez tę instytucję wnioski, jak również jej stanowisko. Tak więc z uwagi na powyższe ocenę zarzutów skargi kasacyjnej należy rozpocząć od zarzutów procesowych, które w tym wypadku, z uwagi na wagę zawartych w nich twierdzeń, mają pierwszorzędne i najistotniejsze znaczenie. Przystępując do tej oceny w pierwszej kolejności zauważyć należy, że we wszystkich procesowych zarzutach swojej skargi kasacyjnej spółka wskazała na uchybienie przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 P.p.s.a., który to przepis określa wymogi jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak stanowi wyżej wskazany przepis uzasadnienie takie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, wskazania co do dalszego postępowania. Z pośród wszystkich wymogów jakie ustawodawca formułuje względem uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego na pierwszy plan wysuwa się, z uwagi na jego znaczenie dla stron, przytoczenie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także jej wyjaśnienie, poprzez które rozumieć należy przedstawienie stanowiska sądu co do istotnych, z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, kwestii zarówno prawnych jak i faktycznych, a także ich wytłumaczenie w sposób klarowny, jednoznaczny i wyczerpujący. W tym zakresie dodać także należy, że takie wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia sądu winno cechować się spójnością przyjętej argumentacji korespondującą z podniesionymi w skardze zarzutami o istotnym charakterze. W tym miejscu dodać należy, że funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem również w tym, że jego adresatem, oprócz stron postępowania, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Tak więc reasumując ten wątek sprawy skonstatować należy, że uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, służące także przeprowadzeniu kontroli wyroku tego sądu, w zakresie wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia, cechować się winno wyczerpującym ustosunkowaniem się do istotnych w sprawie okoliczności, a także brakiem sprzeczności wyrażonych motywów w tym właśnie względzie. W ramach procesowych zarzutów skargi kasacyjnej spółka wskazała na niespełnienie przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów, o których wyżej mowa, co miało się przejawiać przede wszystkim w powierzchowności, ogólnikowości oraz częściowo wewnętrznej sprzeczności argumentacji Sądu, co skutkowało niemożnością poznania stanowiska WSA w Warszawie, a właściwie toku jego rozumowania, który doprowadził go do oddalenia skargi spółki. Przytoczone wyżej cechy uzasadnienia zaskarżonego wyroku, mające uosabiać jego wady i nieprawidłowości, skarżąca kasacyjnie wyeksponowała w odniesieniu do dwóch aspektów sprawy, spośród który pierwszy ograniczał się do samej postaci i zakresu kontroli sądowej zaskarżonego aktu, łącząc się w ten sposób z zagadnieniami obejmującymi istotę kontrolnej roli sądu, drugi natomiast do merytorycznej treści oceny cech projektu. W tym pierwszym aspekcie, podnosząc równocześnie uchybienie przez WSA w Warszawie między innymi art. 3 § 1, art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji niezrealizowanie tej kontroli, poprzez powielenie jedynie stanowiska PARP, bez merytorycznej jego weryfikacji. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że zarzuty procesowe spółki, w zakresie w jakim odnoszą się do naruszenia przez WSA w Warszawie art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasługują na uwzględnienie. W tym bowiem zakresie Sąd pierwszej instancji nie zajął jednoznacznego stanowiska, co do zgodności z prawem poddanego jego kontroli aktu PARP, a przy tym niewłaściwie zdefiniował samą postać i zakres tejże kontroli, co nie mogło pozostać obojętne z punktu widzenia jej rzultatu. I tak w pierwszej kolejności zauważyć należy, że już na wstępie swoich rozważań WSA w Warszawie stwierdził, że ocena projektu spółki odpowiada prawu, jako że została ona przeprowadzona z zachowaniem wymogów jakie w tym zakresie statuuje ustawa wdrożeniowa. Wyrażając taką opinię, kategoryczną w swoim brzmieniu, Sąd szeroko przytoczył przyjęte w ustawie wdrożeniowej rozwiązania instytucjonalne i proceduralne, które, jak wynika z dalszych wywodów uzasadnienia, gwarantują zabezpieczenie przejrzystego i bezstronnego dokonania oceny projektów podmiotów ubiegających się o wsparcie. Procedura działania KOP, w ocenie Sądu, zapewnia bezstronność osób oceniających projekty, wprowadza regulacje w przypadkach wykrycia nieprawidłowości postępowania eksperta i jego odpowiedzialności z tytułu wykonywanej pracy. Równolegle, odnosząc się do merytorycznego aspektu sprawy, WSA w Warszawie stwierdził, że organ zasadnie wskazał, że skarżąca nie wykazała, jaka nowa wiedza – w obszarze nauki lub techniki – miałaby zostać wytworzona w ramach projektu ani w jaki sposób planowane prace miałyby prowadzić do postępu nauki lub techniki rozumianego jako zwiększenie zasobu wiedzy w danej dziedzinie. W konsekwencji więc PARP dysponował podstawami do przyjęcia, że projekt, w przedstawionym kształcie, nie spełnia kryteriów działalności badawczo-rozwojowej. Tu powtórzono stanowisko PARP w tym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednocześnie zaakcentowano, z odwołaniem się do orzecznictwa, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji oceny projektu dokonanej przez ekspertów z danej dziedziny. Bada on bowiem jedynie czy organ prawidłowo uznał, że treść wniosku, w części zakwestionowanej, nie odpowiada wskazanym kryteriom oceny, a także czy kryteria te odpowiadają wyznaczonym w ustawie standardom. Sąd zaznaczył również, iż nie zamierza szczegółowo dokonywać ponownej oceny każdego elementu ocenianego przez organ i w tym zakresie w całości podziela stanowisko organu, czyniąc to stanowisko swoim. Mając na uwadze taki sposób przedstawienia stanowiska Sądu pierwszej instancji, a właściwie wniosków i konkluzji do jakich on doszedł, zgodzić się należy ze skarżącą kasacyjnie, że nie spełnia ono wymogów z art. 141 § 4 P.p.s.a., dotyczących przedstawienia i wyjaśnienia podstawy rozstrzygnięcia. Dodatkowo zakres przeprowadzonej kontroli sadowej, nie odpowiada wymogom z art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W tym względzie zwrócić należy uwagę, iż zadaniem sądu administracyjnego, dokonywującego kontroli aktu właściwej instytucji, w przedmiocie negatywnej oceny projektu, jest ustalenie czy ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a jeżeli tak to czy naruszenie tego rodzaju miało istotny wpływ na wynik oceny. Z tego punktu widzenia odwołanie się do instytucjonalno-proceduralnych gwarancji tej oceny, wynikających z mających ogólny i generalny charakter przepisów ustawy wdrożeniowej, bez właściwego odniesienia ich do zindywidualizowanych i skonkretyzowanych okoliczności konkretnej sprawy, jest dalece niewystarczające. Tak samo brak jest podstaw do uznania, że przyjęty w ustawie wdrożeniowej sposób zabezpieczenia bezstronności oceniających projekty ekspertów sam w sobie może, w oderwaniu od aspektów konkretnej sprawy, przesądzać o prawidłowości tej oceny. WSA w Warszawie tymczasem, w sposób nadmierny skoncentrował się właśnie na znaczeniu tych ustawowych rozwiązań, nie odnosząc się w odpowiednim stopniu do ich urzeczywistnienia na gruncie przedmiotowej sprawy, z uwzględnieniem jej specyfiki. Jeżeli chodzi natomiast o zakres kontroli, to o ile zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że nie jest jego zadaniem wchodzenie w rolę ekspertów, oceniających merytorycznie konkretne cechy projektu, to nie może on uchylać się do od rzeczowej weryfikacji wyrażonego przez nich stanowiska, co do poszczególnych, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Innymi słowy sądowa kontrola w tym względzie nie może być iluzoryczna i sprowadzać się do powtórzenia oceny instytucji oceniającej, także co do stanowiska ekspertów, lecz winna odnosić się do konkretnej treści wyrażonych przez tych ekspertów ocen, w kontekście podnoszonych w tym względzie zarzutów. W niniejszym przypadku WSA w Warszawie tymczasem z jednej strony wskazuje, że podziela stanowisko PARP, co do niespełnienia przez projekt spółki konkretnych kryteriów, czyniąc go swoim, a jednocześnie zaznacza, że nie zamierza szczegółowo dokonywać ponownej oceny każdego elementu ocenianego przez organ. Mając na względzie tak przedstawione konkluzje Sądu stwierdzić należy, że cechują się one wewnętrzną sprzecznością, a przy tym potwierdzają argumentację spółki, że w istocie Sąd nie dokonał własnej oceny zaskarżonego do niego aktu obejmującego negatywną ocenę jej projektu. Skoro bowiem WSA w Warszawie, jak sam zaznaczył, w sposób klarowny i jednoznaczny, pominął szczegóły projektu skarżącej spółki, opierając się na ocenie wyrażonej przez PARP, to nie mógł mieć podstaw do przyjęcia, że ta właśnie ocena była prawidłowa, jako odpowiadająca wymogom w zakresie rzetelności i przejrzystości tejże oceny. Odstąpienia przez Sąd od własnej oceny konkretnych okoliczności – cech projektu, mogących mieć niewątpliwie znaczenie z punktu widzenia spełnienia przez ten projekt odpowiednich kryteriów, nie można bowiem tłumaczyć zawartymi w ustawie wdrożeniowej gwarancjami instytucjonalno-proceduralnymi, których zastosowanie (uczynienie im zadość) na gruncie konkretnej sprawy musi być skontrolowane. Co zaś się tyczy zakresu kontroli sądowej to wskazać należy, że pominięcie szczegółów projektu, mogących potencjalnie wyrażać jego istotę, nie może być uzasadniane niemożnością weryfikowania przez Sąd merytorycznych cech projektu, która to weryfikacja pozostaje w gestii ekspertów. Do odniesienia się do nich Sąd nie tylko jest uprawniony ale wręcz zobowiązany, poprzez poddanie rzeczywistej i rzetelnej ocenie, z punktu widzenia wymogów konkursowych. Ta ocena winna się wyrażać w ustosunkowaniu się do sposobu potraktowania przez instytucję oceniającą stanowiska ekspertów, z punktu widzenia cech projektu. W niniejszym przypadku powyższy wymóg nie został spełniony, a ponadto WSA w Warszawie nie był konsekwentny w wyjaśnieniu swojego stanowiska w tym właśnie aspekcie. Z jednej bowiem strony odwołał się do niemożności poddania ocenie stanowiska ekspertów, z uwagi na brak kompetencji do tego, podkreślając zarazem niewchodzenie w szczegóły projektu (niedokonanie ich ponownej oceny), z drugiej natomiast przytoczył pewne nowe okoliczności (punkty odniesienia), w świetle których projekt skarżącej, jego zdaniem, nie spełnił wymaganych kryteriów. Chodzi tu między innymi o kwestionowany przez spółkę brak odwołania się przez nią do fachowej literatury, publikacji w kontekście których można by przyjąć lub wykluczyć przyjęcie osiągnięcia wymogów kryteriów opartych na badaniach B+R. Tak więc z powyższych względów uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom jakie w tym zakresie określa art. 141 § 4 P.p.s.a., w aspekcie przedstawienia i wyjaśnienia podstaw przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, które strona ma prawo poznać, między innymi w celu poddania go weryfikacji. Strona ubiegająca się o przyznanie jej dofinansowania w ramach konkretnego projektu ma również prawo do skorzystania z możliwości poddania niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia merytorycznej kontroli, obejmującej istotne cechy projektu, która to kontrola nie może być jedynie czysto formalna, bądź iluzoryczna. W rozpoznawanej sprawie kontrola zaskarżonego aktu PARP nie spełniała tych wymogów. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu WSA w Warszawie odniesie się więc całościowo i merytorycznie do problematyki zgodności z prawem aktu PARP, obejmującego negatywną ocenę projektu skarżącej. W tym względzie weźmie pod uwagę te szczegółowe cechy projektu, co do których PARP wyraziła pogląd, iż sprawiają one iż projekt nie spełnia wskazanych przez niego kryteriów. Rolą Sądu będzie dokonanie rzeczywistej i kompleksowej weryfikacji poprawności stanowiska PARP, co do zasadności ocen ekspertów, nieograniczającej się jedynie do formalnych aspektów walidacji wniosku spółki. Weryfikacja ta winna obejmować cechy i właściwości projektu, również te związane z jego szczegółami, które mogą mieć istotny wpływ na ocenę spełnienia konkretnych kryteriów i związanych z nimi wymogów. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odniesienie się również do istotnych z tego punktu widzenia (zakwestionowanych kryteriów) zarzutów skargi spółki, a przyjmując ewentualnie dodatkowe wyznaczniki poprawności stanowiska PARP, takie jak chociażby odzwierciedlenie możliwości przyjęcia cech konkretnych badań w literaturze przedmiotu, przedstawi swój wywód w tym względzie, wskazując na merytoryczne podstawy sięgnięcia do takich punktów odniesienia. Jeżeli chodzi o pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej to w tym miejscu należy zaznaczyć, że z uwagi na stwierdzenie zasadności zarzutów naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. i art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w zakresie istoty i zakresu kontroli sądowej, ustosunkowywanie się do nich na tym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Odnoszą się bowiem do nie tylko do zarzutów naruszenia prawa materialnego, których ocena z przyczyn obiektywnych, związanych w wadami uzasadnienia zaskarżonego wyroku, byłaby w tym wypadku niemożliwa, ale również tych aspektów zarzutów procesowych, w których skarżąca kasacyjnie upatruje niewłaściwego ocenienia konkretnych cech jej projektu. Wypowiedzenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym przedmiocie byłoby możliwe jedynie w przypadku dokonania przez wojewódzki sąd administracyjny właściwej kontroli poddanej jego ocenie aktu, a także przedstawienie przez niego, w sposób jasny, pełny i konkretny, motywów przyjętego stanowiska. Z tego rodzaju sytuacją na gruncie niniejszej sprawy nie mamy jednak do czynienia. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zasadność skargi kasacyjnej spółki w przedstawionych wyżej aspektach, nie przesądza w jakikolwiek sposób kwestii poprawności, zgodności z prawem stanowiska PARP, czy też zasadności kwestionującego to stanowiska spółki. Wskazuje jedynie, że skarżąca kasacyjnie miała prawo do pełnej i rzeczywistej z punktu widzenia obowiązujących przepisów, kontroli sądowej niekorzystnego dla nie rozstrzygnięcia, które to prawo nie zostało jej w dostateczny sposób zapewnione. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od PARP na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.