I GSK 708/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 686/14 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 686/14, oddalił skargę W. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [....] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: [....] (dalej Spółka) złożyła informację w sprawie opłaty paliwowej za styczeń 2013 r., w związku z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych. Pomimo podjętych wobec Spółki czynności egzekucyjnych, zadeklarowana kwota opłaty paliwowej nie została uregulowana w całości. Naczelnik Urzędu Celnego w O. ustalił, w oparciu o informacje zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców KRS nr [....] oraz informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, że od dnia 30.01.2012 r. Spółkę reprezentuje jednoosobowo Prezes Zarządu [....]. Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia 15 kwietnia 2014 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności [....] członka zarządu [....] za zaległości tej Spółki w opłacie paliwowej za styczeń i luty 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę praz kosztami egzekucyjnymi. Organ I instancji uznał, że nie przyniosły rezultatów próby ustalenia składników majątkowych majątku spółki, do których byłoby możliwe skierowanie skutecznej egzekucji. Bezskuteczność zastosowanych środków egzekucyjnych oraz braku majątku Spółki spowodowała, że organ umorzył postępowanie egzekucyjne. Członek Zarządu nie przedstawił dowodów, że niezgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Nie wskazał też mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Orzekając na skutek odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia [....] lipca 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że okoliczność przebywania skarżącego w areszcie śledczym nie może stanowić przesyłki wyłączającej odpowiedzialność za zobowiązania Spółki. Powyższe z tego względu, że termin płatności opłaty paliwowej upłynął odpowiednio: 25.02.2013r. i 25.03.2013r., natomiast w Areszcie Śledczym w O. [....] przebywał w okresie od 28.03.2013r. do 19.07.2013r. Tym samym powinien on złożyć wniosek o upadłość w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do zgłoszenia upadłości, tj. od dnia 25.02.2013r. W tym dniu upłynął termin płatności opłaty paliwowej. Dzień 11.03.2013r. był ostatecznym dniem na złożenie ww. wniosku. Organ II instancji podał, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości winno być skuteczne i powinno zainicjować wszczęcie postępowania upadłościowego. Złożenie wniosku o upadłość w chwili, gdy majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, nie spełnia wymogu zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Op.) i nie może uwolnić członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że skarżący zarządzał jednoosobowo i pełnił funkcję prezesa zarządu [....] w czasie powstania zaległości podatkowej. W toku postępowania egzekucyjnego ustalono, że spółka nie posiada żadnego majątku. Członek zarządu nie wskazał mienia umożliwiającego zaspokojenie zaległości. Z akt postępowania egzekucyjnego wynika, że wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze nr [....] na kwotę [....] zł za okres 2013/01, i nr [....]na kwotę [....] zł za okres 2013/02. Tytuły wykonawcze doręczono Prezesowi Zarządu Spółki. W toku postępowania egzekucyjnego próby ustalenia składników majątkowych spółki nie przyniosły rezultatów. Pod adresem siedziby spółki: [....], ta nie posiada majątku, nie posiada zarejestrowanych pojazdów (informacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców), nie posiada nieruchomości (informacja Centralnej Ewidencji Ksiąg Wieczystych), nie figuruje w rejestrach ewidencji gruntów i budynków miasta O. Dokonane zajęcia prawa majątkowego stanowiących wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika okazały się nieskuteczne. Ustalono też, że Spółka posiada zaległości podatkowe w podatku VAT, a w dniu 3.12.2013 r. Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Skarbowego w O. wydał decyzję o odpowiedzialności [....] za te zaległości. Oddalając skargę na powyższą decyzję, Sąd I instancji stwierdził, że nie narusza ona prawa. Wskazał, że zostały spełnione pozytywne przesłanki orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki w opłacie paliwowej. Zdaniem WSA, skarżący pełnił obowiązki Prezesa Zarządu [....] w dacie upływu terminu płatności zobowiązań z tytułu opłaty paliwowej. Organy stwierdziły bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki. W aktach sprawy znajduje się postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 31.12.2013 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Wskazano w nim na podjęte czynności i zastosowane środki egzekucyjne, które nie doprowadziły do wyegzekwowania jakichkolwiek kwot należności wskazanych w tytułach wykonawczych wystawionych przez organ celny. Z postanowienia tego wynika też, że już od marca 2013r. organ egzekucyjny prowadził egzekucję z majątku Spółki na rzecz innych wierzycieli. W trakcie postępowania nie ustalono żadnych składników majątkowych Spółki, z których możliwa byłaby egzekucja. Spółka zakończyła działalność za 2012 r. stratą, zaś od marca 2013 r. w składanych deklaracjach VAT-7 nie wykazuje żadnych dostaw i sprzedaży. Sąd I instancji podkreślił, że w świetle przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm. dalej: u.p.n.), podstawę do ogłoszenia upadłości stwarza sytuacja, w której dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań i staje się niewypłacalny. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku. Datą zgłoszenia upadłości (z punktu widzenia wierzytelności mu przysługujących) był 11.03.2013 r. tj. dzień, w którym minęły 2 tygodnie od terminu płatności zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za styczeń 2013 r. Z akt sprawy wynika, że stan zaległości Spółki w podatku VAT na dzień 23.05.2013r. wynosił 3. 916.610,83 zł. Zatem podnoszona okoliczność częściowej zapłaty opłaty paliwowej w dniu 11.03.2013 r. oraz zajęcia kwoty [....]zł. tytułem zabezpieczenia innych należności, która miała być przeznaczona na uregulowanie zaległości w opłacie paliwowej nie może wpłynąć na zmianę oceny, że termin na zgłoszenie upadłości upłynął we wskazanym przez organ dniu. Sąd podniósł, że okoliczność aresztowania skarżącego w dniu 28.03.2013r. nie stanowi o braku zawinienia w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. W szczególności kwota [....] zł. nie może być uznana za mienie Spółki, z której mogłyby być zaspokojone zaległości w opłacie paliwowej w znacznej części. Wymóg z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. dotyczy wskazania mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. W sprawie nie został, zatem spełniony warunek określony w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. WSA zauważył, że sam skarżący wskazuje, że Sąd Rejonowy w O. w postanowieniu z dnia 30.12.2013 r. oddalając wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki stwierdził, że nie posiada ona majątku na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [....] , wnosząc o jego uchylenie w całości i "ponowne rozpoznanie sprawy" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. Naruszenie w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy przepisów prawa materialnego tj. art. 116 § 1 O.p. przez przyjęcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy odpowiedzialności ze spółką za zaległości podatkowe w postaci braku zapłaty opłaty paliwowej za okres styczeń - luty 2013 r. w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki egzoneracyjne wyłączające jego odpowiedzialność. 2. Naruszenie w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy przepisów prawa procesowego tj. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez nie ustosunkowanie się do twierdzenia skarżącego, iż w terminie 11.03.2013 r. opłacił on w kwocie 88 250,00 zł swoje zobowiązanie za miesiące styczeń styczeń-luty 2013 r., co sprawia, iż ustalony stan faktyczny jest błędny i w istotnym stopniu wpływa na wynik sprawy. Argumenty na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w środku prawnym podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują. Skargę kasacyjną w rozpoznawanej sprawie oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Zauważyć bowiem należy, że co do zasady efektywne zarzucenie naruszenia przepisów postępowania czyni przedwczesnymi zarzuty naruszania prawa materialnego. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania obejmują naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Autor skargi kasacyjnej odwołując się to tych przepisów wskazał na błędne ustalenie stanu faktycznego, wobec nie ustosunkowanie się do twierdzenia skarżącego, że w [....] marca 2013 r. uiścił kwotę [....]zł z tytułu zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące styczeń - luty 2013 r. Oznacza to w ocenie Skarżącego, że część wymagalnych należności za wymienione miesiące została uiszczona w okresie nie przekraczającym trzech miesięcy, a co więcej czynność ta przerwała bieg trwałego i ciągłego charakteru niewykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co jest podstawową i niezbędną przesłanką ogłoszenia upadłości. Wobec tego Skarżący nie zaniedbał swoich obowiązków względem wierzycieli spółki i nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości w dniu [....] marca 2013 r. gdyż, choć sytuacja spółki była trudna, to w tym czasie nie istniały ku temu przesłanki. Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do tak sformułowanego zarzutu, zauważył, że ta okoliczność była podnoszona przez stronę w skardze do WSA w Olszynie i była przedmiotem oceny Sądu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na str. 9 -10, Sąd odniósł się faktu częściowej zapłaty opłaty paliwowej w dniu [....] marca 2013 r. i wskazał, że nie może to wpłynąć na zmianę oceny, że termin na zgłoszenie upadłości upłynął we wskazanym przez organ dniu. Bowiem właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich zobowiązań lub (w przypadku dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej), gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku. W rozpoznawanej sprawie termin zapłaty opłaty paliwowej za styczeń 2013 r. upłynął 25 lutego 2013 r., w związku z tym rozpoczął swój bieg dwutygodniowy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, który upłynął w dniu 11 marca 2013 r. Sąd wyjaśnił również, że na gruncie prawa upadłościowego i naprawczego dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, czy też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił ten pogląd, bowiem znajduje on potwierdzenie w przepisach ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W myśl art. 21 ust. 1 zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości powinno nastąpić nie próżnej niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, a ta zachodzi, gdy dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań w rozumieniu art. 11 ustawy. W przypadku dłużnika będącego osobą prawną, uważa się go za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku. Dla określenia, więc, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje tych zobowiązań, które są wymagalne. Nadto Sąd I instancji wskazał na istotne w sprawie okoliczności: stan zaległości Spółki w podatku VAT, który na dzień 23 maja 2013 r. wynosił [....] zł, brak możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji z kwoty [....] zł na zaspokojone zaległości w opłacie paliwowej, oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki przez Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r., z uwagi na fakt, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Powyższe ustalenia czynią zasadnym wniosek, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji został ustalony prawidłowo bez naruszenia art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Zgodnie bowiem z art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi gwarancję realizacji naczelnej zasady postępowania podatkowego - zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Op i zarazem wyznacza granicę obowiązków organu podatkowego w tym postępowaniu. Jego realizacji służy m.in. art. 180 § 1 Op, z którego wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zebrane według powyższych reguł dowody organ podatkowy ocenia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, pod kątem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Op). Zarzut naruszenia przepisu art. 191 o.p. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. nie może się sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona skarżąca powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic. Określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów celnych, czy też wykazać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, bądź też wskazać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ. Skarga kasacyjna takich elementów nie zawiera. Podsumowując należy stwierdzić, że strona skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie podważyła zasadniczych ustaleń, tj., że dzień [....] marca 2013 r. był ostatnim dniem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Nieskuteczność z przyczyn podanych wyżej, zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutów prawa materialnego. W obrębie podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w sprawie został naruszony art. 116 § 1 o.p., gdyż w sprawie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazał, że Spółka w dniu [....] marca 2013 r. dokonała wpłaty na konto Urzędu Celnego kwoty [....] zł, zatem część należności z tytułu opłaty paliwowej za styczeń i luty została uiszczona w okresie nie przekraczającym trzech miesięcy (art. 12 p.u.n.), więc czynność ta przerwała bieg trwałego i ciągłego charakteru niewykonywania wymagalnych zobowiązań, co jest podstawową i niezbędną przesłanką ogłoszenia upadłości. Wobec tego, zdaniem skarżącego nie zaistniały przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w dniu 11 marca 2013 r. Nadto od 26 marca do 19 lipca 2013 r. zaistniała obiektywna przyczyna zawieszająca bieg terminu w tej sprawie, tj. tymczasowe aresztowanie [....] członka zarządu Spółki. Skarżący natomiast złożył wniosek o upadłość likwidacyjną w dniu 29 października 2013 r., po tym jak zwolniony został z aresztu tymczasowego i bez zbędnej zwłoki zapoznał się z aktualną sytuacją finansową Spółki oraz stanem toczących się wobec niej postępowań. Nadto wskazał, że faktyczną przyczyną oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości było nie opłacenie kosztów ustanowienia tymczasowego zarządcy w kwocie [....] zł, czego Spółka nie zrobiła, gdyż nie odebrała wezwania do zapłaty z przyczyn obiektywnych. Okoliczności te, zdaniem Skarżącego świadczą, że nie wszczęcie postępowania upadłościowego nastąpiło bez winy członka zarządu Spółki. Wnoszący skargę kasacyjną dodał również, że [....] wskazał mienie spółki, w postaci środków pieniężnych na rachunku bankowym, które były w tym czasie zabezpieczone na skutek postępowania prowadzonego przez UKS w O. Egzekucja z tych środków umożliwiłaby zaspokojenie wszystkich wierzycieli spółki w znacznej części z zachowaniem wszelkich zasad prawa upadłościowego i naprawczego. Przedstawiony wyżej zarzut zmierza do wykazania, że niewłaściwie został zastosowany art. 116 § 1 o.p. poprzez uznanie [....] za odpowiedzialnego solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Oceniając ten zarzut należy stwierdzić, że jest on nieusprawiedliwiony, skoro Skarżący nie podważył przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Zebrany i wnikliwie rozpoznany materiał dowodowy w pełni usprawiedliwiał zastosowanie w sprawie wskazanego przepisu. Pierwszą z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu, jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Istotną okolicznością powodującą odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki jest sam fakt zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Ustalając zakres pojęcia właściwy czas należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 21 ust. 1 p.u.n. Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, czyli termin który pozwoli na równomierne, choćby tylko częściowe zaspokojenie wszystkich wierzyciel. Przy czym nie jest dopuszczalne odstępstwo od tego terminu, gdyż możliwość taka nie wynika z żadnego przepisu. W rozpoznawanej sprawie termin ten upłynął w dniu 11 marca 2013 r., tj. w dniu, w którym minęły 2 tygodnie od terminu płatności zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za styczeń 2013 r. W tym momencie dłużnik nie był w stanie zaspokoić wszystkich swoich zobowiązań. Nadto właściwym czasem do zgłoszenia upadłości jest czas, w którym wszczęte postępowanie upadłościowe może doprowadzić do równomiernego zaspokojenia wszystkich wierzycieli, nie zaś czas, kiedy dłużnik nie posiada majątku na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Należy zauważyć, że chodzi tu o zgłoszenie wniosku, a nie o złożenie wniosku, co oznacza, iż wniosek ten musi być rozpoznany. Zatem wniosek o ogłoszenie upadłości nie może być uznany za zgłoszony we właściwym czasie, gdy członek zarządu doprowadzi do sytuacji, w której stan majątkowy spółki kwalifikuje ją jako bankruta. A taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z treści zapisu KRS nr [....] Dział 4 Rubryka 3 wynika, że złożony przez zarząd Spółki wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony z uwagi na fakt, że majątek dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W tym wypadku nie można zatem mówić o zaistnieniu przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności. Ustawodawca uzależnia odpowiedzialność członków zarządu od tego, czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowany był zawinionym działaniem (winą) skarżącego. Członek zarządu, aby wykazać brak winy powinien udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie obowiązkowi zgłoszenia we właściwym czasie było od niego niezależne. Skarga kasacyjna takiej argumentacji nie zawiera. Powołanie się Skarżącego na przebywanie w areszcie tymczasowym od 26 marca 2013 r. do 19 lipca 2013 r., nie może stanowić przesłanki wyłączającej odpowiedzialność za zobowiązania Spółki, gdyż właściwy termin do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości upłynął 11 marca 2013 r. Drugą z przesłanek wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżący takiego mienia nie wskazał. Bowiem kwota [....] zł stanowiła zabezpieczenie na poczet innych należności i nie stanowiła składnika majątkowego do którego możliwe byłoby skierowanie skutecznej egzekucji w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 i 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.