I GSK 677/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Łódzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Łd 658/22 w sprawie ze skargi Gminy S. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 5 lipca 2022 r. nr 6/RPO/2022 w przedmiocie określenie przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz Gminy S. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 658/22 po rozpoznaniu skargi Gminy S. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 5 lipca 2022 roku nr 6/RPO/2022 w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne; w pkt 2. zasądził od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz strony skarżącej kwotę 7.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Zarząd Województwa Łódzkiego zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), tj.: 1. art. 143 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347/320 z 2013 r., dalej: rozporządzenie nr 1303/2013) w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z pożn. zm., dalej: u.f.p.) oraz art. 24 ust. 1, 5, 7 i 9 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że brak umieszczenia w ogłoszeniu o zamówieniu informacji o podstawach wykluczenia oraz wykazu oświadczeń lub dokumentów potwierdzających brak podstaw wykluczenia nie stanowi nieprawidłowości w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów a jedynie uchybienie formalne, podczas gdy wskazane zaniechanie stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, z uwagi na fakt, iż: a. narusza zasadę przejrzystości postępowania oraz równego traktowania; b. mogło mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem; c. mogło mieć hipotetyczny (potencjalny) wpływ na ilość ofert złożonych w toku postępowania, gdyż brak umieszczenia w ogłoszeniu o zamówieniu informacji o podstawach wykluczenia oraz wykazu oświadczeń lub dokumentów potwierdzających brak podstaw wykluczenia mógł potencjalnie zniechęcić oferentów do zapoznania się z dokumentacją zamówienia i tym samym do złożenia oferty, a tym samym być podstawą rezygnacji z udziału w postępowaniu, co zmniejszyło szansę Zamawiającego na uzyskanie oferty korzystniejszej z ekonomicznego punktu widzenia. 2. art. 24 ust. 1, 5, 7 i 9 pkt 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności w zw. z art. 207 u.f.p. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w sprawie stwierdzone uchybienie było jedynie formalne i nie dawało podstaw do nałożenia na skarżącą korekty finansowej, poprzez gdy w niniejszej sprawie wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, która obligowała właściwa instytucję państwa członkowskiego (w tym przypadku Instytucję Zarządzającą, którą jest Zarząd Województwa Łódzkiego) do nałożenia korekty finansowej oraz wszczęcia procedury odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 u.f.p.; 3. art. 36 oraz art. 41 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1843, dalej: p.z.p.) poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że treść ogłoszenia o zamówieniu może różnić się od treści dokumentów zamówienia (SIWZ) podczas gdy Prawo zamówień publicznych nie pozwala na przyjęcie prymatu zapisów SIWZ nad treścią ogłoszenia, są to dokumenty, które powinny być ze sobą spójne i w sposób jednakowy opisywać np. podstawy wykluczenia, warunki udziału w postępowaniu, wymieniając przy tym taki sam katalog dokumentów, które należy wraz z ofertą przedłożyć; 4. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 49 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 20004/18/WE (Dz. Urz. UE L 94 z 2014 r., str. 65, dalej: dyrektywa 2014/24/UE) oraz art. 7 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1986 z dnia 11 listopada 2015 r. ustanawiającym standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w dziedzinie zamówień publicznych i uchylającym rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 842/2011 (Dz. Urz. UE L 296 z 2015 r., s. 1, dalej: rozporządzenie nr 2015/1986), z całkowitym pominięciem art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p., art. 24 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności oraz § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzieleniem zamówień w brzmieniu obowiązującym na dzień przeprowadzonej kontroli w zw. z pozycją 11 załącznika do wyżej wskazanego rozporządzenia (taryfikator), mimo tego że ww. regulacje prawne nie pozostają w kolizji, a ewentualne rozbieżności w tym zakresie da się usunąć w drodze wykładni; 5. art. 49 dyrektywy nr 2014/24/UE w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986 poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że przepisy prawa unijnego nie nakładają na zamawiającego obowiązku publikacji w ogłoszeniu o zamówieniu podstaw wykluczenia oraz wykazu oświadczeń lub dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udziału w postępowaniu i brak podstaw wykluczenia, podczas, gdy z ww. regulacji prawnej wprost wynika obowiązek wskazania w ogłoszeniu listy oraz krótkiego opisu kryteriów dotyczących podmiotowej sytuacji wykonawców, które mogą prowadzić do ich wykluczenia, oraz kryteriów kwalifikacji, a także minimalnych poziomów ewentualnie wymaganych standardów oraz wymaganych w tym zakresie informacji (oświadczenia własne, dokumentacja); 6. art. 53 dyrektywy nr 2014/24/UE w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986 poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie prowadzące do uznania, że podanie ogólnego adresu internetowego skarżącej spełnia wymogi wskazane w niniejszej regulacji, mimo tego, że podanie adresu ogólnego nie spełnia wymogu bezpośredniości, w szczególności w odniesieniu do potencjalnych wykonawców z innych państw UE niż Polska, którzy mają trudności w znalezieniu właściwej "zakładki", pod którą należy szukać dokumentów zamówienia (m.in. SIWZ); 7. § 7 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzieleniem zamówień w brzmieniu obowiązującym na dzień ogłoszenia o kwestionowanym postępowaniu w zw. z poz. 11 załącznika do wyżej wskazanego rozporządzenia (taryfikator), poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że naruszenie w postaci nieumieszczenia w ogłoszeniu o zamówieniu informacji o podstawach wykluczenia oraz wykazu oświadczeń lub dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udziału w postępowaniu i brak podstaw wykluczenia stanowi wyłącznie uchybienie formalne, mimo tego, że zostało ono w poz. 11 taryfikatora wprost zdefiniowane jako nieprawidłowość indywidualna wywołująca skutki finansowe, co uzasadnia zastosowanie wskazanej w tej regulacji korekty finansowej. II. naruszenie przepisów postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez: a. niepełne przedstawienie stanu faktycznego i prawnego oraz pominięcie istotnych dowodów w szczególności w postaci dokumentu Decyzji Komisji Europejskiej nr C (2019) 3452 z dnia 14 maja 2019 r. jako instrukcji zawierającej już określenie charakteru i wagi naruszenia oraz potencjalnej szkody, co doprowadziło do przedstawienia w uzasadnieniu wyroku niespójnej oceny prawnej, w zakresie własnych rozważań, która przesądziła o przyjęciu wystąpienia w niniejszej sprawie uchybienia formalnego; b. przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że "strona wyczerpała limit znaków dostępny w formularzu" i w związku z powyższym naruszenie przepisu art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p. nie powinno wywoływać dla niej negatywnych konsekwencji, gdyż ma charakter czysto formalny, mimo tego, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż ograniczona liczba znaków w formularzu unijnym jedynie utrudniała a nie uniemożliwiała zamieszczenie w ogłoszeniu wszystkich wymaganych prawem dokumentów, a ponadto strona nie wykorzystała pól "Informacje dodatkowe"; c. przyjęcie wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, w szczególności stanowisku Ministra Rozwoju, zawartego w piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r. które zawierało niewiążące zalecenia do Instytucji Zarządzających, że ograniczona liczba znaków w unijnym formularzu ogłoszenia sanuje naruszenie przepisu art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p.; d. schematyzm uzasadnienia i zastąpienie w uzasadnieniu własnego stanowiska Sądu ogólnikową aprobatą stanowiska strony skarżącej w zakresie formalnego charakteru stwierdzonego w niniejszej sprawie uchybienia przepisom ustawy Prawo zamówień publicznych, a także uznanie, że uchybienie to nie mogło mieć skutku odstraszającego oraz nie mogło w sposób negatywny wpływać na zasadę konkurencyjności, co uniemożliwia organowi ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, podczas gdy naruszeniu procedury nie musi towarzyszyć powstanie rzeczywistej szkody, gdyż już samo zagrożenie jej powstania zobowiązuje państwa członkowskie do stwierdzenia zaistnienia nieprawidłowości oraz zastosowania mechanizmów, o których mowa w art. 207 ust. 9 i 10 u.f.p.; e. sporządzenie uzasadnienia orzeczenia bez indywidualnych rozważań w sprawie, bez odniesienia się do argumentacji organu podniesionej w odpowiedzi na skargę oraz w piśmie z dnia 6 lutego 2023 r. co uniemożliwia tym samym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku i miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do uwzględnienia skargi, a w konsekwencji wobec uchylenia kontrolowanej decyzji oraz umorzenia postępowania w sprawie, także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w sytuacji gdy Sąd winien był oddalić skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a. tym samym naruszył także ten przepis. 2. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 i 80 k.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej uchylił decyzję organu i umorzył postępowanie w sprawie mimo tego, że: a. organ biorąc pod uwagę wagę i charakter stwierdzonej nieprawidłowości przy nakładaniu wysokości korekty, prawidłowo uznał, że stwierdzone naruszenie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych nie ma charakteru wyłącznie formalnego, gdyż zarówno w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień tzw. Taryfikator (Dz.U. z 2017 r. poz. 615), jak i Decyzji Komisji Europejskiej nr C(2019) 3452 z dnia 14 maja 2019 r., które stanowią instrukcję zawierającą już określenie wagi naruszenia oraz potencjalnej szkody, stwierdzone nieprawidłowości zostały zakwalifikowane jako wywołujące skutki finansowe; b. ograniczona liczba znaków w formularzu unijnym jedynie utrudniała a nie uniemożliwiała zamieszczenie w ogłoszeniu wszystkich wymaganych prawem dokumentów, a ponadto strona nie wykorzystała pól "Informacje dodatkowe"; c. stanowisko Ministra Rozwoju, zawarte w piśmie z dnia 25 sierpnia 2017 r., zawiera jedynie niewiążące zalecenia do Instytucji Zarządzających i nie może być podstawą rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; d. ograniczona liczba znaków w unijnym formularzu ogłoszenia nie może sanować naruszenia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a mianowicie art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p.; e. działanie skarżącej w postaci naruszenia art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p. mogło mieć wpływ na zawężenie kręgu potencjalnych wykonawców, a tym samym naruszenie zasady konkurencyjności, zmniejszając szansę uzyskania przez zamawiającą korzystniejszej ekonomicznie oferty, która mogłaby się pojawić, gdyby ogłoszenie odpowiadało przepisom prawa, a zatem istniało hipotetyczne (potencjalne) zagrożenie powstania szkody w budżecie UE; co za tym idzie Sąd winien był oddalić skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a., a tym samym naruszył także ten przepis. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, jeśli Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych należy dojść do wniosku o ich niezasadności. Otóż zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, a w ramach rozpatrywania zarzutu jego naruszenia NSA obowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z tymi wymogami; o naruszeniu powołanego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków; wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wtedy, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu. Tymczasem w realiach rozpoznawanej skargi kasacyjnej w ramach tego zrzutu kwestionowana jest w szczególności ocena przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego poczynionych w sprawie przez organ administracyjny, a nawet naruszenie przez ten Sąd przepisów Prawa zamówień publicznych. Ponadto wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. i absolutnie poddaje się kontroli instancyjnej, nawet bez odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę. Ponadto zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można uzasadniać nieuwzględnieniem wszystkich zarzutów skargi czy nieodniesieniem się przez Sąd do wszystkich kwestii podnoszonych przez stronę. To, że skarżący kasacyjnie nie jest przekonany o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, nie oznacza jeszcze o wadliwości uzasadnienia wyroku. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny przez sąd I instancji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stawia wymóg wykazania, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach rozpoznawanej skargi kasacyjnej jej autor nawet nie podjął próby wykazania, że przepisy procesowe, których naruszenie zarzucono Sądowi I instancji, czyli art. 3 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a także art. 7 i 77 i 80 k.p.a. zostały w takim stopniu naruszone przez ten Sąd, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozważań w ww. kwestii zabrakło w skardze kasacyjnej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kompetencji w zakresie uzupełniania wskazanych wyżej braków skargi kasacyjnej. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących regulacji w zakresie zamówień publicznych. Niezasadny okazał się zarzut zawarty w punkcie I.4 petitum skargi kasacyjnej. Przed przystąpieniem do rozpoznania tego zarzutu przypomnienia wymaga treść art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jakkolwiek dwie postacie naruszenia prawa materialnego - przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie - w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił. Zarzucane postacie naruszenia prawa materialnego winny być wyraźnie wskazane i uzasadnione. Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem strony - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym. W omawianym zarzucie zakwestionowano wadliwą wykładnię art. 91 ust. 3 Konstytucji RP oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 49 dyrektywy nr 2014/24/UE oraz art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, oprócz przywołania postanowień art. 91 ust. 3 Konstytucji RP w cytowanym wyroku NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1600/17, nie wyjaśniono na czym w istocie miała polegać wadliwa wykładnia tego przepisu. Nie wskazano także wykładni prawidłowej. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym przepis ten reguluje konstytucyjną zasadę pierwszeństwa prawa unijnego, w przypadku kolizji, przed prawem krajowym. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 49 dyrektywy nr 2014/24/UE oraz art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986 należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono na czym konkretnie miało polegać ich niewłaściwe zastosowanie. Zaznaczyć wreszcie należy, że w ramach tego zarzutu w odniesieniu do art. 41 pkt 7 i 7a p.z.p. nie wystosowano zarzutów błędnej wykładni lub wadliwego zastosowania, co jest niezwykle istotne, mając na uwadze granice rozpoznawania skargi kasacyjnej zakreślone w art. 184 p.p.s.a. Również niezasadny okazał się zarzut ujęty w punkcie I.5 petitum skargi kasacyjnej. Według Naczelnego Sąd Administracyjnego art. 49 dyrektywy nr 2014/24/UE w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986 nie nakładają na zamawiającego obowiązku publikacji w ogłoszeniu o zamówieniu podstaw wykluczenia oraz wykazu oświadczeń lub dokumentów potwierdzających spełnienie warunków udziału w postępowaniu i brak podstaw wykluczenia. Po pierwsze, przepisy dyrektywy, w tym art. 49, są adresowane do państw, a nie do jednostek lub też organów administracyjnych. Oznacza to, że źródłem obowiązku jednostki w żadnej mierze nie może być przepis dyrektywy (zob. szerzej: M. Zapała, Stosowanie dyrektyw wspólnotowych przez organy administracyjne, Państwo i Prawo 2005, nr 11, s 88 i n.). Po drugie, art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986 ustanawia wyłącznie formularze standardowe, w tym formularz standardowy ogłoszenia o zamówieniu. W żadnym wypadku przepis ten nie może być traktowany jako regulacja nakładająca na jednostkę obowiązek zamieszczenia w ogłoszeniu określonych informacji. Niezasadne okazały się również zarzuty zawarte w punkcie I. 6 petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miała polegać błędna wykładnia art. 53 dyrektywy nr 2014/24/UE w zw. z art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986, jak również wadliwe zastosowanie tych regulacji. Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia należy zwrócić uwagę, że z art. 53 dyrektywy nr 2014/24/UE nie sposób wywodzić obowiązku jednostki do określonego działania, w tym również w zakresie wskazania określonego adresu elektronicznego. Takiego obowiązku nie sposób również wywieść z postanowień art. 7 rozporządzenia nr 2015/1986, gdyż jak już to wcześniej zaznaczono przepis ten ustanawia wyłącznie formularze standardowe, w tym formularz standardowy ogłoszenia o zamówieniu. W konsekwencji nieuwzględnienia zarzutów ujętych w punktach I.4 – 6 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za niezasadne zarzuty zawarte punkcie I. 7 petitum skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia § 7 rozporządzenia z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzieleniem zamówień w brzmieniu obowiązującym na dzień ogłoszenia o kwestionowanym postępowaniu w zw. z poz. 11 załącznika do wyżej wskazanego rozporządzenia (taryfikator). Skoro bowiem nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej ustalenia Sądu I instancji w zakresie braku nieprawidłowości w stosowaniu i wykładni przepisów Prawa o zamówieniach publicznych, to nie morze być mowy o negatywnych konsekwencjach naruszenia tych regulacji. Powyższe spostrzeżenie odnosi się również do zarzutów zawartych w punktach I. 1 i I. 2 petitum skargi kasacyjnej. Wreszcie niezasadne okazały się zarzuty zawarte w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej. W myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. W rozpoznawanym zarzucie wskazano na naruszenie art. 36 oraz art. 41 ustawy Prawo zamówień publicznych. Pierwszy z wymienionych przepisów składa się z 3 ustępów, zaś w każdym w ustępie jest szereg punktów. Z kolei art. 41 składa się z 15 punktów. Naczelny Sąd Administracyjny działający w granicach skargi kasacyjnej nie ma możliwości uzupełniania lub wręcz zastępowania autora skargi kasacyjnej w redagowaniu zarzutów tego środka zaskarżenia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).