I GSK 670/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 781/24 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 listopada 2023 r., nr KOC/1610/Ni/23 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 781/24 oddalił skargę J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 28 listopada 2023 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu otrzymanej pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy. Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną formułując zarzuty naruszenia po pierwsze art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 w związku z art. 15gg ust. 19 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) – zwanej dalej "ustawą COVID-19" poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, pomimo że stosuje się go do stosunków prawnych, które zaistniały od wprowadzenia stanu epidemii 20 marca 2020 r. do dnia jego odwołania 16 maja 2022 r. Zdaniem skarżącej, powinna ona rozliczyć dotację w terminie 30 dni od zakończenia jej wypłaty, czyli do 21 grudnia 2020 r. i wówczas organ powinien ją poinformować o przekroczeniu terminu i wyznaczeniu terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Po drugie zarzucono naruszenie art. 15gg ust. 19 ustawy COVID poprzez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że wezwanie skarżącej przez organ nie powinno być poprzedzone zawiadomieniem w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID o przekroczeniu terminu i zawiadomieniem o wyznaczeniu terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy terminu upłynął w okresie epidemii. Po trzecie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." w związku z art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i art. 9 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." poprzez niezastosowanie i zaniechanie wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do żadnej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego i orzeczono wbrew tym zasadom. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji, decyzji organu pierwszej instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, dlatego że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, dlatego że, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, przewidziane w art. 15zzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 obowiązki organu aktualizowały się jedynie w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Wezwanie skarżącej do rozliczenia pomocy wystosowano w październiku 2022 r., gdy stan epidemii już nie obowiązywał. Oczekiwanie od organów tego, by stosowały przepisy poza zakresem ich obowiązywania nie ma podstawy prawnej. Oceny tej nie zmienia fakt, że pierwotny termin rozliczenia pomocy, którego zresztą skarżąca nie dochowała, upłynął w okresie epidemii, dlatego że ustawa w zakresie rozliczenia pomocy w przepisie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 ustanowiła odrębny tryb udzielania jednostce dodatkowego terminu, którego ta wcześniej nie dotrzymała. Unormowanie to ma charakter szczególny wobec rozwiązania przyjętego w art. 15zzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19. Tryb ten zastąpiono innego rodzaju czynnościami, obejmującymi wezwanie beneficjenta przez organ do rozliczenia w terminie 30 dni od doręczenia wezwania. Postulowane w skardze kasacyjnej zastosowanie przepisów art. 15zzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19 jest zatem nieuprawnione, a sformułowane w tym zakresie zarzuty – nieuzasadnione. Nie znajdują uzasadnienia również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim ze względu na ich ogólnikowość, a także brak należytego uzasadnienia. Poprawnie skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania powinien odnosić się do konkretnych czynności procesowych, których podjęcie bądź zaniechanie było – zdaniem skarżącego – nieprawidłowe. W tej sprawie skarżąca wymieniła wprawdzie kilka przepisów k.p.a., w których zamieszczono zasady naczelne postępowania, ale za wyjątkiem jednego, nie wskazano konkretnie, na czym ich naruszenie miałoby polegać. Nie sprecyzowała skarżąca, w czym upatruje podnoszonych uchybień i istotnego wpływu na wynik sprawy. Tymczasem w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut skargi kasacyjnej musi tego rodzaju wywody zawierać. Jedynie w zakresie zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. skarżąca poczyniła pewne rozważania w tym zakresie, jednak ograniczyła się w tym do ponowienia zarzutu naruszenia art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy COVID-19, który – jak już wyjaśniono – okazał się nieuzasadniony. Z kolei podniesienie zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. nie zostało w ogóle sprecyzowane ani uzasadnione. Trudno zatem odnieść się do skargi kasacyjnej w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.