I GSK 647/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1405/16 w sprawie ze skargi L. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1405/16 oddalił skargę L. R. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2008 r. Organ II instancji podał, iż w wyniku dokonania analizy pozostałych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego określonych w przepisie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599 - dalej: u.p.e.a.) nie dostrzegł wystąpienia w przedmiotowej sprawie żadnej z tych przesłanek. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wskazał, że spór dotyczy kwestii istnienia, bądź nieistnienia przesłanek dotyczących umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2008 r. obejmującego należność wynikającą z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2007r. określającą kwotę długu celnego w wysokości 10.139,00 za usunięcie spod dozoru celnego samochodu osobowego marki S., rok produkcji 1989. Dłużnikiem w sprawie usunięcia spod dozoru celnego wskazanego samochodu organ celny uznał skarżącego jako osobę, która posiadała towar celny i wiedziała, że był to towar o nieuregulowanym statusie celnym. Zdaniem WSA prawidłowo organ odwoławczy jak i organ uprzednio orzekający uznali, że brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) wadliwe wykonanie swojego ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, wynikającego z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2016, poz. 1066 ze zm. - dalej: p.u.s.a.) oraz z art. 3 § 2 p.u.s.a. a więc nie rozpoznanie prawidłowo przytaczanych przez skarżącego w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ prawa a także zarzutów, które organy obu instancji powinny wziąć pod uwagę z urzędu - w tym w szczególności niedokonanie oceny czy realizowane postępowanie egzekucyjne nie dotyczy należności przedawnionych, b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie niezgodnego z prawem postanowienia organu, pomimo zasadności skargi c) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez odstąpienie od obowiązku oceny całego postępowania prowadzonego w ramach danej sprawy; Na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucam naruszenie prawa materialnego, a to: a) błędną wykładnię przepisu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz niezastosowanie przepisu art. 242 § 4, § 6 pkt 2 i 3 oraz § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. 2001.75.802) w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz.U. 2004.68.623) - poprzez uznanie że postępowanie egzekucyjne nie powinno zostać umorzone, pomimo niewyjaśnienia kwestii przedawnienia należności dochodzonych w tym postępowaniu, które to okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę za urzędu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz zarządzenia p.o. Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA z 7 kwietnia 2021 r. Sąd w obecnym składzie podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020r., sygn. II OPS 6/19 i II OPS 1/20, zgodnie z którym powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. W zarzutach tych skarżący kasacyjnie wskazuje na naruszenie przepisów ustrojowych, przepisów o postępowaniu oraz przepisów prawa materialnego. W okolicznościach sprawy usprawiedliwione będzie rozpoczęcie rozważań w zakresie wskazanych przez zobowiązanego podstaw kasacyjnych od zarzutu dotyczącego naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. powiązanego z naruszeniem art. 3 § 2 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie w sposób prawidłowy przytaczanych przez skarżącego w złożonej do Sądu I instancji skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organ prawa, a także zarzutów, które organy obu instancji powinny wziąć pod uwagę z urzędu – w tym w szczególności niedokonanie oceny czy realizowane postępowanie egzekucyjne nie dotyczy należności przedawnionych. Art. 1 § 1 p.u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z § 2 wynika natomiast, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei art. 3 § 2 p.p.s.a. przewiduje kontrolę administracji publicznej przez sądy administracyjne, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione w punktach od 1 do 8 różnego rodzaju indywidualne rozstrzygnięcia organów administracji w postaci: decyzji, postanowień, pisemnych interpretacji i innych aktów lub czynności, a także bezczynność lub przewlekłość w działaniu organów. Podnieść przede wszystkim należy, że nie są to regulacje, które pozwalają na dokonanie oceny zajętego przez organ w zaskarżonym postanowieniu stanowiska. Naruszenie prawa ze względu na dokonaną ocenę mogłoby mieć miejsce, gdyby sąd dokonał kontroli w oparciu o inne kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast fakt, że strona kwestionująca zaskarżone orzeczenie nie zgadza się z dokonaną oceną zarzutów, czy też z brakiem pewnych wypowiedzi, nie stanowi o naruszeniu powołanych w tym zarzucie przepisów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowała się w tym zakresie jednolita linia orzecznicza, z której wynika, że artykuł 1 p.u.s.a., jako przepis ustrojowy normujący zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To, czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem tego przepisu. Jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (por. np. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1790/11, LEX nr 1332295, wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2861/12, LEX nr 1481928 oraz wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, LEX nr 1452122). W innym wyroku dotyczącym tej materii NSA skonstatował, że przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność, kryterium kontroli (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12, LEX nr 1408542, także wyrok z 18 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1485/13, cbois.nsa.gov.pl). Odnosząc się zaś do powołanego naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. zauważyć wypada, że wskazany przepis nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa zakres kontroli sądów administracyjnych i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi. Przepis ten ma charakter ustrojowy, który w sposób najbardziej ogólny i generalny określa zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W przypadku zatem, gdy strona chce zarzucić niewłaściwą kontrolę skargi, przepis ten musi zostać powołany w połączeniu z przepisami, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli (por. wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1598/17, LEX nr 2865751). Zarzut niedostatecznego rozważenia zarzutów skargi nie może być podnoszony poprzez powołanie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2541/17, LEX nr 2724722). Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 3649/18, LEX nr 2656502). Tym samym postawiony zarzut kasacyjny należało uznać za nieusprawiedliwiony. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że jest to przepis o charakterze wynikowym i jego zastosowanie wiąże się z naruszeniem innych przepisów procesowych lub naruszeniem prawa materialnego. Wskazując zatem na jego naruszenie należy powołać łącznie z nim przepisy regulujące postępowanie przeprowadzone przez organy rozpoznające sprawę, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone. Możliwe też jest jego przywołanie w podstawie kasacyjnej łącznie z innym przepisem procesowym naruszonym przez Sąd I instancji z zakresu procedury sądowoadministracyjnej. Wskazując zaś naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a należy połączyć ten przepis z przepisami prawa materialnego, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjna zostały przez Sąd I instancji naruszone. Przepis ten nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Pozostałe dwa zarzuty, a mianowicie dotyczące naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i przepisów prawa materialnego art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię w zw. z niezastosowaniem art. 242 § 4, § 6 pkt 2 i 3 oraz § 7 ustawy Kodeks celny w zw. z art. 26 ustawy przepisy wprowadzające ustawę prawo celne zostały trafnie postawione, jednak nie są one w okolicznościach sprawy usprawiedliwione. W ocenie NSA mogą być one rozpoznane łącznie bowiem odnoszą się do braku oceny przedawnienia egzekwowanej należności w postaci długu celnego. Podkreślić należy, że zarzut procesowy zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powinien zawierać wywód dotyczący wpływu tego naruszenia na wynika sprawy. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił w tym zakresie przekonującego wywodu. Argumentację dowodzącą słuszności tego stanowiska stanowi odmienna niż przedstawiona przez stronę w skardze kasacyjnej wykładnia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, głownie z zakresu Kodeksu celnego. Skarżący kasacyjnie w zakresie podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia przepisów prawa materialnego powołuje się na naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz niezastosowanie przepisu art. 242 § 4, § 6 pkt 2 i 3 oraz § 7 ustawy Kodeks celny w zw. z art. 26 ustawy przepisy wprowadzające ustawę prawo celne – poprzez uznanie, że postępowanie egzekucyjne nie powinno zostać umorzone, pomimo niewyjaśnienia kwestii przedawnienia należności dochodzonych w tym postępowaniu, które to okoliczności organ powinien wziąć pod uwagę z urzędu. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazuje, że dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym dług celny wygasł poprzez przedawnienie. Zobowiązany zauważa, że zajęcie wynagrodzenia za pracę miało miejsce w dniu 24 maja 2016 r., a zatem osiem lat po doręczeniu tytułu wykonawczego. Wobec tego dług celny wygasł a organ winien uwzględnić ten fakt z urzędu. Skarżący stwierdza, że pomiędzy nadaniem klauzuli wykonalności, co miało miejsce w dniu 1 sierpnia 2008 r., a dniem zawiadomienia skarżącego o zajęciu wynagrodzenia za pracę, co miało miejsce w dniu 24 maja 2016 r. nie ma żadnej wzmianki o zaistnieniu okoliczności mogącej przerwać bieg terminu przedawnienia. Istotnie w 2008 r. doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego poprzez doręczenie tytułu wykonawczego, ale jak wskazuje przepis art. 242 § 6 Kodeksu celnego, po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, m.in. począwszy od dnia ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, względnie uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. WSA wydał w sprawie długu celnego wyrok w dniu 19 maja 2008 r., skarga kasacyjna od niego nie została wniesiona. Zdaniem skarżącego fakt przedawnienia zobowiązania można zatem wywodzić także w oparciu o przepis art. 242 § 6 pkt 3 kodeksu celnego. Ze znajdującej się w aktach kopii tytułu wykonawczego wynika, że pierwsza kwota pobrana na podstawie tego tytułu (część Ł) wystąpiła 9 sierpnia 2013 r., a zatem po upływie 5 lat licząc od zapadnięcia ww. wyroku WSA z dnia 19 maja 2008 r. Skarżący nadto wskazuje, że gdyby ocena WSA została dokonana zgodnie z przepisami to z pewnością Sąd zauważyłby konieczność uchylenia niezgodnego z prawem postanowienia organu na podstawie art. 145 p.p.s.a. Zatem NSA w tych okolicznościach zobowiązany był do oceny czy wskazane wywody skargi kasacyjnej rzeczywiście mogły doprowadzić Sąd I instancji do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. W ocenie NSA, zaprezentowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej motywów na poparcie postawionych zarzutów kasacyjnych w zaistniałych okolicznościach podzielić nie można. W myśl art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Zgodnie zaś z art. 242 § 4 Kodeksu celnego kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Natomiast art. 242 § 6 Kodeksu celnego przewiduje, że po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: wniesienia wpłaty (pkt 1); ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna (pkt 2); uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego (pkt 3). Z kolei z § 7 tego artykuły wynika, że przedawnienie uwzględnia się z urzędu. Powołany w zarzucie kasacyjnym ostatni z przepisów, a mianowicie art. 26 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne stanowi zaś, że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Mając na względzie przywołane przepisy wskazać należy, że należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że z powołanego przepisu wynika, iż po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, m.in. począwszy od dnia ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, względnie uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Jednak skarżący kasacyjnie nie zauważa, co wymaga podkreślenia, że przedawnienie nie biegnie od daty zdarzenia powodującego jego przerwę, tj. wszczęcia egzekucji, wszczęcia postępowania karnego, wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, a także wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym (art. 242 § 5 Kodeksu celnego), a po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo począwszy od dnia; wniesienia wpłaty, ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji lub stwierdzenia, że egzekucja stała się bezskuteczna, a także uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego (art. 242 § 6 Kodeksu celnego). Rozpoczyna zatem swój bieg ponownie dopiero w chwilą zaistnienia zdarzenia opisanego w art. 242 § 6 pkt 1-3 Kodeksu celnego. Stwierdzić zatem wobec powyższego należy, że w związku z wszczęciem postępowania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie w 2007 r. skargi na decyzję organu odwoławczego nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia, termin ten nie biegł do dnia uprawomocnienia się wyroku WSA, tj. do dnia 18 czerwca 2008 r. W dniu 18 czerwca 2008 r. minął bowiem termin do złożenia skargi kasacyjnej. Od dnia następnego, tj. od dnia 19 czerwca 2008 r. termin przedawnienia rozpoczął swój ponowny bieg. Następnie w wyniku doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego w dniu 30 września 2008 r. nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co spowodowało ponowną przerwę biegu terminu przedawnienia. Termin przedawnienia nie biegł zatem z pewnością w okresie po doręczeniu tytułu wykonawczego do dnia częściowego ściągnięcia długu, tj. 9 sierpnia 2013 r. Zatem wskazywany przez skarżącego kasacyjnie brak okoliczności świadczącej o przerwie biegu terminu przedawnienia w tym okresie nie jest usprawiedliwiony, gdyż w tym opisanym czasie termin przedawnienia należności w postaci długu celnego nie biegł, do czego przekonuje treść art. 242 § 6 Kodeksu celnego. Teoretycznie można byłoby rozważać ponowne rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia długu celnego po dniu ściągnięcia części kwoty długu celnego, tj. po dniu 9 sierpnia 2013 r., gdyby kwota ta była ostatnią kwotą ściągniętą w ramach postępowania egzekucyjnego. Ale nawet gdyby przyjąć, że kwota ta była ostatnia ściągniętą w trybie egzekucji należnością, to do dnia wydania przez organ zaskarżonego postanowienia nie minęło 5 lat. Zakwestionowane bowiem skargą do Sądu I instancji postanowienie wydane zostało w dniu [...] września 2016 r. Nie można zatem w okolicznościach faktycznych tej sprawy mówić o przedawnieniu należności publicznoprawnej w postaci długu celnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).