I GSK 633/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A" Sp. z o.o. w G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1153/18 w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w G. W. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych oddala skargę kasacyjną.

1.1.Wyrokiem z dnia 20 listopada 2018 roku sygn. akt V SA/Wa 1153/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych. 1.2. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym : na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z [...] lipca 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (organ) wszczął wobec A Sp. z o.o. w G. (spółka lub skarżąca) kontrolę płatnika składek. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec wykonywania przez organ czynności kontrolnych. Postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r. organ rozpatrzył ww. sprzeciw i orzekł o kontynuowaniu czynności kontrolnych w spółce. W następstwie wniesienia zażalenia na to postanowienie, Prezes ZUS postanowieniem z [...] września 2017 r. utrzymał je w mocy. Postanowienie Prezesa ZUS stało się przedmiotem skargi do Sądu, w której skarżąca domagała się jego uchylenia. 1.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1817/17, odrzucił skargę A Sp. z o.o. w G. W uzasadnieniu WSA wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd pierwszej instancji odniósł się następnie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2014 r. II GPS 3/13 podjętej w składzie siedmiu sędziów, w której stwierdzono, że "Na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.; dalej: u.s.d.g.) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ". Przytaczając argumentację w niej przyjętą WSA wyjaśnił, że w niniejszej sprawie skarga dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 84c ust. 10 u.s.d.g., w którym orzeczono o utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego kontynuowania czynności kontrolnych. Jak wskazano wyżej, w treści przywołanej uchwały NSA stwierdził, że postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c u.s.d.g., nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie u.s.d.g. nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to oznacza, że sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, więc nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów k.p.a. Stąd również brak jest kognicji sądów administracyjnych w niniejszej sprawie. 1.4. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13.06.2018 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 2258/18 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż w wyroku z 20 grudnia 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt SK 37/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: " art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. rozumiany jako wyłączający możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie zażalenia na postanowienie wydane wskutek wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 84c ust. 1 u.s.d.g. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z 28 grudnia 2017 r. poz.2451. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że powinien uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2017 r. wydany w sprawie o sygn. akt SK 37/15, którym stwierdzono niezgodność z Konstytucją RP art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. rozumianego jako wyłączającego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie zażalenia na postanowienie wydane wskutek wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 84c ust. 1 u.s.d.g. 1.5. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2018 roku WSA w Warszawie uznał, że skargą A sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. 1.6. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 83b ust. 1 u.s.d.g. organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ. ZUS podjął ponowną kontrolę z powołaniem się na wyjątek od ogólnej zasady przewidziany w art. 83b ust.2 pkt 8 u.s.d.g., zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli, w tym wskazujące na wystąpienie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.). Wskazał, że kontrolę płatnika składek A sp. z o.o. w 2016 r. przeprowadził Oddział ZUS w Gorzowie Wielkopolskim i zakończył ją protokołem kontroli z dnia [...] września 2016 r. II Oddział ZUS w Poznaniu, podczas kontroli innego płatnika składek, ujawnił dowody w postaci umów zlecenia, które były wykonywane na rzecz własnego pracodawcy, których stroną było A sp. z o.o. Zdaniem ZUS nowe dowody, ujawnione podczas kontroli innego płatnika składek, należą do istotnych i będą miały wpływ nie tylko na tytuł do ubezpieczeń społecznych, ale i na wysokość podstawy wymiaru składek ubezpieczonych, zatem wszczęcie kontroli w 2017 r. znajduje oparcie w obowiązującym prawie. Wskazał jednocześnie, że strona skarżąca polemizuje w skardze z twierdzeniem, że zaszła sytuacja przewidziana w art. 83b ust. 2 pkt 8 twierdząc, iż wszystkie dane ZUS ma w swoim systemie informatycznym i nie zachodzi potrzeba ponownego przeprowadzenia kontroli. Sąd I instancji wskazał, że zarzut ten wykracza poza ramy niniejszego postępowania, gdyż w jego ramach może być zbadana wyłącznie dopuszczalność przeprowadzenia kontroli pod względem formalnym tj. czy ponowne postępowanie kontrolne wszczęto w graniach dopuszczalności określonych w art. 83b ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Sąd podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku w sprawie SK 37/15 stwierdził, że procedura wprowadzona w art. 84c u.s.d.g. ma na celu ochronę praw przedsiębiorcy, a środek prawny w postaci zażalenia na postanowienie wydane na podstawie ust. 9 powołanego przepisu jest jednym z instrumentów gwarantujących ochronę tychże praw. Postanowienia wydane na podstawie art. 84c ust. 9 i 10 u.s.d.g. stanowią akty przesądzające w sposób władczy kwestię legalności wszczęcia lub prowadzenia kontroli działalności przedsiębiorcy, a zatem nie są to akty dotyczące wyłącznie sfery faktów; przeciwnie - dotyczą sfery praw przedsiębiorcy, mających podstawę konstytucyjną, a skonkretyzowanych przepisami u.s.d.g., które "tworzą po stronie przedsiębiorcy prawo do skutecznego domagania się (z prawem do sądu włącznie), by administracja zachowała wobec niego gwarantowane prawem standardy" (zdanie odrębne sędziów NSA J. Drachala i B. Dautera do uchwały składu siedmiu sędziów NSA w sprawie II GPS 3/13). Jednocześnie Trybunał zgodził się z poglądem, prezentowanym w orzecznictwie ,że kontrola sądowa postępowania kontrolnego ma – z uwagi na specyfikę tego postepowania - charakter jedynie formalny, postępowanie kontrolne nie jest bowiem postępowaniem jurysdykcyjnym. Biorąc powyższe uwarunkowania pod uwagę Sąd stwierdził, że powołane przez ZUS okoliczności spełniają wymóg określony w art. 83b ust. 2 pkt 8 do ponownego wszczęcia przez ten sam organ postępowania kontrolnego u tego samego kontrolowanego. Ujawnienie umów zlecenia dotyczących pracowników skarżącej u innego podmiotu i wykonujących czynności u swojego pracodawcy może mieć wpływ na obowiązki określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w tym przede wszystkim wymiar należnych składek. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie, jeżeli NSA uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona (art. 188 p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, tj. uchylenie postanowienia Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2017 r., znak [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], oba w całości oraz zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. 2.2. W skardze kasacyjnej zarzuciła: 1.naruszenie przepisu procedury poprzez naruszenie art 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") w zw. z art. 84c ust. 9 pkt 2 u.s.d.g. poprzez zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w całości podczas, gdy zaskarżone postanowienie zasługiwało na uchylenie, ponieważ zachodziły przesłanki uzasadniające odstąpienie od czynności kontrolnych, w szczególności z uwagi na brak powołania się przez ZUS przy wszczęciu ponownej kontroli na okoliczności uzasadniające prowadzenie kontroli, 2. naruszenie przepisu procedury poprzez naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 83b ust. 2 pkt 8 u.s.d.g. polegające na oddaleniu skargi na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie, w którym ZUS uznał, że w sprawie zachodzi szczególna okoliczność uzasadniająca prowadzenie ponownej kontroli, pomimo, że taka okoliczność nie zachodziła, w szczególności po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli, a tym samym niezasadne niezastosowanie art. 83b ust. 1 u.s.d.g., 3. naruszenie przepisu procedury poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wybiórcze odniesienie się przez WSA do zarzutów wskazujących na niewłaściwe zastosowanie przepisów wskazanych w skardze do WSA, a mianowicie pominięcie rozważań w zakresie braku powołania się przez ZUS przy wszczęciu ponownej kontroli na wyjątkowe okoliczności uzasadniające wszczęcie ponownej kontroli, pominięciem przez WSA faktu, że ZUS dysponował dokumentami oraz informacjami potwierdzającymi zawarcie umów zleceń na etapie uprzedniej kontroli, a także poprzez skonstruowanie uzasadnienia opierającego się jedynie na ogólnikach, uniemożliwiających prześledzenie toku rozumowania WSA, 4. naruszenie art. 7 Konstytucji RP polegające na naruszeniu obowiązku działania Organu na podstawie i w granicach przepisów prawa, 5. błąd w ustaleniu stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że ZUS przy podjęciu ponownej kontroli powołał się na przesłanki uzasadniające prowadzenie ponownej kontroli, podczas gdy przy podjęciu kontroli ZUS nie powołał się na wyjątki od zakazu wszczęcia ponownej kontroli, 6, naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 83b ust. 2 pkt 8 s.d.g. poprzez uznanie, że ujawnienie umów zlecenia stanowiło okoliczność uzasadniającą spełnienie wymogów, o których mowa w powyższym przepisie, podczas gdy okoliczność zawarcia umów zlecenia była ZUS znana już wcześniej, w tym na etapie prowadzenia poprzedniej kontroli, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. 3.2. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Dopiero po uznaniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Jednocześnie do przyjęcia za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). Skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Jednocześnie wszystkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej sprowadzają się do podważenia ustalenia i uznania, że zaistniały okoliczności uzasadniające kontunuowanie czynności kontrolnych w spółce w wyniku ponownego wszczęcia kontroli. Sposób sformułowania zarzutów uzasadnia łączne ich rozpatrzenie. Równocześnie podkreślić wymaga, że zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy wyznaczają przepisy prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności dokonał oceny zarzutu naruszenia art. 83 b ust.2 pkt.8 u.s.d.g., objętego podstawą wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i dotyczącą naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 83 b ust.1 u.s.d.g. organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ. Wyjątek od tej ogólnej zasady wskazano w art. 83b ust.2 pkt 8 u.s.d.g., zgodnie z którym przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli, w tym wskazujące na wystąpienie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2016 r. poz. 710, z późn. zm.). Podkreślenia wymaga, że postanowienie Prezesa ZUS, będące przedmiotem skargi zostało wydane w wyniku wniesionego wcześniej sprzeciwu na czynności kontrolne, które zdaniem spółki zostały podjęte i wykonywane z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Kwestię wniesienia powyższego przepisu określa treść art. 84 c ust. 1 u.s.d.g . Stanowi on, że przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d. Z powyższego wynika, że podstawy sprzeciwu nie może stanowić naruszenie art. 83 b ust.2 pkt. 8 u.s.d.g., albowiem przepis ten nie został wymieniony w art. 84c ust. 1 u.s.d.g. Tym samym, jak słusznie wskazał Sąd I instancji dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organu w powyższej sprawie, zarzut że nie zaszła okoliczność wskazana w art.83 b. ust. 2 pkt.8 albowiem ZUS posiadał wszystkie dane już przy pierwszej kontroli, wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Zakres oceny postępowania ograniczony jest bowiem jedynie do kontroli pod względem formalnym tj. czy ponowne postępowanie kontrolne wszczęto w granicach dopuszczalności określonej w art.83 b ust.2 u.s.d.g, a nie w ramach merytorycznej oceny prowadzonego uprzednio postępowania kontrolnego. Tym samym należało dokonać oceny czy organ przy wszczęciu ponownej kontroli wskazał na okoliczności określone w art.83 b ust.2 pkt.8 u.s.d.g., a więc że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi kontroli w chwili przeprowadzenia kontroli. I taka ocena przez Sąd I instancji została w sposób prawidłowy przeprowadzona. Jak bowiem wskazał Sąd I instancji powołane przez ZUS okoliczności spełniają wymóg określony w art. 83b ust. 2 pkt 8 do ponownego wszczęcia przez ten sam organ postępowania kontrolnego u tego samego kontrolowanego. Ujawnienie umów zlecenia dotyczących pracowników skarżącej u innego podmiotu i wykonujących czynności u swojego pracodawcy może mieć wpływ na obowiązki określone w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w tym przede wszystkim wymiar należnych składek. Mając powyższe na względzie zarzut naruszenia art. 83 b ust.2 pkt.8 u.s.d.g. jest bezpodstawny, jak również bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zakres przeprowadzonego postępowania był prawidłowy i wystarczający do uznania, że zaistniały okoliczności wskazane w art.83 b ust.2 pkt. 8 u.s.d.g. Ocena Sąd I instancji jest prawidłowa. Brak jest bowiem podstaw do uznania, że Sąd zaakceptował działanie organu które nie było działaniem na podstawie i w granicach przepisów prawa. Bezpodstawny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.141 §4 p.p.s.a. bowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zawarł zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Jednocześnie zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie ograniczony został do stwierdzenia , że dokonano jedynie ogólnikowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie odniesiono się do wszystkich ważnych dla sprawy okoliczności. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiono szerszej argumentacji co musi skutkować uznaniem powyższego zarzutu za bezpodstawny. Brak przeświadczenia stronu o trafności argumentacji Sądu, czy też wskazanie że argumentacja taka jest zbyt krótka, nie może skutkować uznaniem, że doszło do naruszenia art.141§4 p.p.s.a. 3.3. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.