I GSK 632/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 982/25 w sprawie ze skargi Gminy [...] na pismo informujące Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 27 października 2025 r. nr RPII.432.35.2025.BM w przedmiocie zwiększenia kwoty alokacji postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 30 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 982/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę Gminy [...] (dalej: skarżąca, gmina) na pismo informujące Zarządu Województwa Łódzkiego z 27 października 2025 r. w przedmiocie zwiększenia kwoty alokacji (punkt pierwszy postanowienia) oraz zwrócił skarżącej, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., 200 zł uiszczone tytułem wpisu od skargi (punkt drugi postanowienia). Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła pismo Zarządu Województwa Łódzkiego z 27 października 2025 r. informujące o procedurze wyboru projektów oraz stanie faktycznym sprawy. Sąd jednak nie zgodził się z poglądem skarżącej, że jest to czynność z zakresu administracji publicznej podlegająca kontroli sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Sąd wyjaśnił, że projekt skarżącej po uwzględnionym proteście otrzymał 72,41% maksymalnej liczby punktów (uchwała nr 1200/24 z 6 września 2024 r.), a po aktualizacji listy projektów (uchwała nr 475/25) projekt skarżącej znalazł się na 31 pozycji z wynikiem negatywnym ze względu na wyczerpanie alokacji. Sąd podkreślił, że zasadność umieszczenia projektu skarżącej na 31 pozycji rankingowej oraz kwestia wyczerpania alokacji była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 29 maja 2025 r., sygn. III SA/Łd 299/25, orzekł o oddaleniu skargi (strona nie złożyła skargi kasacyjnej, wyrok jest prawomocny od 1 lipca 2025 r.). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie jest dopuszczalna w świetle ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywy finansowej 2021-2027 (Dz. U. 2022 póz. 1079, dalej: ustawa wdrożeniowa), tak jak domaga się tego strona skarżąca, ponowna kontrola wyczerpania alokacji. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie: I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. art. 73 ust. 1 akapit drugi, art. 69 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (Dz. Urz. UE L 231 z dnia 30 czerwca 2021 r., str. 159; dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm., dalej: TFUE) oraz w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 ze zm., dalej: Karta Praw Podstawowych) poprzez błędną wykładnię polegającą na: • przyjęciu, że pismo organu odmawiające zwiększenia alokacji w naborze nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień gminy wynikających z przepisów prawa; • wadliwym uznaniu, że skarga jest niedopuszczalna i nie podlega kognicji sądów administracyjnych i w konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podczas gdy zaskarżona odmowa zwiększenia alokacji przez organ stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień skarżącej do uzyskania dofinansowania wynikających z przepisów prawa podlegającą kontroli legalności sprawowaną przez sądy administracyjne; 2) art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 1 oraz art. 57 ust. 5 ustawy wdrożeniowej przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie polegające na: • przyjęciu, że przepisy ustawy wdrożeniowej w sposób wyczerpujący określają środki zaskarżenia w zakresie wykorzystania środków europejskich i nie przewidują możliwości sądowej kontroli odmowy zwiększenia alokacji; • wyprowadzeniu z art. 3 § 3 p.p.s.a. wniosku, iż odmowa przesunięcia środków finansowych w trybie art. 57 ust. 5 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 73 ust. 1 rozporządzenia nie podlega kognicji sądów administracyjnych, podczas gdy art. 3 § 3 p.p.s.a. nie znosi i nie ogranicza ogólnej podstawy z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a odmowa zwiększenia alokacji – jako władcze i definitywne rozstrzygnięcie o możliwości dofinansowania projektu – stanowi czynność z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.; 3) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 4 ust. 3 akapit drugi i trzeci oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm., dalej: TUE) oraz art. 288 akapit drugi w zw. z art. 291 ust. 1 TFUE w zw. z art. 73 ust. 1 akapit drugi, art. 69 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia poprzez: • pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadniczych zarzutów i argumentów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa UE, w tym rozporządzenia oraz brak odniesienia się do podniesionego w skardze obowiązku zapewnienia skutecznej ochrony sądowej praw wywodzonych z prawa Unii w dziedzinie przyznawania środków europejskich, w sytuacji, w której kwestie te były kluczowe dla oceny dopuszczalności skargi i legalności odmowy zwiększenia alokacji; • nierozpoznanie istoty sprawy i brak przeprowadzenia kontroli legalności odmowy zwiększenia alokacji w ramach naboru; • błędne ustalenie, że sprawa została już rozpoznana uprzednim wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, mimo że wcześniejsze orzeczenie dotyczyło innego zagadnienia, na innym etapie postępowania, tj. oceny projektu i umieszczenia go na liście rankingowej; natomiast niniejsza sprawa obejmuje odrębną, późniejszą czynność organu polegającą na odmowie zwiększenia alokacji przy dostępności środków w działaniu, a stanowisko skarżącej w żadnej mierze nie kwestionuje oceny prawnej wyrażonej w powyższym wyroku; • wadliwe przyjęcie przez Sąd w uzasadnieniu postanowienia, że środki finansowe przeznaczone na dofinansowanie projektów w ramach naboru zostały wyczerpane w sposób definitywny, bez uwzględnienia i zbadania możliwości przesunięcia środków na poziomie działania, podczas gdy prawidłowe zastosowanie i wykładnia wskazanych przepisów – z uwzględnieniem wynikającej z art. 4 ust. 3 TUE zasady lojalnej współpracy oraz obowiązku zapewnienia skutecznej ochrony sądowej z art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 Karty Praw Podstawowych – prowadziłoby do przyjęcia skargi do rozpoznania i zbadania zgodności z prawem unijnym rozstrzygnięcia organu w przedmiocie zwiększenia alokacji; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 73 ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 288 TFUE w zw. z art. 4 ust. 3 TUE poprzez ich niezastosowanie w procesie wykładni i stosowania przepisów ustawy wdrożeniowej oraz przy ocenie legalności odmowy zwiększenia alokacji, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że: • prawo UE nie nakłada na organ obowiązku zwiększenia alokacji w sytuacji, gdy w ramach działania FELD.02.08 Dostosowanie do zmian klimatu, zapobieganie klęskom i katastrofom ogłoszone w ramach programu Fundusze Europejskie dla Łódzkiego 2021-2027 pozostają dostępne środki, a regulamin wyboru projektów w sposób konkurencyjny w ramach programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Łódzkiego 2021-2027 (typ 3 i 5) Fundusz: Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego Priorytet 2 Fundusze europejskie dla zielonego Łódzkiego Działanie FELD.02.08 Dostosowanie do zmian klimatu, zapobieganie klęskom i katastrofom Numer naboru: FELD.02.08-IZ.00-001/23, z 8 sierpnia 2023 r. naboru dopuszcza dofinansowanie projektów ocenionych negatywnie wyłącznie z powodu wyczerpania alokacji; • gmina nie posiada żadnego prawa podmiotowego podlegającego sądowej ochronie w zakresie żądania dofinansowania projektu ocenionego lepiej niż inne projekty wybrane do dofinansowania, podczas gdy z art. 73 ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 1 rozporządzenia, przy uwzględnieniu zasady lojalnej współpracy, wynika obowiązek organu zapewnienia w pierwszej kolejności wsparcia projektom najlepiej przyczyniającym się do realizacji celów programu, w tym poprzez zwiększenie alokacji w razie dostępności środków oraz odpowiadające temu obowiązkowi prawo gminy do domagania się przyznania dofinansowania projektowi, który uzyskał wyższą ocenę merytoryczną niż projekty już dofinansowane. Mając na uwadze powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., podkreślając jednocześnie, że skarżąca ma świadomość, że skarga kasacyjna od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego co do zasady podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (art. 182 § 1 p.p.s.a.). Niemniej, na wypadek powzięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny wątpliwości co do zakresu zastosowania prawa Unii w niniejszej sprawie, skarżąca wnosi o rozważenie wyznaczenia rozprawy, na której mogłaby wyjaśnić swoje stanowisko – w szczególności w odniesieniu do zastosowania art. 73 ust. 1 i art. 69 ust. 1 rozporządzenia – w zakresie oceny dostępności środków w ramach działania i obowiązku ich rozdysponowania zgodnie z prawem Unii oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych) na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie skarżąca, z ostrożności procesowej – w przypadku powzięcia przez Sąd wątpliwości co do wykładni przepisów prawa UE, na podstawie art. 267 TFUE w zw. z art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP, wniosła o skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przedmiocie wykładni art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 47 Karty Praw Podstawowych oraz art. 73 ust. 1, art. 69 ust. 1 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia, mającej znaczenie dla oceny dopuszczalności sądowej kontroli odmowy zwiększenia alokacji środków w konkursie współfinansowanym z funduszy strukturalnych: "Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej oraz art 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku z art. 73 ust. 1, art. 69 ust. 1 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one takiej krajowej regulacji i praktyce sądowej, które uznają, iż pismo instytucji zarządzającej programem współfinansowanym z funduszy strukturalnych, odmawiające zwiększenia alokacji środków w danym naborze mimo dostępności środków na poziomie programu oraz uzyskania przez projekt skarżącej wyższej oceny niż projekty dofinansowane, ma charakter wyłącznie informacyjny i nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień beneficjenta wynikających z prawa Unii, a w konsekwencji nie podlega żadnej kontroli sądowej, przez co beneficjent pozbawiony jest skutecznego środka prawnego pozwalającego zakwestionować odmowę przyznania wsparcia w ramach programu współfinansowanego z budżetu Unii Europejskiej?". W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Łódzkiego, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie, na wypadek uznania przez sąd, że skarga podlega rozpoznaniu, organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako całkowicie bezzasadnej, a także o zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W piśmie z 6 maja 2026 r. skarżąca przedstawiła uzupełniające stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wskazać należy, że w świetle art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 182 § 3 p.p.s.a., rozpoznając tego rodzaju sprawę na posiedzeniu niejawnym, orzeka w składzie jednego sędziego. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, należało podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji. Na wstępie przypomnieć trzeba, że skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w ramach naboru nr FELD.02.08-IZ.00-001/23 Priorytetu FELD.02.08 Dostosowania do zmian klimatu, zapobieganie klęskom i katastrofom, programu regionalnego Fundusze Europejskie dla Łódzkiego 2021-2027. Uchwałą Zarządu Województwa Łódzkiego z 2 lipca 2024 r., nr 874/24, wniosek skarżącej został umieszczony na 47 pozycji listy projektów ocenionych w ramach naboru. (projekt otrzymał 65,52% możliwych do uzyskania punktów). Pismem z 11 lipca 2024 r. poinformowano skarżącą o wyniku negatywnej oceny merytorycznej wniosku z uwagi na wyczerpanie kwoty alokacji przeznaczonej na dofinansowanie projektów. Uchwałą z 6 września 2024 r., nr 1200/24, Zarząd Województwa Łódzkiego uwzględnił protest i przyznał skarżącej 72,41% punktów. Następnie uchwałą z 8 kwietnia 2025 r., nr 475/25, Zarząd Województwa Łódzkiego dokonał zmiany uchwały w sprawie zatwierdzenia listy projektów ocenionych na etapie oceny merytorycznej oraz w sprawie wyboru projektów z wynikiem pozytywnym do dofinasowania. Informacją z 10 kwietnia 2025 r. wskazano skarżącej, że projekt znalazł się na 31 pozycji i, z uwagi na wyczerpanie kwoty alokacji, uzyskał ocenę negatywną. Skarżąca wniosła skargę na powyższą informację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 29 maja 2025 r., sygn. III SA/Łd 299/25, orzekł o jej oddaleniu (wyrok jest prawomocny od 1 lipca 2025 r.). Następnie skarżąca wniosła do Zarządu Województwa Łódzkiego pismo z 3 czerwca 2025 r. o przesunięcie środków w ramach działania FELD.02.08.-IZ.00-001/23. W piśmie z 8 lipca 2025 r. Zarząd Województwa Łódzkiego wyjaśnił m.in., że dostępna alokacja wyniosła 40 000 000,00 zł, a wybrano do dofinansowania projektu na kwotę 39 714 736,75 zł. Wskazano, że strona zostanie poinformowana o wyborze projektów, które zostały ocenione negatywnie, jeśli taka decyzja zostanie podjęta. Skarżąca w piśmie z 23 września 2025 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa oraz do zwiększenia alokacji w ramach naboru o taką wartość środków finansowych, aby projekt gminy uzyskał pełne dofinansowanie. W piśmie 27 października 2025 r. Zarząd Województwa Łódzkiego wyjaśnił, że sprawa została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który nie dopatrzył się naruszenia prawa i oddalił skargę. Organ wyjaśnił, że art. 56 ust. 6 ustawy wdrożeniowej przewiduje sytuację, że negatywna ocena obejmuje przypadek, w którym projekt nie może być wybrany do dofinasowania z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w danym naborze. Skargę na odmowę zwiększenia alokacji, którą Sąd pierwszej instancji odrzucił postanowieniem z 30 stycznia 2026 r., wniosła skarżąca. Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy więc oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną, zaś postawione w skardze kasacyjnej zarzuty kwestionują wyrażony w nim pogląd, zgodnie z którym zaskarżona odmowa zwiększenia kwoty alokacji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ze względu na taki sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych oraz ich wzajemne powiązanie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał te zarzuty łącznie. Jak słusznie wyjaśnił w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji sąd administracyjny ma kognicję do orzekania w sprawach nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 73 ustawy wdrożeniowej. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685 oraz z 2025 r. poz. 769 i 1427). Na mocy art. 56 ust. 1 ustawy wdrożeniowej komisja oceny projektów przedstawia właściwej instytucji wyniki oceny projektów. Właściwa instytucja zatwierdza wyniki oceny projektów (ust. 2). Zatwierdzenie wyniku oceny niestanowiącego oceny negatywnej, o której mowa w ust. 5 i 6, oznacza wybór projektu do dofinansowania albo zakwalifikowanie projektu do kolejnego etapu oceny (ust. 3). Właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy w formie pisemnej lub w formie elektronicznej informację o zatwierdzonym wyniku oceny projektu oznaczającym wybór projektu do dofinansowania albo stanowiącym ocenę negatywną, o której mowa w ust. 5 i 6. Do doręczenia informacji stosuje się przepisy działu I rozdziału 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 4). Negatywną oceną jest każda ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, na skutek której projekt nie może być zakwalifikowany do kolejnego etapu oceny lub wybrany do dofinansowania (ust. 5). Negatywna ocena, o której mowa w ust. 5, obejmuje także przypadek, w którym projekt nie może być wybrany do dofinansowania z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w danym naborze (ust. 6). W przypadku negatywnej oceny, o której mowa w ust. 5 i 6, informacja, o której mowa w ust. 4, zawiera uzasadnienie wyniku oceny, a w przypadku projektów wybieranych w sposób konkurencyjny także pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach i w trybie, o których mowa w art. 64, określające: 1) termin do wniesienia protestu; 2) instytucję, do której należy wnieść protest; 3) wymogi formalne protestu, o których mowa w art. 64 ust. 2; 4) formę wniesienia protestu z uwzględnieniem art. 72 ust. 2. (ust. 7). Z treści zacytowanych powyżej przepisów wprost wynika, iż negatywna ocena projektu obejmuje przypadek, w którym projekt nie może być wybrany do dofinansowania z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w danym naborze, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a negatywna ocena projektu, podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 73 ustawy wdrożeniowej, podlega kontroli sądu administracyjnego. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził zatem, że kwestia wyczerpania alokacji była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 29 maja 2025 r., sygn. III SA/Łd 299/25, oddalił skargę skarżącej na informację Zarządu Województwa Łódzkiego z 10 kwietnia 2025 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny merytorycznej projektu. Projekt skarżącej uzyskał negatywną ocenę właśnie z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, o czym stanowi art. 56 ust. 6 ustawy wdrożeniowej. Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, kwestia alokacji środków podlegała badaniu w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 29 maja 2025 r. Skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia skargi kasacyjnej i wyrok ten jest prawomocny. Jak już powiedziano wyżej, sądy administracyjne kontrolują tylko te akty i czynności instytucji, na które ustawa wprost zezwala (np. negatywny wynik procedury odwoławczej – protestu, decyzje o zwrocie środków). Alokacja ma charakter wewnętrznego podziału środków i aktu o charakterze ogólnym. Zaskarżeniu podlegają konkretne decyzje o odmowie dofinansowania, a nie ogólny budżet programu. Odmowa zwiększenia budżetu nie jest decyzją o negatywnej ocenie projektu (która otwiera drogę do procedury odwoławczej), lecz wewnętrzną decyzją zarządczą instytucji o braku dodatkowych środków. Mając na uwadze powyższe uwagi stwierdzić należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej w żadnym stopniu go nie podważyły. Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, mając na uwadze powyższe rozważania, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o zadanie pytania prejudycjalnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia przepisów prawa unijnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie nie pozostawia przestrzeni na wątpliwości uzasadniające skierowanie pytania prejudycjalnego. Tylko bowiem w przypadku ich występowania sąd krajowy ostatniej instancji jest – zgodnie z art. 267 TFUE – zobowiązany do zwrócenia się z takim pytaniem. W motywach nr 35 – 40 wyroku TSUE z 15 października 2024 r., C-144/23 (Dz.U.UE.C.2024/7140) – odwołując się do wcześniejszego orzecznictwa Trybunału – wyjaśniono, że sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego jest zwolniony od bezwzględnego obowiązku wniesienia pytania prejudycjalnego w przypadku, gdy stwierdzi, że podniesione pytanie nie jest istotne dla sprawy lub że dany przepis prawa Unii stanowił już przedmiot wykładni Trybunału, lub że prawidłowa wykładnia prawa Unii jest na tyle oczywista, że nie pozostawia ona miejsca na jakiekolwiek racjonalne wątpliwości. Ocena w tym zakresie należy do sądu krajowego, który czyni to "na własną odpowiedzialność, w sposób niezależny i z należytą uwagą" (zob. też wyroki TSUE z 6 października 1982 r., C-283/81, EU:C:1982:335, pkt 21, z 6 października 2021 r., C-561/19, EU:C:2021:799, pkt 33 i 57). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego żadna z tych przesłanek nie została spełniona. Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania należy stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 203 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym nie zasądza się zwrotu kosztów postępowania w przypadku skarg kasacyjnych na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych kończących postępowanie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008/2/23). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.