I GSK 627/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 163/26 w sprawie ze skargi T. K. w W. na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 5 grudnia 2025 r. nr 19940 (wniosek nr: [...]) w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca na rzecz T. K. w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) wyrokiem z dnia 5 marca 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 163/26 po rozpoznaniu skargi T. K. w W. (dalej: skarżący) na informację Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca z dnia 5 grudnia 2025 r. nr 19940 (wniosek nr: 3895/KPO. [...] 2025) w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem w punkcie 1. stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca; w punkcie 2. zasądził od Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca na rzecz skarżącego 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w Warszawie wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi stosowanie do dyspozycji art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, obecnie Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie stosowanie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14lze ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: uozpr) poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że dokonanie oceny przez członków Komitetu odwoławczego kryterium horyzontalnego, które z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych wniosku nie było badane przez Komitet selekcyjny w toku pierwszej oceny wniosku, nie stanowi "ponownej oceny przedsięwzięcia" w rozumieniu artykułu 14lze ust. 1 uozpr, a w konsekwencji decyduje o przeprowadzeniu procedury oceny projektu w sposób naruszający prawo w rozumieniu artykułu 30c ust. 3 pkt 1 uozpr; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, przy pominięciu treści dokumentów stanowiących akta postępowania (treści wniosku złożonego przez skarżącego oraz treści karty ponownej oceny wniosku), że dokonana przez członków Komitetu odwoławczego ocena spełnienia przez skarżącego kryterium horyzontalnego nr 4 jest błędna z uwagi na faktyczne określenie we wniosków wskaźników realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji nierzetelna w rozumieniu art. 14 Iza ust. 1 uozpr, mimo że zgodnie z treścią złożonego przez skarżącego wniosku, w części IV, pozycja 1 w rzeczywistości zawierała wartość "0". W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego jak również zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy, zaś skarżący nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zarzut wskazany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09). Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała. Zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy, o ile sąd nie wykroczył poza akta sprawy, czego w rozpoznawanej sprawie nie można Sądowi I instancji zarzucić. W rozpoznawanej sprawie Sąd I nie naruszył w żaden sposób przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., czyniąc zarzut skargi kasacyjnej niezasadnym. Rozpoznał sprawę na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut ujęty w punkcie 1) petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że sposób procedowania organu przy ponownej ocenie narusza art. 14 lze ust. 1 ustawy z dnia z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r., poz. 198), który wymaga od właściwej instytucji przeprowadzenia ponownej oceny przedsięwzięcia, a więc ponownego, a nie pierwszego zweryfikowania spełnienia określonych kryteriów wyboru przedsięwzięć. Przepisy Regulaminu wyboru przedsięwzięć o którym mowa w art. 14lzb ust. 1 i 2 ustawy przewidują dokonywanie oceny przedsięwzięcia etapami, zakładając że przejście do kolejnego etapu uzależnione jest od spełnienia kryteriów ocenianych na wcześniejszym etapie. Zatem ponowna ocena przedsięwzięcia powinna być ograniczona do zbadania w całokształcie kwestii spełnienia/niespełnienia kryteriów weryfikowanych na etapie oceny, który został zakwestionowany w pierwszej informacji o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem. Podstawą ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia skarżącego było niespełnienie kryterium horyzontalnego nr 4, które nie zostało ocenione podczas pierwszej oceny przez wszystkich członków Komitetu selekcyjnego. W konsekwencji nie można w okolicznościach tej sprawy mówić o dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia skarżącego w zakresie spełnienia kryterium horyzontalnego nr 4, gdyż negatywna ocena w tym zakresie została przeprowadzona po raz pierwszy dopiero przez Komitet odwoławczy. Wprawdzie na etapie pierwszej oceny przedsięwzięcia dwóch członków Komitetu selekcyjnego dokonało oceny kryteriów horyzontalnych, ale w świetle przyjętej konieczności jednomyślności członków składu orzekającego Komitetu selekcyjnego (pkt 6.5 Regulaminu) i treści pkt 6.3 Regulaminu nie można przyjąć, że na tym etapie dokonano oceny spełnienia poszczególnych kryteriów horyzontalnych, w tym kryterium horyzontalnego nr 4. Należy podkreślić, że podczas pierwszej oceny przedsięwzięcia jeden z członków Komitetu selekcyjnego zgodnie z pkt 6.3 Regulaminu nie dokonywał dalszej oceny wniosku w zakresie kryteriów horyzontalnych ze względu na niespełnienie kryteriów formalnych. W świetle przepisów Regulaminu wymagana jest jednomyślność członków Komitetu selekcyjnego/odwoławczego w zakresie spełnienia poszczególnych kryteriów formalnych i horyzontalnych. Zatem jeżeli na pierwszym etapie oceny nastąpi brak jednomyślności członków Komitetu selekcyjnego przy spełnieniu kryteriów formalnych przedsięwzięcia, nie może następnie Komitet odwoławczy przy ponownej ocenie przejść do weryfikacji kolejnych kryteriów - horyzontalnych. Ponowna ocena przedsięwzięcia skarżącego została zatem przeprowadzona w sposób naruszający prawo, skoro podstawą ponownej negatywnej oceny było niespełnienie kryterium horyzontalnego, które nie zostało ocenione podczas pierwszej oceny. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r., poz. 118).