I GSK 600/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 542/21 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 4 grudnia 2020 r., nr BDSPB02-186/2020 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej z naruszeniem prawa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. L. na rzecz Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 542/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329) zwanej dalej "p.p.s.a. oddalił skargę K. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 4 grudnia 2020 r., w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej z naruszeniem prawa. W skardze kasacyjnej K.. L. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 i art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 735) – zwanej dalej "k.p.a." poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy przepisów k.p.a. polegające na odmowie dania wiary zeznaniom skarżącego i świadka A. L. w sytuacji, gdy były one spójne i logiczne, a zeznania świadka N. T.-K. uznano za wiarygodne, mimo że jest niedoświadczonym pracownikiem i jest wysoce prawdopodobne, że nie były jej znane wszystkie warunki prawne związane z uzyskaniem renty strukturalnej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 81a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organu nie zastosowały tego ostatniego przepisu w sytuacji braku obiektywnego rozstrzygnięcia wątpliwości w zakresie wprowadzenia w błąd skarżącego przez pracownika organu na korzyść strony, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 4 i 6, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy poczyniły uchybienia w sporządzeniu uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonych decyzji oraz podstawowych zasad postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania i dlatego rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów. Zaskarżona do Sądu Wojewódzkiego decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym – wznowienia postępowania. Skarżący nie kwestionuje podstaw prawnych jej wydania tym trybie, a jedynie ustalenia faktyczne i poprzedzającą ich stwierdzenie ocenę dowodów, które doprowadziły do rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji. Z niekwestionowanych w tej sprawie ustaleń wynika, że skarżący został – na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej – wyłączony z ubezpieczenia społecznego rolników, a w konsekwencji nie podlegał temu ubezpieczeniu na dzień złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej. Wydany w wyniku zaskarżenia tej decyzji wyrok Sądu Okręgowego w B. z 14 marca 2018 r. oddalający odwołanie jest prawomocny. Zasadniczą podstawą wydania zaskarżonej decyzji były zatem okoliczności faktyczne wynikające z dowodów w postaci dokumentów. Wprawdzie organy przeprowadziły także dowody z zeznań świadków, w tym kwestionowanego przez skarżącego świadka N. T.-K., jednak nie miały one przesądzającego znaczenia w tej sprawie. Kompetencje tego pracownika organu, jej przygotowanie merytoryczne tym bardziej nie mogło wpłynąć na odmienną ocenę dowodu z dokumentów. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie pominął naruszenia przez organy zasady uregulowanej w art. 7 k.p.a. Wydanie decyzji poprzedzała wszechstronna i obiektywna ocena całości materiału dowodowego. Nie ma także mowy o naruszeniu art. 11 ani art. 107 § 3 k.p.a., bo zaskarżona decyzja jest dostatecznie uzasadniona. Zawiera ona również wszystkie wymienione w art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. elementy. Nie można także podzielić stanowiska skarżącego o naruszeniu przez organy art. 8 § 1 k.p.a. Nie wskazał on bowiem tego, na czym miało by polegać to uchybienie, ani tego która konkretnie z wymienionych w tym przepisie zasad została naruszona. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 81a k.p.a., to zauważyć należy że artykuł składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych. Zarzuty skargi kasacyjnej nie precyzują, której z nich uchybiono. Dlatego wskazany zarzut pozostaje nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.