I GSK 584/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 1035/20 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: zawiesić postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Wyrokiem z 27 maja 2021 r. w sprawie o sygn. I SA/Kr 1035/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez Gminę [...] decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie zobowiązania Beneficjenta – Gminę [...] do zwrotu części dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich w łącznej kwocie 11.991,50 zł, która stanowiła podatek VAT uznany przez Zarząd Województwa Małopolskiego jako wydatek niekwalifikowany. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł organ. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). Postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1490/20, Naczelny Sąd Administracyjny skierował do TSUE pytanie prejudycjalne o następującej treści: "Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.), a w szczególności art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT?" Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie objęte pytaniem do TSUE dotyczy kwestii prawnej mającej istotne znaczenie w sprawie niniejszej, zważywszy na zakres zarzutów kasacyjnych, dlatego też należało zawiesić postępowanie kasacyjne. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w sprawie C-616/21.