I GSK 579/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. H. S.K.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 262/25 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. H. S.K.A. w K. na informację Ministra Aktywów Państwowych z dnia 3 stycznia 2025 r. nr IK: 1022730 w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 262/25 po rozpoznaniu skargi M. Sp. z o.o. H. S.K.A. w K. na informację Ministra Aktywów Państwowych z dnia 3 stycznia 2025 r. Nr IK: 1022730 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w pkt 1. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Aktywów Państwowych, w pkt 2. zasądził od Ministra Aktywów Państwowych na rzecz M. Sp. z o.o. H. S.K.A. z siedzibą w K. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Następnie skarżąca M. Sp. z o.o. H. S.K.A. w K., wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2025 r. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 14 Iza ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2025 r., poz. 198, dalej: ustawa wdrożeniowa), w zw. z § 5 ust. 13, 18, 19 regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Planu Rozwoju Regionalnego w trybie konkursowym finansowane w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności w zw. art. 14 Iza ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd I instancji oceny organu w zakresie kryterium "Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy" za prawidłową, podczas gdy, organ nieprecyzyjnie wskazał zakres wezwania do uzupełnienia wniosku o dofinansowanie projektu w ramach naboru Inwestycje wspierające robotyzację i cyfryzację w przedsiębiorstwach (A2.1.1) - tryb konkursowy realizowanego w ramach Krajowego Planu Odbudowy (wniosek o dofinansowanie nr [...]) tj. nie wskazał wprost, że skarżąca powinna uzupełnić wniosek przez zadeklarowanie przy każdym wysokospecjalistycznym stanowisku pracy, czy pensja na moment zatrudnienia będzie wynosić minimum dwukrotność pracy minimalnej, a skoro w ocenie organu takie uzupełnienie było konieczne to powinien on był, mając na uwadze kryterium przejrzystości i rzetelności, możliwie precyzyjnie sformułować zakres wezwania. Sąd I instancji pomimo błędnego wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku uznał ocenę organu za prawidłową, podczas gdy należało uznać, iż organ w tym zakresie dopuścił się naruszenia wyżej powołanych przepisów. 2. art. 14 Iza ust. 1 w zw. z art. 14 Izc ustawy wdrożeniowej w zw. z § 3 ust. 3, ust. 4 Regulaminu; § 4 ust. 1 Regulaminu; w zw. z Kryteriami szczegółowymi inwestycji A2.1.1 - kryterium Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy - Załącznik nr 1 Kryteria wyboru przedsięwzięć do Regulaminu; pkt N.2 Instrukcji wypełnienia wniosku o objęcie wsparciem z Instrumentu na rzecz Odbudowy i Zwiększania Odporności - Załącznika nr 2 do Regulaminu w zw. z art. 14 Iza ust. 4 ustawy wdrożeniowej - poprzez błędną wykładnie ww. przepisów przez Sąd I instancji i w konsekwencji uznanie przez WSA, że skarżąca chcąc uzyskać punkty w ramach kryterium "Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy" powinna zadeklarować przy każdym wysokospecjalistycznym stanowisku pracy, czy pensja na moment zatrudnienia będzie wynosić minimum dwukrotność pracy minimalnej pomimo, że z przedstawionych przez skarżącą dokumentów w ramach postępowania przed organem jednoznacznie wynikało, że wymógł ten zostanie przez spółkę spełniony, a w szczególności mając na uwadze przedstawione przez skarżącą dokumenty w ramach konkursu, w tym zwłaszcza jednoznaczne fakultatywne oświadczenie skarżącej, że przedsięwzięcie wygeneruje wysokospecjalistyczne miejsca pracy, zgodnie z informacjami zawartymi w sekcji N. Tworzenie Nowych Specjalistycznych Miejsc Pracy, jak również mając na uwadze fakt, iż Instrukcja wypełniania wniosku nie wymaga podania wysokości wynagrodzenia w tabeli N.2, a w rezultacie Sąd I Instancji powinien uznać, iż organ błędnie ocenił spełnienie przez spółkę przesłanek w ramach kryterium "Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy", i niesłusznie nie przyznał punktacji w tym zakresie. 3. art. 14 Iza ust. 1 w zw. z art. 14 Izc ustawy wdrożeniowej w zw. z § 3 ust. 3, ust. 4 Regulaminu; § 4 ust. 1 Regulaminu; w zw. z Kryteriami szczegółowymi inwestycji A2.1.1 kryterium Zwiększenie poziomu cyfryzacji i robotyzacji w przedsiębiorstwie - Załącznik nr 1 Kryteria wyboru przedsięwzięć do Regulaminu w zw. z art. 14 Iza ust. 4 ustawy wdrożeniowej - poprzez ich błędne zastosowanie przez Sąd I instancji i w konsekwencji uznanie przez WSA, że organ prawidłowo ocenił kryterium "Zwiększenia poziomu cyfryzacji i robotyzacji w przedsiębiorstwie" pomimo faktu, iż skarżąca wskazała prawidłowo w punkcie F wniosku zestawienie kosztów przedsięwzięcia, przypisując odpowiednio wartość kosztów ogólnych, kosztów kwalifikowanych netto, dofinansowania netto oraz udziału procentowego danego kosztu w całym przedsięwzięciu, a ponadto, na żadnym etapie weryfikacji wniosku organ nie zakwestionował przypisania przez spółkę poszczególnych kosztów, a w rezultacie Sąd I Instancji powinien uznać, iż organ błędnie ocenił spełnienie przez spółkę przesłanek w ramach kryterium "Zwiększenie poziomu cyfryzacji i robotyzacji w przedsiębiorstwie", i niesłusznie nie przyznał punktacji w tym zakresie. Wskazując na powyższe naruszenia prawa skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a także zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych prawem. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zasadne okazały się zarzuty kasacyjne zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 14lza ust. 1 ustawy wdrożeniowej instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego niefortunność określenia zawartego w Instrukcji wypełniania wniosku (na co zwrócił uwagę Sąd I instancji) nie może prowadzić do sytuacji, w której wnioskodawcę pozbawia się określonych punktów (w ramach oceny wniosku) ze względu na nieprecyzyjność wskazanej Instrukcji. W zakresie rzetelności oraz bezstronności dokonywania wyboru przedsięwzięć mieści się również ocena, w ramach której wszelkie wątpliwości wynikające z dokumentacji konkursowej, w tym również nieprecyzyjność Instrukcji wypełniania wniosków, nie powinny wywoływać negatywnych konsekwencji w stosunku do wnioskodawców. Stąd też niezadeklarowanie we wniosku tego, że pensja na wysokospecjalistycznym stanowisku pracy będzie wynosić minimum dwukrotność płacy minimalnej na moment zatrudnienia nie może stanowić podstawy do nieprzyznania maksymalnej ilości punktów w ramach kryterium "Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy". Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut zwarty w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie z wypełnionego wniosku nie wynikało, że koszty wykazane w punkcie F tego wniosku dotyczą zakupu dziedzinowej platformy cyfrowej. Organ miał wszelkie podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa platforma miała zastosowanie w ramach Zadania 1 związanego z systemem zarządzania nieruchomościami, co wynikało z treści wniosku w punkcie C. Należy zwrócić uwagę, że w sekcji P1 wniosku w opisie pn. "tworzenia dziedzinowych platform cyfrowych, w tym dedykowanych klientom platform usług on – Line oraz integrację istniejących systemów dziedzinowych, np. obszarze łańcucha dostaw świadczonych usług", wynika, że implementowana platforma miałaby zastosowanie w ramach "Zadania 2 – robotyzacja produkcji wraz z implementacją systemu zarządczego przedsiębiorstwem". Ze względu na niespójność zastosowanego przez wnioskodawcę w sekcji P1 opisu platformy, z opisem w części C oraz części F, w której nie wykazano elementów zakupu związanych z dziedzinową platformą cyfrową optymalizującą proces produkcji nie sposób uznać za zasadne przedstawione powyżej zarzuty. Dodać ponadto należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miało polegać w tym przypadku błędne zastosowanie art. 14 Iza ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 14 Izc ustawy wdrożeniowej w zw. z § 3 ust. 3, ust. 4 Regulaminu; § 4 ust. 1 Regulaminu. Tego braku uzasadnienia nie mógł uzupełnić we własnym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny. Pomimo zasadności dwóch pierwszych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowił oddalić skargę kasacyjną. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W tej sprawie zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Pomimo częściowej wadliwości stanowiska Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe tyle, że zakres analizy organu administracyjnego musi zostać poszerzony o powyżej poczynione wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie do zagadnienia związanego z oceną w zakresie kryterium "Utworzenie nowych specjalistycznych miejsc pracy". W tej kwestii organ administracyjny jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w tym uzasadnieniu. O kosztach postępowania nie orzeczono, ponieważ zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Ustawa p.p.s.a. nie przewiduje natomiast zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, w sytuacji gdy – tak jak w rozpoznawanej sprawie – skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku uwzględniającego skargę.