I GSK 553/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Podlaskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 547/21 w sprawie ze skargi Powiatu B. na decyzję Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zarządu Województwa Podlaskiego na rzecz Powiatu B. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 22 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 547/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi Powiatu B. na decyzję Zarządu Województwa Podlaskiego z [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania przypadającej do zwrotu, w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w punkcie 2. orzekł o kosztach postępowania sądowego. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa Podlaskiego wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, bądź uchylenie wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, a także zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 a w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 907 z późn. zm., dalej: "p.z.p."), poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, iż w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie skarżący określił warunki udziału w postępowaniu w sposób zgodny z ww. przepisami tj., że strona skarżąca, prawidłowo określiła warunki i adresatów przetargu, nie naruszając zasady konkurencyjności i równego traktowania oraz zgodnie z zasadami proporcjonalności i przejrzystości, podczas gdy dokonując prawidłowej wykładni przedmiotowych przepisów Sąd powinien uznać, że zamawiający ustanawiając warunek udziału w postępowaniu w zakresie dotyczącym zdolności technicznej lub zawodowej posługując się określeniem "podobny zakres rzeczowy" i "podobne parametry techniczne", uczynił to w sposób nieprecyzyjny i niedookreślony, uniemożliwiający prawidłową ocenę zdolności wykonawcy do zrealizowania przedmiotu zamówienia a jednocześnie wskazując na doświadczenie w budynku szkoły lub w innym obiekcie użyteczności publicznej zawęził krąg wykonawców zdolnych do wykonania zamówienia, co w konsekwencji uchybiło zasadzie uczciwej konkurencji, równego traktowania wykonawców i przejrzystości określonej w art. 7 ust. 1 ww. ustawy. II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., przejawiające się w braku wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego sąd I instancji uznał, że podniesiony przez organ administracyjny zarzut, zarówno w decyzji jak i w odpowiedzi na skargę do WSA, dotyczący określenia przez zamawiającego warunku udziału w postępowaniu w zakresie zdolności technicznej lub zawodowej, w sposób nieprecyzyjny i niedookreślony poprzez posłużenie się określeniem "podobny zakres rzeczowy" i "podobne parametry techniczne"nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niezasadne uchylenie decyzji organu administracyjnego, podczas gdy prawidłowo Sąd I instancji powinien był zastosować art. 151 p.p.s.a. tj. oddalić skargę. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów podano argumenty na ich poparcie. Powiat B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu najdalej idącego w skutkach mianowicie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także - zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09). Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie organu uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia jego kontrolę instancyjną. Zawiera ono motywy podjętego rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim przedstawia wykładnię prawa materialnego, której wynik stanowi oś sporu w sprawie. Z treści uzasadnienia w sposób jednoznaczny wynika, w jakim zakresie stanowisko organu wyrażone w decyzji nie zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji i dlaczego podniesione przez skarżący Powiat zarzuty uznano za trafne. Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 a w zw. z art. 7 ust. 1 p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię. Wnoszący skargę kasacyjną koncentruje się wokół twierdzenia, że warunek zamówienia publicznego był sformułowany w sposób ograniczający konkurencję. Według organu, warunek sformułowany przez Beneficjenta jest nieprecyzyjny (poprzez sformułowanie "podobny zakres rzeczowy" i "podobne parametry techniczne") oraz nieadekwatny (poprzez wskazanie na doświadczenie w "budynku szkoły lub w innym obiekcie użyteczności publicznej"), a przez to zawężający krąg potencjalnych wykonawców. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że warunek sformułowany przed Zamawiającego uwzględnia wszelkie okoliczności realizacji Projektu. Nie sposób bowiem w niniejszym stanie faktycznym zawęzić zakres prac tylko wymogów stricte technicznych. Nie ulega wątpliwości, że budynki użyteczności publicznej stanowią inny typ budowli, niż budynki prywatne, głównie ze względu na ich przeznaczenie - służenie społeczeństwu. Zatem, mimo, że zakres prac teoretycznie jest zbliżony do realizacji inwestycji prywatnych, zadaniem Powiatu było właśnie uwzględnienie szczególnego przeznaczenia tego typu budynków. WSA w Białymstoku w sposób prawidłowy dokonał wykładni art. 22 ust. 1a w zw. z art. 7 ust. 1 p.z.p. Wywód WSA w Białymstoku jest precyzyjny, a także zgodny z ugruntowaną sądową linią orzeczniczą, którą podziela również skład NSA w składzie obecnym. Przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia warunku doświadczenia uwzględnia powszechność użytego sformułowania, a także dostrzega istotę realizacji budynków publicznych, czyli ich wszechstronne użytkowanie na cele edukacyjne oraz społeczne. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 2700 złotych obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika Powiatu B., będącego radcą prawnym, orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).