I GSK 538/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5179/21 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od P. Sp. z o.o. we W. na rzecz Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrokiem z 21 września 2021 r., sygn. V SA/Wa 5179/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. sp. z .o.o. we W. (dalej zwanej skarżącą, płatnikiem lub spółką) na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) z dnia [...] września 2021 r. nr [...], UNP [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych, uchylił zaskarżone postanowienie. W stanie faktycznym sprawy kontrola płatnika składek została wszczęta w dniu 12 sierpnia 2021 r. na podstawie upoważnienia z 9 sierpnia 2021 r. do przeprowadzenia kontroli, doręczonego osobie upoważnionej do reprezentowania spółki. Pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. spółka wniosła sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych polegających na wezwaniu do przedłożenia dokumentów z dnia 12 sierpnia 2021 r. oraz co do upoważnienia do przeprowadzenia kontroli płatnika składek. W jego treści zarzuciła niewskazanie okresu kontroli oraz terminu ważności upoważnienia do jej przeprowadzenia. W związku z tym wniosła o odstąpienie od czynności kontrolnych. Oddział ZUS we Wrocławiu wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Prezes ZUS po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że zarówno w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli oraz upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli płatnika składek wskazany został taki sam zakres przedmiotowy kontroli. W upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli płatnika składek został wskazany czas trwania kontroli wynoszący 18 dni roboczych. WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na postanowienie Prezesa ZUS uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zapadło z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a mianowicie art. 59 ust. 1 pkt 9 i 10 Prawa przedsiębiorców. Jak stanowi art. 59 ust. 1 Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Sprzeciw wymaga uzasadnienia. Zgodnie z art. 59 ust. 3 i 4 sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu kontroli, którego czynności sprzeciw dotyczy. O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego. Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli lub wystąpienia przesłanki do wniesienia sprzeciwu. Art. 59 ust. 7 stanowi z kolei, że organ kontroli w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprzeciwu rozpatruje sprzeciw oraz wydaje postanowienie o: 1) odstąpieniu od czynności kontrolnych; 2) kontynuowaniu czynności kontrolnych. Co istotne, nierozpatrzenie sprzeciwu w terminie, o którym mowa w ust. 7, jest równoznaczne w skutkach z wydaniem przez organ właściwy postanowienia o odstąpieniu od czynności kontrolnych. Jak natomiast wynika z art. 59 ust. 9 na postanowienie, o którym mowa w ust. 7 pkt 2 (a więc jak w niniejszej sprawie – o kontynuowaniu czynności kontrolnych), przedsiębiorcy przysługuje zażalenie w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Co istotne: właściwy organ rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia oraz wydaje postanowienie o: 1) utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia; 2) uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych. Zgodnie z art. 59 ust. 10 nierozpatrzenie zażalenia w terminie, o którym mowa w ust. 9, jest równoznaczne w skutkach z wydaniem postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych. Wreszcie jak wynika z art. 59 ust. 16 do postępowań, o których mowa w ust. 6, 7 i 9, w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro tak, w sprawie ma zastosowanie art. 129 § 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. Oznacza to, że zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zażalenie. W realiach sprawy zażalenie na postanowienie Oddziału ZUS we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2021 r. o kontynuowaniu czynności kontrolnych zostało wniesione bezpośrednio do tego Oddziału 7 września 2021 r. Rozpatrując zażalenie dopiero [...] września 2021 r. (po upływie wynikającego z ustawy siedmiodniowego terminu) i w takiej sytuacji utrzymując w mocy postanowienie o kontynuacji czynności kontrolnych, Prezes ZUS działał z obrazą art. 59 ust. 9 i ust. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców. Sąd podkreślił przy tym, że wskazany w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców siedmiodniowy termin rozpatrzenia przez właściwy organ zażalenia liczony jest od terminu jego "wniesienia", rozumianego zgodnie z przepisami K.p.a. (a więc wniesienia do organu I instancji lub np. nadania drogą elektroniczną lub na poczcie). Wynika to wprost z zawartego w art. 59 ust. 16 Prawa przedsiębiorców odesłania do K.p.a. Niedopuszczalne przy tym byłoby interpretowanie przepisu art. 59 ust. 9 w taki sposób, że termin ten miałby być liczony od daty przekazania zażalenia organowi odwoławczemu. Taki zabieg interpretacyjny stałby w sprzeczności nie tylko ze stosowanymi w tym zakresie wprost przepisami K.p.a., ale - co istotne - z wykładnią językową oraz celowościową omawianej regulacji. Co oczywiste, ma ona przecież charakter gwarancyjny, jej celem jest zapewnienie przedsiębiorcy sprawnego rozpoznania wniesionego zażalenia. Jego skuteczne przekazanie właściwemu organowi odwoławczemu, w terminie umożliwiającym rozpatrzenie zażalenia, nie powinno przy tym nastręczać trudności w dobie informatyzacji administracji publicznej i możliwości pocztowego operatora wyznaczonego. W praktyce, z uwagi na bardzo krótki, bo zaledwie trzydniowy termin do skutecznego wniesienia zażalenia (o którym mowa w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców) zażalenie takie wnoszone będzie przez przedsiębiorcę bezpośrednio do organu I instancji (jak w rozpoznawanej sprawie). Wykładnia przepisu art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców dokonana w ten sposób, że wskazany tam 7 - dniowy termin do rozpatrzenia zażalenia od chwili jego wniesienia powinien być liczony od daty wpływu zażalenia do organu odwoławczego zakładałaby przy tym nieracjonalność ustawodawcy. Skoro bowiem w art. 59 ust. 7 Prawa przedsiębiorców ustawa wprost wskazuje, że organ kontroli rozpatruje sprzeciw w terminie 3 dni roboczych od jego otrzymania (podkreślenie WSA), to jeśli ustawodawca podobnie chciałby uregulować kwestię liczenia terminu rozpoznania zażalenia, powtórzyłby zabieg legislacyjny zastosowany w art. 59 ust. 7. Skoro jednak tego nie uczynił, nie jest właściwa wykładnia art. 59 ust. 9 w sposób tożsamy do językowo innego przecież brzmienia art. 59 ust. 7 (termin liczony od daty wpływu zażalenia do organu odwoławczego i to z uwzględnieniem upływu jedynie dni roboczych). Sąd zwrócił także uwagę, że regulacja art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców (rozpatrzenie zażalenia w terminie 7 dni od jego wniesienia) stanowi unormowanie szczególne od rozwiązań przewidzianych w K.p.a. Ten zaś w postępowaniu dotyczącym rozpoznania zażalenia stosuje się jedynie w zakresie nieuregulowanym. Tym samym nie może stanowić skutecznego argumentu za liczeniem siedmiodniowego terminu do rozpatrzenia zażalenia od daty wpływu tego środka do organu odwoławczego treść art. 132, art. 133 i art. 144 K.p.a. O ile bowiem zażalenie zostanie uwzględnione w ramach samokontroli, zostanie rozpatrzone przez właściwy organ (jak chce tego art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców). Wykładnia tego rodzaju prowadziłaby natomiast do możliwości wystąpienia sytuacji, w której zażalenie (na wniesienie którego przedsiębiorca ma zaledwie 3 dni) mogłoby być rozpatrywane przez organy władzy publicznej przez 14 dni (7 dni w ramach ewentualnej samokontroli w organie I instancji i kolejne 7 dni w organie odwoławczym), co wydaje się być nadmiernym i nieproporcjonalnym różnicowaniem sytuacji obywatela i organu administracji, i rozmijać się z deklaracjami ustawodawcy zawartymi w preambule ustawy Prawo przedsiębiorców (zagwarantowanie praw przedsiębiorców oraz uwzględnienie potrzeby zapewnienia ciągłego rozwoju działalności gospodarczej w warunkach wolnej konkurencji). Z tej przyczyny skład orzekający nie podzielił stanowiska interpretacyjnego przestawionego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I GSK 1044/19 z 10 września 2019 r., opowiadając się za wykładnią dokonaną przykładowo w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt: V SA/Wa 1197/19 z 15 stycznia 2020 r., VIII SA/Wa 361/19 z 6 czerwca 2019 r., V SA/Wa 1742/18. Niezależnie od przedstawionej argumentacji, Sąd zwrócił również uwagę, że w przypadku ZUS nie można mówić o rozpoznaniu zażalenia przez inny organ. Z treści art. 66 ust. 1 i 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (u.s.u.s.) wynika, że organem administracji publicznej jest Zakład, a nie jego Prezes. Według art. 72 pkt 1 tej ustawy Prezes Zakładu jest jedynie organem Zakładu jako osoby prawnej, a więc podmiotem podejmującym działania, w tym wydającym decyzje administracyjne, w zakresie wyznaczonym mu przez ustawę (art. 73 u.s.u.s.) za Zakład (organ administracji publicznej). Prezes ZUS nie jest natomiast organem administracji publicznej i nie działa we własnym imieniu. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok NSA z 28.09.2005 r. sygn. akt II GSK 181/05). Oznacza to, że wniesienie zażalenia do wskazanej w pouczeniu zawartym w orzeczeniu pierwszoinstancyjnym jednostki organizacyjnej ZUS zawsze będzie równoznaczne z wniesieniem do organu rozpoznającego środek odwoławczy. Nie jest to bowiem środek dewolutywny. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do rozpatrzenia zażalenia liczony powinien być od daty jego wniesienia do pierwszoinstancyjnej jednostki organizacyjnej ZUS. Skoro zatem ZUS nie rozpoznał zażalenia w terminie 7 dni od jego wniesienia, to postanowienie z 24 sierpnia 2021 r. o kontynuacji czynności kontrolnych z mocy prawa upadło i zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Wynika to wprost z treści art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców, który stanowi, że nierozpatrzenie zażalenia w terminie, o którym mowa w ust. 9, jest równoznaczne w skutkach z wydaniem postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych. Tym samym wadliwe było działanie Prezesa ZUS, który po upływie wspomnianego terminu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o kontynuacji czynności kontrolnych. Z tej przyczyny rozstrzygnięcie Prezesa ZUS, jako wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 59 ust. 1 pkt 9 i 10 Prawa przedsiębiorców zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców jest to równoznaczne w skutkach z wydaniem postanowienia o uchyleniu pierwotnie wydanego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Prezes ZUS, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 59 ust. 9 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162, z poźn. zm.), dalej "Prawo przedsiębiorców", poprzez przyjęcie, iż organ nie rozpoznał zażalenia w terminie wynikającym z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, podczas gdy zostało ono rozpoznane w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania przez organ, a tym samym organ nie dopuścił się naruszenia innych przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców poprzez przyjęcie, iż organ nie rozpatrzył zażalenia w terminie, co spowodowało skutki równoważne z wydaniem postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odstąpieniu od czynności kontrolnych, podczas gdy zażalenie skarżącej zostało rozpoznane w terminie wynikającym z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców; - pominięcie przy rozpatrywaniu tej sprawy art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, z poźn. zm.), dalej "ustawa systemowa" lub "u.s.u.s.", co skutkowało błędnym przyjęciem, iż w sprawie organem administracji publicznej jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a wniesienie zażalenia do terenowej jednostki organizacyjnej ZUS zawsze będzie równoznaczne z jego wniesieniem do organu rozpoznającego środek odwoławczy, podczas gdy z treści przepisu art. 66 ust. 5 ustawy systemowej wprost wynika właściwość Prezesa ZUS - w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do terenowych jednostek organizacyjnych Zakładu jest Prezes Zakładu. Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a. ZUS zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że dla ustalenia znaczenia zwrotu "wniesienie zażalenia" konieczne jest odwołanie się do treści art. 129 § 1 w związku z art. 144 K.p.a. Przepis art. 129 § 1 K.p.a. stanowi, iż odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Na mocy odesłania z art. 144 K.p.a. norma ta znajduje odpowiednie zastosowanie do trybu wnoszenia zażalenia. Treść art. 129 § 1 K.p.a. przez powiązanie czasownikowego określenia "wnosi się" z pojęciem organu odwoławczego, przy jednoczesnym użyciu słów: "za pośrednictwem organu, który wydał decyzję", nie pozostawia najmniejszego marginesu swobody w interpretacji przepisu art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców. Ponieważ wspomniany wcześniej przepis K.p.a. odniósł czynność wniesienia odwołania (zażalenia) do organu odwoławczego, zaznaczając, że organ który wydał zaskarżony akt jedynie pośredniczy w dokonaniu tej czynności, początek biegu terminu przewidzianego dla rozpatrzenia zażalenia należy liczyć od dnia przekazania zażalenia organowi umocowanemu do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ sformułował przeciwko zaskarżonemu przez siebie wyrokowi WSA w Warszawie wyłącznie zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wszystkie spośród nich, choć oparte na różnych podstawach prawnych (art. 59 ust. 9 i ust. 10 Prawa przedsiębiorców oraz art. 66 ust. 5 u.s.u.s.) mają w istocie komplementarny charakter, co uzasadnia łączne ustosunkowanie się do nich. Skarżący kasacyjnie organ podnosi w nich bowiem bądź to wadliwe zastosowanie, bądź nieuprawnione niezastosowanie wskazanych przez siebie regulacji, w efekcie czego doszło do nieuzasadnionego przyjęcia, że wniesione przez spółkę zażalenie zostało rozpatrzone z uchybieniem, tj. po upływie przewidzianego na to siedmiodniowego terminu, co z kolei determinowało uznanie, z mocy art. 59 ust. 10 Prawa przedsiębiorców, jego zasadności. Prezes ZUS słusznie zarzucił, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie pominął przy rozpatrywaniu sprawy art. 66 ust. 5 u.s.u.s., zgodnie z którym w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do terenowych jednostek organizacyjnych Zakładu jest Prezes Zakładu. Regulacja zawarta w zacytowanym przepisie jest jednoznaczna w swojej treści. Tworzy ona możliwość skonstruowania w ramach jednolitej, zamkniętej struktury ZUS, w której występuje w postępowaniu administracyjnym jako organ administracji publicznej, wewnętrznego toku instancji. W tym sensie przepis ten tworzy procesowe ramy wprowadzenia w przepisach prawa środków prawnych od decyzji i postanowień wydawanych przez terenowe jednostki organizacyjne ZUS o charakterze tzw. odwołania wewnętrznego (S. Gajewski [w:] Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz, red. K. Antonów, Warszawa 2024, art. 66). WSA w Warszawie, dokonując oceny legalności postanowienia Prezesa ZUS z [...] września 2021 r. całkowicie pominął tę regulację, odwołując się przy tym do rozwiązań funkcjonujących na gruncie art. 83 u.s.u.s. i wypracowanego na jego podstawie dorobku orzecznictwa. Tymczasem art. 83 w ust. 1, ust. 2 i ust. 4 u.s.u.s. nie zostały uregulowane wszystkie możliwe sytuacje procesowe, odnoszące się do możliwych form weryfikacji rozstrzygnięć ZUS. W art. 83 ust. 1 i ust. 2 u.s.u.s. wskazano bowiem na sytuacje, w których stronom przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, natomiast w art. 83 ust. 4 na przypadki, stanowiące enumeratywnie wymienione wyjątki od rozwiązań przyjętych w art. 83 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, w których odwołanie do sądu powszechnego nie przysługuje, natomiast w takim przypadku stronie służy prawo do wystąpienia o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, choć za pośrednictwem Prezesa ZUS. To do tego rodzaju sytuacji odnosi się przywołane przez WSA w Warszawie orzecznictwo. Jednakże zażalenia wniesione na postanowienia nieuwzględniające sprzeciwu od czynności kontrolnych, nie mieszczą się w kategorii spraw rozstrzyganych w sposób określony w art. 83 ust. 4 u.s.u.s. Tak więc nieuprawnione jest przyjęte przez Sąd pierwszej instancji założenie, że wniesione w rozpoznawanej przez niego sprawie zażalenie było rozstrzygane przez ten sam organ. W tej sytuacji odpada argument przemawiający za tym, że wskazany w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców termin przewidziany na rozpatrzenie zażalenia, należałoby liczyć od dnia wniesienia zażalenia do organu I instancji. W zakresie rozwiązań przyjętych w art. 59 ust. 9, ust. 10 i ust. 16 Prawa przedsiębiorców zauważyć należy, że choć nie są one do końca jednoznaczne i w pełni przystające do regulacji K.p.a., zwłaszcza tych dotyczących wnoszenia i rozpatrywania środków odwoławczych, to jednak nie sposób zgodzić się z WSA w Warszawie, że z samego brzmienia art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców wynika konieczność pominięcia rozwiązań funkcjonujących na gruncie K.p.a. Z uwagi na fakt, że właściwym do rozstrzygnięcia zażalenia jest organ wyższej instancji - Prezes ZUS, to jemu zażalenie winno być przesłane (zgodnie z art. 133 K.p.a.), a tym samym przewidziany ustawą siedmiodniowy termin na jego rozstrzygnięcie należy liczyć od otrzymania zażalenia przez organ wyższego rzędu, nienależnie od tego że funkcjonuje on w ramach Zakładu, a nie poza jego strukturami. Nie znajduje w tym wypadku jurydycznego uzasadnienia przyjęta przez WSA w Warszawie koncepcja, odwołująca się do analogii w zakresie rozwiązań z art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców, z tymi funkcjonującymi na gruncie art. 59 ust. 7 tej ustawy, odnoszącymi się terminu przewidzianego do rozpatrzenia sprzeciwu. Zażalenie ma bowiem rozpatrzeć inny organ, niż ten który załatwiał sprzeciw, stąd więc nie można wymagać aby dokonał tego bez faktycznego przekazania mu tego zażalenia. Reasumując stwierdzić należy, że przywołane przez Sąd pierwszej instancji argumenty na poparcie stanowiska odnośnie konieczności możliwie szybkiego rozpatrzenia samego sprzeciwu, jak i wniesionego od rozstrzygającego do postanowienia zażalenia – w terminie siedmiu dniu od jego wniesienia, nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach u.s.u.s., K.p.a. i Prawa przedsiębiorców. Choć literalne brzmienie art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców rzeczywiście może rodzic pewne wątpliwości w tym względzie, to jednak brak jest podstaw do całkowitego pominięcia w tym wypadku art. 59 ust. 16 tej ustawy, a co za tym idzie rozwiązań funkcjonujących w tym zakresie na gruncie K.p.a. Tym samym zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie organem, że przewidziany w art. 59 ust. 9 Prawa przedsiębiorców siedmiodniowy termin na rozpatrzenie zażalenia, liczyć należy od daty jego wpłynięcia do właściwego do tego organu. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od spółki na rzecz skarżącego kasacyjnie Prezesa ZUS kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmujących zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził w imieniu organu skargę kasacyjną i reprezentował go na rozprawie.