I GSK 538/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia del. WSA Piotr Przybysz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2484/16 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków PFRON: 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2. oddala skargę; 3. zasądza od C. sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej 12 083 zł (dwanaście tysięcy osiemdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 6 września 2017r., sygn. akt V SA/Wa 2484/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2016r., nr [...], w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2015.r. oraz zasądził od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. koszty postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: A. z o.o. złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) wnioski Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące czerwiec – grudzień 2014r., w terminie przewidzianym w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2014r. poz. 241 ze zm.). Pismem z dnia [...] sierpnia 2015r. PFRON zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu środków wypłaconych Stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące czerwiec – grudzień 2014r., a następnie Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r.: 1. nakazał Stronie zwrot w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania ww. decyzji, środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące: – sierpień 2014r. w wysokości 39 486,38 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 9 października 2014r., – wrzesień 2014r. w wysokości 46 320,80 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 4 listopada 2014r., – październik 2014r. w wysokości 52 094,48 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 2 grudnia 2014r., – listopad 2014r. w wysokości 59 727,47 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 22 grudnia 2014r., – grudzień 2014r. w wysokości 58 873,93 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 5 lutego 2015r. 2. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków wypłaconych Stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące czerwiec i lipiec 2014r. Organ pierwszej instancji stwierdził, iż dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące od sierpnia do grudnia 2014r. zostało wypłacone nienależnie, gdyż na dzień złożenia wniosków Strona spełniała przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z 9 sierpnia 2008, str. 3), dalej: "rozporządzenie Nr 800/2008", tj. zgodnie z prawodawstwem krajowym podlegała zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej przywołaną powyżej decyzją z dnia [...] lipca 2016r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 48a ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 127 poz. 721 ze zm.), dalej: "ustawa o rehabilitacji osób niepełnosprawnych" wskazuje, że dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnionych przez nich osób niepełnosprawnych jest pomocą na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Nr 800/2008, a w związku tym dofinansowanie to winno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Na podstawie art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych, środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zgodnie z motywem 15 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 pomoc przyznawana przedsiębiorstwom zagrożonym w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw powinna być oceniana na podstawie tych wytycznych, aby uniknąć ich obchodzenia. Pomoc na rzecz tych przedsiębiorstw należy zatem wyłączyć z zakresu obowiązywania rozporządzenia. Aby ograniczyć swoje obciążenie administracyjne, państwa członkowskie, przyznając małym i średnim przedsiębiorstwom pomoc objętą tym rozporządzeniem, powinny zastosować uproszczoną, w porównaniu z wytycznymi, definicję zagrożonego przedsiębiorstwa. Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że Strona jest mikroprzedsiębiorstwem, gdyż spełnia przesłanki definicji zawartej w art. 2 ust. 3 załącznika 1 do ww. rozporządzenia Nr 800/2008, tj. m.in. zatrudnia mniej, niż 10 pracowników. Przy ocenie sytuacji finansowej Strony zastosowanie ma zatem definicja przedsiębiorstwa zagrożonego określona w ww. rozporządzeniu Nr 800/2008. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 7 ww. rozporządzenia Komisji, za zagrożone przedsiębiorstwo uznaje się przedsiębiorstwo spełniające następujące warunki: – w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub – w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub – bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007r. Nr 59 poz. 404 ze zm.), badaniu podlega sytuacja ekonomiczna strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy. Na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Zdaniem organu odwoławczego, Strona na dzień złożenia wniosków za okres od sierpnia do grudnia 2014r. spełniła przesłanki z art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008. Organ wskazał, że z dokumentów finansowych nadesłanych na etapie postępowania przed organem I instancji wynika, że kapitał własny Strony wyniósł na koniec: sierpnia 2014r. (-3 535,23 zł), września 2014r. (-94 769,40 zł), października 2014r. (-87 383,02 zł), listopada 2014r. (-125 716,41 zł) oraz grudnia 2014r. (-231 003,37 zł). Ujemny kapitał własny wskazuje na zagrożenie kontynuacji działalności Strony i tym samym na zagrożenie upadłością. Ponadto z załączonego do akt sprawy bilansu wynika, że wskaźnik ogólnego zadłużenia Strony, informującego o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów wyniósł na koniec sierpnia 2014r. - 1,04, września 2014r. - 1,64, października 2014r. - 1,47, listopada 2014r. - 1,65 oraz grudnia 2014r. - 3,11. Za normę wartości ww. wskaźnika uważa się przedział od 0,57 - 0,67, a wysoka wartość ww. wskaźnika świadczy o spadku samodzielności finansowej strony i tym samym o zwiększeniu jej stopnia zadłużenia. Wartość wskaźnika powyżej "1" świadczy o dużym zadłużeniu i tym samym wskazuje również na zagrożenie upadłością. Zdaniem organu z tej analizy wynika, że Spółka jest nadmiernie zadłużona w stopniu zagrażającym wykonywanie zobowiązań pieniężnych, ze względu na ujemny kapitał własny i wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia. Wartość zobowiązań Spółki przekracza wartość aktywów ogółem, co zdaniem organu wyczerpuje przesłanki z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. Zgodnie z tym przepisem dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Ujemny kapitał własny oraz ww. wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia (stosunku zobowiązań ogółem do majątku - aktywów ogółem) wskazują na to, iż Strona spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 7 lit. c) ww. rozporządzenia Komisji i tym samym pomoc publiczna w postaci dofinansowania do wynagrodzeń za okres od sierpnia 2014r. do grudnia 2014r. została pobrana nienależnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również po części prawa materialnego, a mianowicie: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; niepoddanie analizie umów pożyczek, a co za tym idzie niewyjaśnienie, czy pożyczki wspólników zostały udzielone Spółce z zamiarem wykorzystania ich na bieżącą działalność Spółki, czy na podwyższenie kapitału zakładowego Spółki np. w trybie art. 257 § 1 Kodeksu spółek handlowych, - art. 9 i 11, art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 49e ust. 1 i 2 w zw. z art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z art. 1 ust. 7 lit c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy wobec podmiotu będącego stroną postępowania o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 11 ust. 2 Prawa upadłościowego i naprawczego, a także nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, poprzez niepowołanie biegłego rewidenta celem zbadania sprawozdania finansowego Spółki, którego powołanie umożliwiłoby dokonanie obiektywnej oceny sytuacji ekonomicznej Skarżącej, jak również niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nakazującej zwrot dofinansowania, - art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustalenie, czy bilans złożony do sądu rejestrowego zgodnie z art. 69 ustawy o rachunkowości w zw. z art. 8a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym podlegał badaniu przez biegłego rewidenta, - art. 47 i następne ustawy z dnia 7 maja 2009r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez badanie sprawozdania finansowego przez podmiot nieuprawniony, co skutkuje oceną, że postępowanie administracyjne nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - art. 8 i 11 w zw. z art 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do stawianych przez stronę postępowania wszystkich zarzutów przeciwko decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] grudnia 2015r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania bądź uchybienie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] grudnia 2015r. Sąd I instancji stwierdził, że wprawdzie bilans stanowi podstawowe źródło informacji oceny relacji między wartością majątku dłużnika a jego zobowiązaniami, jednakże obliczenie stanu nadmiernego zadłużenia wyłącznie na podstawie danych bilansowych nie zawsze jest miarodajne, a w rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, może stanowić jedynie podstawę domniemania niewypłacalności Spółki. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie, oprócz ustalenia wartości kapitału własnego i wskaźnika ogólnego zadłużenia Spółki, konieczne było dokonanie analizy innych okoliczności dotyczących majątku Spółki. Sąd przywołał poglądy wypowiadane w orzecznictwie i w doktrynie, że majątek przedsiębiorcy charakteryzuje się wysoką zmiennością zarówno po stronie pasywów, jak i aktywów, a treść bilansu nie może w pełni odzwierciedlać wszystkich składników majątku przedsiębiorcy składających się na pojęcie majątku sensu largo. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika zdaniem Sądu I instancji, aby organ w sposób wystarczający przeanalizował sytuację finansową Spółki pod kątem wystąpienia niewypłacalności. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, ograniczył się wyłącznie do wykazania wartości kapitału własnego i wskaźnika ogólnego zadłużenia Spółki, informującego o kwocie zadłużenia przypadającej na jednostkę aktywów, stwierdzając, że stanowi on o zagrożeniu kontynuacji działalności Spółki, a tym samym o zagrożeniu upadłością. Organ odwoławczy stwierdził, że ujemny kapitał własny oraz wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia (stosunku zobowiązań ogółem do majątku - aktywów ogółem) wskazują na to, iż Strona spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji Nr 800/2008. Sąd I instancji wytknął, że organ całkowicie pominął fakt, że Spółka została zawiązana przez wspólników w krótkim odstępie czasu od dnia wszczęcia postępowania przez PFRON, nie odniósł się również do twierdzeń Skarżącej, że na ujemny wynik finansowy Spółki za 2014r. ma wpływ ilość i wysokość pożyczek udzielonych Spółce przez wspólników. Jednocześnie organ nie zakwestionował twierdzeń Skarżącej, że jej bieżące zobowiązania były regulowane, nie prowadzono wobec Spółki żadnych postępowań sądowych, czy egzekucyjnych. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji nie oceniły rzetelnie i wnikliwie sytuacji finansowej Strony, czym uchybiły obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a. w związku z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 §1 K.p.a.). Organ odwoławczy uchybił również zasadzie przekonywania, bowiem organ pominął milczeniem twierdzenia Strony i nie odniósł się do okoliczności istotnych w tej sprawie. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest natomiast ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji nie uznał natomiast za uzasadniony zarzutu Skarżącej dotyczącego naruszenia prawa poprzez to, iż w postępowaniu dowodowym nie skorzystano z opinii biegłego rewidenta. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, wnosząc o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie na podstawie art 185 § 1 p.p.s.a. o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, zasądzenie od Skarżącego na rzecz organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 37 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016r. poz. 1808, ze zm.) - zwanej dalej "p.s.d.p.p." poprzez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone, podczas gdy wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy, zostało poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z tych organów postępowania zmierzającego do zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, mającego na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz należyte i przekonywujące uzasadnienie decyzji; 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest: – art. 49e ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art 11 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015r. poz. 233, ze zm.) - dalej "p.u.n." poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy nie powstało zobowiązanie do zwrotu środków PFRON przekazanych Skarżącemu tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od sierpnia do grudnia 2014r., wobec znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, – - art 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art. 11 ust. 2 p.u.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak przyjęcia, że w stanie faktycznym sprawy ustalonym przez organy, Skarżącemu nie mogła zostać udzielona pomoc ze środków PFRON, wobec znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że Sąd I instancji w Warszawie zarzucając organom naruszenie przepisów postępowania nie uzasadnił, w jaki sposób zarzucane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji powołał art. 7, art 15, art 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., jednakże nie wskazał przy tym, jakie dowody zostały pominięte przez organy w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych. Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę w tym miejscu, że to Skarżący zobowiązany był do wykazania spełnienia ustawowych wymogów ubiegania się o wnioskowane dofinansowanie. W ocenie skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku nie odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. ze względu na występujące w nim sprzeczności i brak wskazań co do dalszego postępowania. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy (art. 37 ust. 5 p.s.d.p.p.), a jednocześnie zarzucił organom pominięcie faktów wykraczających poza ramy czasowe sprawy, dotyczących między innymi zawiązania spółki w krótkim odstępie czasu od dnia wszczęcia postępowania przez Prezesa Zarządu PFRON, czy też niekwestionowania twierdzeń Skarżącego, że jego bieżące zobowiązania były regulowane i nie prowadzono wobec spółki żadnych postępowań sądowych, czy egzekucyjnych. Skarżący kasacyjnie podniósł, że sytuacja ekonomiczna pracodawcy podlega badaniu na datę złożenia poprawnie wypełnionego i kompletnego wniosku, zaś zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych pozytywna prognoza odnośnie do poprawy kondycji przedsiębiorcy, czy też poprawa jego sytuacji ekonomicznej po dacie złożenia wniosku, nie ma znaczenia dla oceny spełniania warunków uprawniających do otrzymania dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Wskazał, że podstawą do dokonania przez organ oceny, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" m.in. w rozumieniu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008, są dokumenty złożone przez wnioskodawcę, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, ze zm.). Tym samym organy administracji obydwu instancji, wbrew zarzutom dotyczącym naruszenia art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy, przeprowadziły jego analizę w sposób wyczerpujący, ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie odniosły go do obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Całość argumentacji została zaś ujęta w ramach decyzji, których uzasadnienie spełnia wymogi z art 107 § 3 k.p.a. Skarżący kasacyjnie podniósł również, że Sąd I instancji w ramach wywodów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (ustalenia stanu faktycznego), nie wziął pod uwagę, że przepis art. 11 ust. 2 p.u.n. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r.) stanowi odrębną i samodzielną - względem art. 11 ust. 1 tejże ustawy, przesłankę stwierdzenia niewypłacalności. W aspekcie analizy zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ma to o tyle znaczenie, że w przypadku art. 11 ust. 2 p.u.n. bez znaczenia są okoliczności, czy Skarżący na bieżąco wykonywał swoje zobowiązania. Zdaniem skarżącego kasacyjnie wadliwe ustalenia stanu faktycznego doprowadziły Sąd I instancji do niewłaściwego zastosowania art. 49e ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art. 11 ust. 2 p.u.n., polegającego na błędnym uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy nie powstało zobowiązanie do zwrotu środków PFRON przekazanych Skarżącemu tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od sierpnia do grudnia 2014r. Przepis art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji ustanawia materialnoprawne uwarunkowania żądania zwrotu: wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, pobranie w nadmiernej wysokości lub - jak w przedmiotowej sprawie, stwierdzenie nieprawidłowości w wyniku kontroli. Powyższe doprowadziło także Sąd I instancji do braku przyjęcia, że w stanie faktycznym sprawy Skarżącemu nie mogła zostać udzielona pomoc ze środków PFRON, wobec znajdowania się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tym samym wadliwe ustalenia stanu faktycznego sprawy doprowadziły także do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego - art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. 2 art 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art. 11 ust. 2 p.u.n. Strona przeciwna nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Uwzględniając istotę sporu prawnego w rozpoznawanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia łączne ich rozpatrzenie. Zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne. W rozpoznawanej sprawie istota zarzutu naruszenia prawa materialnego sprowadza się do zakwestionowania poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w ocenie autora skargi kasacyjnej dokonał błędnej wykładni art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008, gdyż nieprawidłowo przyjął, że organy dokonując oceny, czy wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest podmiotem zagrożonym upadłością, winny nie tylko poddać analizie dokumenty finansowe złożone przez wnioskodawcę, ale również dokonać szerszych ustaleń dotyczących sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy. Nie czyniąc tego organy obu instancji, zdaniem Sądu I instancji, nie oceniły rzetelnie i wnikliwie sytuacji finansowej Strony, czym uchybiły obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a. w związku z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji osób niepełnosprawnych) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 §1 K.p.a.). Skarżący kasacyjnie twierdzi zaś, że podstawą do dokonania przez organ oceny, czy wnioskodawca nie jest "przedsiębiorstwem zagrożonym", są dokumenty złożone przez wnioskodawcę, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, ze zm.). Organy obu instancji nie uchybiły, zdaniem skarżącego kasacyjnie, swym powinnościom wynikającym z art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zebrały materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy, przeprowadziły jego analizę w sposób wyczerpujący, ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie odniosły go do obowiązujących w sprawie przepisów prawa. Całość argumentacji została zaś ujęta w ramach decyzji, których uzasadnienie spełnia wymogi z art 107 § 3 k.p.a. Przypomnieć należy w pierwszej kolejności, że stosownie do treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosków w rozpoznawanej dacie), pomoc ze środków PFRON nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Jak wynika z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji, pomoc ze środków PFRON stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 800/2008, a dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, należy więc stosować kryteria określone w tym rozporządzeniu. Wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi pomoc publiczną, która co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały jednak uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy, do których zastosowanie mają regulacje ujęte w rozporządzeniu Nr 800/2008. Stosownie do art. 1 ust. 6 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw. Natomiast, jak stanowi art. 1 ust. 7 lit. c) cyt. rozporządzenia, za zagrożone uważa się przedsiębiorstwo bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Należy przypomnieć, że art. 11 ust. 2 p.u.n., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą spółkę wniosków o udzielenie pomocy, stanowił, że dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Z kolei niewykonywanie przez dłużnika swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych stanowi podstawę do uznania dłużnika za niewypłacalnego za podstawie art. 11 ust. 1 p.u.n. Na tle art. 11 ust. 2 p.u.n. pojawiły się wątpliwości co do tego, na podstawie jakich danych należy obliczać stan nadmiernego zadłużenia. Wskazuje się z jednej strony, że stan nadmiernego zadłużenia powinien być obliczany na podstawie danych bilansowych. Metoda ta jest właściwym punktem odniesienia z uwagi na łatwość w uzyskaniu danych do oceny tej przesłanki. Z drugiej strony podniesiono, że metoda bilansowa nie zawsze jest miarodajna i może być podważana w drodze argumentów, które będą albo wskazywały na nieujęty w bilansie majątek, albo na różnice pomiędzy wartością zbywczą i bilansową w przypadku elementów ujętych w tym dokumencie. Wywodzono, że tym samym dopuszczalne jest dowodzenie ponad lub przeciwko domniemaniu ustalonego w powołanej normie na podstawie innych metod wyceny, w tym zwłaszcza wyceny według wartości rynkowej, likwidacyjnej. Zajmując stanowisko w powyższej kwestii należy zwrócić uwagę na zakres dokumentów, jakie winny być złożone wraz z wnioskiem o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych. Tak więc zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. Nr 53, poz. 312, z późn.zm.), wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić podmiotowi udzielającemu pomocy informacje dotyczące swojej sytuacji ekonomicznej, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości. Niewątpliwie redakcja tego przepisu wskazuje na otwarty katalog informacji, które obejmują wykazanie sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, niemniej jednak przepis ten wprowadza także obowiązek przedłożenia sprawozdania finansowego, o którym w nim mowa. Treść tego przepisu jednoznacznie zatem sugeruje, że w sprawach udzielania pomocy podstawowym źródłem informacji dla oceny relacji między wartością majątku dłużnika a jego zobowiązaniami ma być bilans, a więc podstawowe sprawozdanie (zestawienie), w którym wykazuje się stan zasobów przedsiębiorstwa (aktywów) i źródeł ich pochodzenia (pasywów) na określony dzień. Przywołane w skarżonym wyroku orzecznictwo oraz poglądy doktryny nie dotyczą spraw, w których chodzi o udzielenie pomocy, ale spraw z zakresu odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki. W sprawach tych ustawodawca nie określił, tak jak w przypadku udzielania pomocy, dowodów, na podstawie których ma być ustalana sytuacja finansowa spółki, zatem przywołane przez Sąd I instancji orzecznictwo i poglądy doktryny nie mogą być uznane za relewantne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Konkludując, organy prawidłowo przyjęły w rozpoznawanej sprawie, że ocena sytuacji ekonomicznej skarżącej spółki winna być dokonana na podstawie dokumentów finansowych przedłożonych przez spółkę. Skoro tak, to brak podstaw do formułowania zarzutu, że organy nie przeprowadziły analizy innych okoliczności dotyczących sytuacji ekonomicznej skarżącej spółki na podstawie innych dowodów, wykraczających poza zakres dowodów wskazanych w § 2 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Wskazać również należy w tym miejscu, że niewykonywanie przez dłużnika swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych stanowi podstawę do uznania dłużnika za niewypłacalnego na podstawie art. 11 ust. 1 p.u.n. Okoliczność, że Skarżąca na bieżąco wykonywała swoje zobowiązania, miałaby zatem znaczenie w sytuacji, gdyby było oceniane spełnianie przez Skarżącą przesłanek uznania jej za niewypłacalną w rozumieniu art. 11 ust. 1 p.u.n. Okoliczność ta pozostaje natomiast bez znaczenia w sytuacji, gdy jest oceniana niewypłacalność Skarżącej w świetle art. 11 ust. 2 p.u.n. Należy przypomnieć, że organy obu instancji wskazały na podstawie dokumentów finansowych przesłanych przez spółkę, że wartość zobowiązań Spółki przekracza wartość aktywów ogółem, a wartość wskaźnika ogólnego zadłużenia w okresie koniec sierpnia 2014r. – grudzień 2014r. przekraczała wartość "1", aby w grudniu 2014r. osiągnąć wartość 3,11, przy czym za normę wartości tego wskaźnika uważa się przedział 0,57 - 0,67. Spółka nie kwestionuje tych ustaleń, natomiast kwestionuje wynikającą z nich ocenę organów co do istnienia zagrożenia upadłością i przywołuje okoliczności wskazujące na jej dobrą kondycję finansową. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że powody wzrostu zobowiązań ponad wartość majątku pozostają bez znaczenia, jeżeli chodzi o ocenę, dokonywaną na potrzeby rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, czy podmiot gospodarczy spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze w sprawie niewypłacalności. Stwierdzenie zatem istnienia okoliczności dających podstawę do uznania wnioskodawcy, będącego pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą, za znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej, stanowi przesłankę zobowiązania wnioskodawcy do zwrotu środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stwierdzeniu Sądu I instancji, nie zachodziła zatem potrzeba dokonania analizy innych okoliczności dotyczących majątku Spółki – oprócz ustalenia wartości kapitału własnego i wskaźnika ogólnego zadłużenia Spółki. Podkreślić przy tym należy, że Sąd I instancji uznając, że zaskarżona decyzja nosi cechy dowolności, a ustalenia dokonane przez organ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego są niepełne i w konsekwencji niewyczerpująco rozpatrzone, nie wskazał na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nie wskazał dowodów, które powinny być przeprowadzone przez organy administracji. Powyższe wskazuje, że nie jest trafne stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie, jakoby organ odwoławczy nie wyjaśnił należycie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a przez to dopuścił się naruszenia wskazanych w tym wyroku przepisów K.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. na tyle, że nie można podzielić stanowiska prezentowanego w zaskarżonym wyroku, aby cyt. przepis został naruszony przez organ odwoławczy w stopniu, który z kolei uzasadniał zastosowanie przez sąd wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Należy podkreślić, że jakkolwiek obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania, to niewykonanie tego obowiązku, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, nie stanowi samo w sobie naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – niezależnie od okoliczności sprawy. Sąd I instancji nie wykazał, w jaki sposób to uchybienie organu odwoławczego mogło wpłynąć na wynik sprawy. Stwierdzenie takiego wpływu winno być następstwem wykazania przez Sąd I instancji, że pominięte przez organ odwoławczy zarzuty odnosiły się do istotnych okoliczności sprawy. Ponadto w okolicznościach rozpoznawanej sprawy porównanie treści zarzutów podniesionych w odwołaniu z treścią uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie potwierdza konstatacji Sądu I instancji o nieodniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 49e ust. 1 w zw. z art. 26a ust. 1 w zw. z art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 1 ust. 6 lit. c) i ust. 7 lit. c) rozporządzenia Nr 800/2008 w zw. z art 11 ust. 2 p.u.n. – poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zasadność zarzutu naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego skutkowała przyjęciem skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 3a ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 37 ust. 5 i 7 p.s.d.p.p. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie uznał, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i rozpoznał skargę, poprzez jej oddalenie (art. 151 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1804).