I GSK 53/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 143/23 w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 6 lutego 2023 r. nr 49/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 143/23 oddalił skargę J. R. na postanowienie Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia 6 lutego 2023 r. nr 49/2023 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, w którego gospodarstwie rolnym powstały szkody. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła J. R. zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, a następnie zastosowanie, tj.: a) art. 13 zs ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. poz. 187 ze zm.) polegające na bezzasadnym zastosowaniu, w konsekwencji odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji gdy wykładania językowa przepisu jednoznacznie wskazuje na złożenie wniosku, a nie jego wpływ do właściwego organu; b) art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2157) w zw. z 13zs ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że art. 65 k.p.a. nie znajduje zastosowania do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r.; c) art. 13 zs ust. 4 ww. rozporządzenia w związku z art. 6 k.p.a. oraz art. 8 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie przepisu rozporządzenia, który jest niezgodny z aktem wyższego rzędu, tj. Kodeksem postępowania administracyjnego; 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: a) art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 65 k.p.a., polegające na bezzasadnej odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania dofinansowania w wyniku błędnego przyjęcia przez organ, że wniosek został złożony po upływie terminu; b) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym art 65 k.p.a., który nakazuje niewłaściwemu organowi administracji publicznej, do którego złożono wniosek, niezwłocznego przekazania do organu właściwego uwzględniając przy tym zachowanie terminu złożenia wniosku, a nie jego przekazania do organu właściwego; c) art. 65 § 2 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu i przyjęciu przez organ, że wniosek złożony w dniu 23 listopada 2022 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej, a następnie przekazany przez wymieniony organ do organu właściwego w dniu 5 grudnia 2022 r. został złożony w dniu 5 grudnia 2022 r., a tym samym po terminie, który upływał w dniu 30 listopada 2022 r.; d) art. 9 i 10 k.p.a. - poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, w tym w szczególności o rzeczywistym przedmiocie postępowania i skutkach jakie dla skarżącej mogą z niego wyniknąć; e) art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. - polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, zasadę informowania, zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadę przekonywania; f) art. 7, art. 75 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na zaniechaniu podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz odniesienia się do całokształtu okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia; g) art. 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów zażalenia, podczas gdy obowiązkiem organu było ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy w każdym aspekcie z uwzględnieniem wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu; h) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na dowolnej, a nie swobodnej i wszechstronnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz pominięciu jego istotnej części; i) naruszenia art. 6, 7, i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez WSA w Lublinie faktu przeprowadzenia wadliwej kontroli instancyjnej przez organ drugiej instancji, który pomimo oczywistego naruszenia prawa przez Dyrektora ARiMR, a to zasady praworządności, obiektywizmu i bezpośredniości czego wyrazem było zaniechanie przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego co do istoty zmierzającego do weryfikacji podstawy materialnej zapadłej decyzji i jej oparcia wyłącznie na informacji uzyskanej od innego organu nie popartej jakimikolwiek dowodami, zaniechał jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji na zasadzie art 138 § 2 k.p.a.; j) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 99 ust 1 pkt. 2 lit. b w zw. z ust 2 pkt 1 lit a i art. 75 ust 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji istnienia przesłanek do skorzystania z normy zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., przewidującej możliwość uchylenia decyzji w całości z uwagi na oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego, które zaistniało w sprawie niniejszej, a to § 13 zs ust. 4 i 5 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie jak również o uchylenie postanowienia z dnia 6 lutego 2023 r. nr 49/2023 jak i na zasadzie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającego go postanowienia z dnia 8 grudnia 2022 r. nr: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pomocy finansowej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż WSA w Lublinie. Na zasadzie przepisu art. 182 § 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie niniejszej skargi na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, na zasadzie art. 207 § 2 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, wniosła o nieobciążanie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz organu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarżąca kasacyjnie oparła zarzuty skargi kasacyjnej na obu wskazanych podstawach. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wydane w dniu 6 lutego 2023 r. postanowienie, którym Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Lublinie z dnia 8 grudnia 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania pomocy finansowej. Istotę sporu stanowiła w sprawie kwestia, która miała zasadniczy wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia, czyli prawidłowość i terminowość wniesienia wniosku o udzielenie pomocy finansowej. Zauważyć należy, że stosownie do § 13zs ust. 4 rozporządzenia (w brzmieniu obowiązującym od 23 listopada 2022 r.) wniosek, o którym mowa w ust. 3 tego przepisu tj. o udzielenie pomocy finansowej w zakresie wsparcia finansowego rodziny, której zagraża utrata płynności finansowej w związku z wystąpieniem w gospodarstwie rolnym w 2022 r. szkód spowodowanych niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi, składa się na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej do dnia 30 listopada 2022 r. Za datę złożenia tego wniosku uważa się datę wpływu prawidłowo wypełnionego i kompletnego wniosku do biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania członka rodziny, o której mowa w ust. 2, ubiegającego się o pomoc, o której mowa w ust. 1. Zgodnie z ust. 5 tego przepisu w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 3, po dniu 30 listopada 2022 r., nie wszczyna się postępowania w sprawie przyznania pomocy, o której mowa w ust. 1. Mając na uwadze powyższe regulacje rozporządzenia Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w punkcie 1a petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z przytoczonymi regulacjami rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. za datę złożenia wniosku należy uznać datę wpływu prawidłowo wypełnionego i kompletnego wniosku do biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania członka rodziny, o której mowa w ust. 2, ubiegającego się o pomoc. Zatem warunkiem przyznania pomocy jest jego prawidłowe złożenie, przez co należy rozumieć złożenie wniosku w odpowiednim terminie i do właściwego organu. Wymogi te szczegółowo uregulowano w rozporządzeniu oraz w instrukcji wypełniania wniosku o udzielenie pomocy finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutu naruszenia prawa materialnego zawartego w pkt 1b petitum skargi kasacyjnej, wskazującego że organy Agencji naruszyły art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR w zw. z art. 10a tej ustawy poprzez uznanie, że art. 65 k.p.a. nie znajduje zastosowania do przepisów rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Odnosząc się do powyższego zarzutu na wstępie należy wyjaśnić, że § 13zs ust. 5 rozporządzenia przewiduje skutek w postaci odmowy wszczęcia postępowania. Omawiany termin niewątpliwie stanowi zdarzenie, z upływem którego wszczęcie postępowania staje się niemożliwe, a w konsekwencji tego rolnik traci uprawnienie do uzyskania pomocy. Zatem termin na złożenie wniosku o którym mowa w § 13zs ust. 4 rozporządzenia należy zaliczyć to terminów materialnych, kształtującym uprawnienie do możliwości uzyskania pomocy finansowej. Termin prawa materialnego jest terminem, który ogranicza w czasie dochodzenie lub realizację praw podmiotowych, a jego bezskuteczny upływ powoduje wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji. Termin prawa materialnego podlega przywróceniu tylko wyjątkowo i jedynie wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin. Analizowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2157). Zgodnie z art. 10a ust. 1 tej ustawy jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Należy stwierdzić, że z uwagi na odrębną regulację dotyczącą daty i sposobu skutecznego złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej wynikającą z treści § 13zs ust. 4 rozporządzenia, przepis art. 65 § 2 k.p.a., zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu nie znajduje zastosowania. Wskazany wyżej ogólny przepis k.p.a., odczytywany łącznie z art. 65 § 1 k.p.a. regulującym badanie przez organy właściwości i przekazywanie spraw dotyczy bowiem sytuacji, gdy przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Przepis § 13zs ust. 4 rozporządzenia stanowi w rozumieniu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR przepis odrębny, w związku z czym wyłączał on stosowanie art. 65 k.p.a. Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut zawarty w pkt 1c petitum skargi kasacyjnej. W myśl art. 8 Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej. Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, zaskarżone postanowienie nie narusza art. 8 i 87 ust. 1 Konstytucji RP, wprowadzającego zasadę hierarchiczności źródeł prawa. Zdaniem NSA nie jest sprzeczne z wartościami konstytucyjnymi ustanawianie terminów prawa materialnego w akcie podustawowym, o ile regulacja taka nie przekracza upoważnienia zawartego w ustawie. Analizowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR, zgodnie z którym, Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposoby realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. Według Słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, tryb – to ustalony porządek, zwyczaj załatwiania określonych spraw, metoda postępowania (https://sjp.pwn.pl/ doroszewski/tryb;5509007.html). Wielki Słownik Języka Polskiego definiuje słowo "tryb" jako określony sposób działania lub przeprowadzania czegoś (https://wsjp.pl/haslo/podglad/38958/tryb). Regulacja rozporządzenia wprowadzająca termin na złożenie wniosku o pomoc finansową i przewidująca określony sposób jego obliczania znajduje się w granicach ww. delegacji ustawowej, odnosi się bowiem do trybu udzielania wsparcia. W ocenie Sądu, nawiązując do treści ww. przepisu delegacyjnego, jednym z dopuszczalnych elementów określania warunków udzielania wsparcia finansowego rodziny, której zagraża utrata płynności finansowej w związku z wystąpieniem w gospodarstwie rolnym w rozumieniu przepisów o podatku rolnym szkód było określenie wymogu złożenia wniosku w ściśle określonym terminie, na warunkach sformułowanych w rozporządzeniu z dnia 27 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej, jakoby organy stosując § 13zs ust. 4 i 5 rozporządzenia dopuściły się naruszenia konstytucyjnej zasady hierarchii prawa określonej w art. 87 Konstytucji RP poprzez zastosowanie aktu niższego rzędu sprzecznego z aktem wyższego rzędu. Zważywszy, że w sprawie nie mamy do czynienia z uchybieniem terminu procesowego, a niedochowaniem przez skarżącą materialnoprawnego wymogu złożenia wniosku o dofinansowanie (jego wpływu do biura powiatowego Agencji właściwego na miejsce zamieszkania skarżącej) do dnia 30 listopada 2022 r., który to wymóg znajduje oparcie w treści ustawowego przepisu delegacyjnego – art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR, nie sposób przyjąć, by doszło do kolizji normy niższego rzędu z normą wyższego rzędu (art. 65 k.p.a.). Raz jeszcze należy podkreślić, że skoro ustawodawca przepisem art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego zakresu i sposobów realizacji zadań wymienionych w art. 4 ust. 1 tej ustawy, w tym warunków i trybu udzielania wsparcia w ramach tych zadań, to uprawnione było ustanowienie, jako jednego z warunków udzielenia wsparcia ustanowienie nieprzekraczalnego terminu na złożenie wniosku oraz sposobu obliczania tego terminu. Przypomnieć należy zaprezentowane na wstępie stanowisko, że § 13zs ust. 4 rozporządzenia stanowi w rozumieniu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR przepis odrębny, w związku z czym wyłączał on stosowanie w przedmiotowej sprawie art. 65 k.p.a. Zważywszy, że określony w § 13zs ust. 4 rozporządzenia termin na złożenie wniosku jest terminem prawa materialnego nie można uznać, by sposób jego obliczania zawarty w tym przepisie kolidował z przepisem art. 65 k.p.a. regulującym sposób obliczania terminów procesowych. Niedopuszczalne byłoby w związku z tym pominięcie przy ustaleniu zachowania terminu do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie normy określonej w § 13zs ust. 4 rozporządzenia i w jej miejsce zastosowania normy określonej w art. 65 k.p.a. Odnosząc się następnie do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy zwrócić uwagę na niepoprawne ich skonstruowanie. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie zostały powiązane z przepisami p.p.s.a., jako aktu normującego działalność orzeczniczą sądów administracyjnych, przyjętym przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo powołana podstawa kasacyjna powinna, bowiem podnosić naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a nie tylko przepisów procedury administracyjnej, których wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje, oceniając jedynie prawidłowość ich stosowania przez organy administracji. Tym niemniej, w rozpoznawanej sprawie wymienione braki skargi kasacyjnej, same w sobie, nie czynią jeszcze wymienionych zarzutów formalnie nieskutecznymi – zwłaszcza w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA z 2010 r. nr 1, poz. 1). Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt 2 lit. a-c petitum skargi kasacyjnej. Jak wskazano powyżej przepis art. 65 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania w sprawie ponieważ jego zastosowanie wyłączał § 13zs ust. 4 rozporządzenia który stanowi w rozumieniu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR przepis odrębny. Natomiast zgodnie z wyraźnym brzmieniem § 13zs ust. 5 rozporządzenia złożenie złożenia wniosku, o udzielenie pomocy finansowej musiało skutkować odmową wszczęcia postępowania, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Wniosek złożony przez skarżącą w dniu 23 listopada 2022 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej, a następnie przekazany przez wymieniony organ do organu właściwego w dniu 5 grudnia 2022 r. został złożony w dniu 5 grudnia 2022 r., a tym samym po terminie, który upływał w dniu 30 listopada 2022 r. Przyczynę, dla której postępowanie nie mogło być wszczęte, stanowiło uchybienie terminu do złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Należy również stwierdzić, że nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a. tj. art. 7, 9, 10, 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. z tej przyczyny, że stosowanie tych przepisów zostało wprost wyłączone na podstawie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Zasadniczo zatem w postępowaniu organy ARiMR nie stosują tych przepisów k.p.a., które nakładają na nie obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest, co do zasady, stronie. Również za niezasadne należało uznać pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, 8, art. 11, art. 15, art. 80, 107 § 3 k.p.a. Nie stanowi naruszenia powołanych w powyższych przepisach zasad przeprowadzenie postępowania i ocena dowodów w sposób, w jaki w rozpatrywanej sprawie uczyniły to organy administracji. Zasad tych nie naruszył również Sąd I instancji, potwierdzając zgodność z prawem dokonanego przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zaskarżone orzeczenie zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne, wyczerpująco wyjaśniając zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2j petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że jest on niezrozumiały ponieważ w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Ponadto zarzut ten nie został uzasadniony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.