I GSK 492/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1357/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. we W. rozstrzygnięcie Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych -Ministerstwo Rodzin, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpoznania odwołania oraz wykluczenia z konkursu postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1357/19 odrzucił skargę W. na rozstrzygnięcie Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych - Ministerstwo Rodzin, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie negatywnego rozpoznania odwołania oraz wykluczenia z konkursu, a także zwrócił uiszczony wpis. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), WSA stwierdził, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Wskazał, że zaskarżone pismo Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych - Ministerstwo Rodzin, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2018 r. o wykluczeniu skarżącej z konkursu nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Sąd I instancji podkreślił, że pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. ma charakter wyłącznie informacyjny i nie można go zakwalifikować jako aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast wskazywana uchwała o wykluczeniu zapadła w związku z nierzetelnym wykonywaniem obowiązków wynikających z wcześniejszych umów podpisanych z PFRON, te nieprawidłowości zostały wskazane w piśmie PFRON z [...] grudnia 2018 r. (w skardze wskazało datę [...] grudnia 2018 r., która jest datą podjętej uchwały nr [...]). Ponadto WSA podkreślił, że spory wynikające z tych umów mogą być przedmiotem rozważań sądu powszechnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył W., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie jego zmianę, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zrzeka się rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 § 2 pkt 1) względnie pkt 2) p.p.s.a. poprzez uznanie skarżonego aktu jako będącego poza jurysdykcją sądów administracyjnych; - art. 58 § 1 pkt 1) p.p.s.a. poprzez bezpodstawne odrzucenie skargi; - art. 104 k.p.a. przez niezakwalifikowanie skarżonego aktu jako decyzji, gdy w sposób oczywisty jest to domniemana forma rozstrzygania o interesach strony; - art. 45 ust. 3a oraz art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. (Dz. U. z 2018 r. poz. 511, 1000 i 1076 - dalej: ustawa o rehabilitacji) poprzez błędne uznanie, że nie stosuje się k.p.a. gdy przepisy te wyraźnie przewidują odwołanie; - art. 51 ust. 3 pkt 2) i 3) ustawy o rehabilitacji zawodowej przez przyjęcie, że ustawa przyznawała uprawnienie Zarządowi do wykluczania z konkursu; - art. 78 Konstytucji poprzez odmowę uprawnienia do zaskarżenia aktu stanowiącego decyzję oraz błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu, że skarżony akt zapadł w ramach rozstrzygania merytorycznego konkursu, gdy został on podjęty na podstawie przesłanek nie związanych w ogóle z projektem czy trwającym konkursem. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zarzuty skargi kasacyjnej – zaś ich komplementarny charakter na gruncie, których jest ona stawiana umożliwia, aby zarzuty te rozpoznać łącznie – sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, zgodnie, z którym wniesienie skargi na pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2018 r. nie podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to stanowisko Sądu I instancji jest prawidłowe. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i oraz 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z kolei w myśl art. w art. 34 ust. 1 ustawy o rehabilitacji Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego (Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ) (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2019r. poz. 2267). Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zapewniającym obsługę Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 180 Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 listopada 2017 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2019 r., poz. 762). Zatem nie jest organem administracji publicznej. Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, gdyż ustawodawca nie upoważnił go w przepisach szczególnych do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych powodów skarga nie podlegała rozpoznaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i została przez Sąd I instancji odrzucona. Na marginesie NSA wskazuje, że słusznie zaznaczył Sąd I instancji, iż konkurs pn. ,, [...]" jest konkursem ogłoszonym w trybie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 450, 650 i 723 zm.) w związku z art. 36 ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z treścią art. 11 i 13 o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w celu zlecenia przeprowadzenia określonego działania podmiotowi zewnętrznemu, organ administracji publicznej – w tym przypadku Zarząd Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych – ogłasza otwarty konkurs ofert, a po jego przeprowadzeniu udziela dotacji celowej zawierając umowę z wybranym wnioskodawcą, zgodnie z art. 150 i 151 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869 z późn. zm. - dalej: u.f.p.). Procedura konkursowa nie jest oparta o przepisy k.p.a., a ogłoszenie wyników postępowania konkursowego w tym uchwały o wykluczeniu nie ma cech decyzji administracyjnej. Organ udzielając dotacji przekazuje realizację zadań innemu podmiotowi (art. 127 ustawy o finansach publicznych) i nie orzeka o uprawnieniach i obowiązkach wnioskodawcy. Zaznaczyć należy, że w drodze decyzji administracyjnej organ orzeka w sytuacji, o której mowa w art. 152 ust. 3 u.f.p. Mając na uwadze powyższe uwagi, stwierdzić należy, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej w żadnym stopniu go nie podważyły. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.