I GSK 439/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 października 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 384/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 21 maja 2019 r. nr SKO.41/3870/PO/2018 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dotacji oświatowej oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 października 2019 r., o sygn. akt I SA/Lu 384/19, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), oddalił skargę Fundacji A. z siedzibą w L. (dalej jako: "Strona", "Fundacja" lub "Skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 21 maja 2019 r., nr SKO.41/3870/PO/2018, w przedmiocie zwrotu dotacji oświatowej. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan faktyczny. 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zaskarżoną powyżej decyzją: 1) uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia 12 października 2018 r. w sprawie zwrotu dotacji niewykorzystanej w kwocie 31 898,56 zł oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 12 452,03 zł wraz z odsetkami; 2) określiło i zobowiązało Fundację, jako organ prowadzący T. w L. , Z. w L. S. w L. do: a) zwrotu dotacji oświatowej niewykorzystanej do końca 2014 r. w wysokości 14 795,71 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, b) zwrotu dotacji oświatowej niewykorzystanej do końca 2015 r. w wysokości 12 117,46 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, c) zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2014 r. w wysokości 6.463,70 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, d) zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2015 r. w wysokości 10 940,17 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W motywach zaskarżonej decyzji oceniając sporne wydatki, wyjaśniono, że: 1) kwoty: 4.985,39 zł to wydatek za wynajem sali i urządzeń kosmetycznych oraz za przeprowadzenie konsultacji przez studio kosmetyczne – 2.311,62 zł, a także na opłaty związane z utrzymaniem obiektu Zespołu Szkół (czynsz najmu, utrzymanie czystości, wywóz odpadów, przegląd i konserwacja układu wentylacji, naprawa instalacji wodnej, wykonanie otworów wentylacyjnych, centralne ogrzewanie, usługi telekomunikacyjne) – 2.673,77 zł - związane były z funkcjonowaniem szkół w 2014 r., lecz zostały pokryte z dotacji przyznanej na 2015 r., z której nie mogły zostać sfinansowane, co oznacza wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem i skutkuje obowiązkiem zwrotu dotacji w tej części z odsetkami od dnia przekazania dotacji; 2) kwota 14 513,59 zł, przeznaczona została na wynagrodzenie głównej księgowej, ale Fundacja nie dostarczyła dokumentów źródłowych (np. listy płac), potwierdzających naliczenie i wypłatę tego wynagrodzenia, a organ II instancji za niewystarczające uznał uchwały Fundacji dotyczące udziału (w 2014 r. - 10 % i w 2015 r. - 12 %) w kosztach wspólnych zarządzania Fundacją oraz wyciągi bankowe dokumentujące przekazanie przez szkoły zaliczek na pokrycie kosztów wspólnych; 3) kwota 282,12 zł wykazana jako wynagrodzenia (168,83 zł), opłaty za najem sal lekcyjnych i łącza internetowego (113,29 zł) - była wynikiem uznanego błędu Fundacji; 4) kwota 12 117,46 zł obejmuje wynagrodzenia 2 pracowników obsługi kadrowo-księgowej, radcy prawnego i specjalisty ds. BHP (12 112,78 zł) oraz opłaty za usługi bankowe (4,68 zł), które nie zostały potwierdzone dokumentami źródłowymi (np. listy płac, rachunków), a umowy o stałą obsługę prawną, czy faktury VAT uznano za niewystarczające, podobnie jak wyjaśnienie Fundacji dotyczące udziału poszczególnych szkół w rozliczeniu dotacji w latach 2013-2015 w oparciu o przyjęte proporcje; 5) kwota 4.027,87 zł (w tym 456,88 zł za 2014 r. i 3.570,99 zł za 2015 r.), dotyczy składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne, fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za poszczególne miesiące 2013 r. i 2014 r., regulowanych po upływie terminów płatności i rozliczonych, odpowiednio z dotacji na kolejne lata, tj. 2014 r. i 2015 r.; 6) kwota 1.736,30 zł (w 2014 r. - 929,34 zł i w 2015 r. - 806,96 zł) obejmuje wydatki na zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2013 r. oraz za wrzesień, listopad i grudzień 2014 r., faktycznie poniesione odpowiednio w styczniu 2014 r. oraz styczniu 2015 r. (czyli po upływie terminów płatności), rozliczone z dotacji odpowiednio na 2014 r. i na 2015 r.; 7) kwota 5.575,12 zł jako część dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem z tego powodu, że beneficjentami wydatków nie byli słuchacze szkół w zakresie kształcenia, wychowania, opieki, w tym profilaktyki społecznej, a także wydatki te nie warunkowały przeprowadzenia zajęć dydaktycznych ze słuchaczami szkół, bo były przeznaczone na premie, które nie były składnikiem wynagrodzeń w umowach o pracę oraz 2.499,64 zł (z dotacji na 2014 r.) na uregulowanie opłat za wynajem pomieszczeń biurowych, gdzie była składowana dokumentacja (także archiwalna) i 128,35 zł na opłaty bankowe - oceniono jako wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem; 8) 1.053,66 zł na wynagrodzenie za przeprowadzenie konsultacji i egzaminów zaliczających oraz za udział w komisjach egzaminacyjnych - Fundacja przyznała, że rozliczenie tych wydatków było wynikiem błędu, podobnie jak 59,08 zł na wynagrodzenie (brutto) pracownika - specjalisty ds. obsługi sekretariatu od stycznia do sierpnia 2014 r., które było wypłacane w kwocie wyższej od ustalonej w umowie o pracę. 1.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając skargę Strony, w opisanym na wstępie wyroku, zaakceptował powyższe ustalenia organu odwoławczego co do kwot: - dotacji niewykorzystanych, czyli: 14 513,59 zł i 282,12 zł z dotacji na 2014 r. oraz 12 117,46 zł z dotacji na 2015 r.; - dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości: 456,88 zł, 929,34 zł, 2.434,31 zł, 2.499,64 zł, 84,45 zł i 59,08 zł z dotacji na 2014 r. oraz 4.985,39 zł, 3.570,99 zł, 806,96 zł, 512,82 zł, 10,35 zł, 1.053,66 zł z dotacji na 2015 r. Sąd pierwszej instancji, oceniając stanowisko organu za zgodne z prawem uznał, że przeznaczenie dotacji na opłacenie należności (zobowiązań) dotyczących realizacji zadań szkoły w roku innym niż rok, na który przyznano tę dotację, oznacza wykorzystanie tej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Za nieuzasadnione uznano sfinansowanie i rozliczenie premii (uznaniowych) wypłaconych dyrektorowi, wicedyrektorom, specjalistom ds. obsługi sekretariatu i ds. bieżącej obsługi uczniów w szkołach oraz 5 nauczycielom – z dotacji na 2014 r., jak i premii z dotacji innej szkoły na 2015 r., skoro Strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających w sposób wiarygodny i obiektywny, że premie te przyznane były w bezpośrednim związku z wykonywanymi przez te osoby zadaniami szkół w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Zdaniem WSA Fundacja nie wykazała, że przedmiotowe premie przyznawane były za ponadstandardowy wysiłek i osiągnięcia związane z realizacją zadań szkół, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. Za dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem uznano także poniesione w 2014 r. wydatki na opłaty za wynajem pomieszczeń biurowych na potrzeby przechowywania dokumentacji szkół, czy miejsca pracy osób prowadzących obsługę kadrowo-księgową. Z tego samego powodu – zdaniem Sądu pierwszej instancji – nie mogły być sfinansowane ze środków dotacji wydatki na opłaty bankowe poniesione w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2015 r., jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. 2.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Fundacja, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła opisany powyżej wyrok w całości zarzucając, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 3d w zw. z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.; od 21 grudnia 2015 r. - Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 – dalej w skrócie: "u.s.o." - w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym postępowaniem) oraz z naruszeniem art. 251 ust. 1, art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5, ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm. – dalej w skrócie: "u.f.p.") poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że dotacje objęte postępowaniem i zaskarżoną decyzją zostały niewykorzystane lub wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W oparciu o powyższy zarzut Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Lublinie, w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi reformatoryjnie, na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacji. 2.3. W rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie wziął udziału pełnomocnik organu. Z kolei pełnomocnik Fundacji podczas rozprawy podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz żadna z przesłanek, przewidziana w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę jedynie zakres określony w powołanym art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (w oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Wobec powyższego na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy, które zostały naruszone przez sąd, wykazując istotny wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Jak wspomniano, Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia: 26 marca 2014 r., o sygn. akt I GSK 1047/12 i 29 sierpnia 2012 r., o sygn. akt I FSK 1560/11). 3.1. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej powołując przepis art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. podał, że zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, przy czym nie wykazał istotnego wpływu uchybień na wynik sprawy. Przepis art. 151 P.p.s.a. powołany w petitum skargi kasacyjnej jako regulacja wynikowa stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. Formułując zarzut w powiązaniu z powyższą regulacją, autor skargi kasacyjnej nie wykazał konkretnych uchybień Sądu pierwszej instancji, które wskazywałyby na brak podstaw do wydania zaskarżonego wyroku, co czyni ten zarzut bezpodstawnym. W art. 151 P.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 P.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić. 3.2. W petitum skargi kasacyjnej nie powołano żadnych innych przepisów postępowania (np. regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego), które umożliwiałyby kontrolę sposobu gromadzenia dowodów, ich rozpatrzenie i ocenę. Brak sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutów uchybień procesowych ze wskazaniem ich istotnego wpływu na wynik sprawy, skutkuje tym, że stan faktyczny ustalony przez organ i zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie został podważony. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano zatem ani sposobu gromadzenia dowodów, ani kompletności materiału dowodowego, czy prawidłowości jego oceny. 3.3. Stosownie do, powołanego w petitum skargi kasacyjnej, art. 90 ust. 3d u.o.s., który w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2015 r. miał brzmienie "dotacje (...) są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt sportowy i rekreacyjny, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania." Natomiast od 31 marca 2015 r., po (kolejnej już) zmianie, regulacja ta stanowi, że "dotacje (...) są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących szkół, przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego i placówek, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności szkoły, przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, przedszkola lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego, b) sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 - z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; 2) zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: a) książki i inne zbiory biblioteczne, b) środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, przedszkolach i placówkach, c) sprzęt rekreacyjny i sportowy, d) meble, e) pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania." Zasadę ogólną dotyczącą zwrotu niewykorzystanych dotacji przewiduje art. 251 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. W przypadku dotacji obowiązuje więc obligatoryjna zasada roczności ich wykorzystania. Wobec powyższego Fundacja nie mogła z dotacji przyznanej na rok 2014 i 2015 regulować wydatków za lata poprzedzające. Zgodnie zaś do art. 252 ust. 1 u.p.f., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2, wraz z odsetkami (...). Fundacja formułując zarzut uchybienia powyższym regulacjom z u.s.o. i u.f.p., wskazuje na ich niewłaściwe zastosowanie, czyli błąd subsumcji, co nie może być skuteczne, wobec niepodważonego w sprawie stanu faktycznego. Dotacja, o której mowa w art. 90 ust. w ust. 1a-3b u.s.o. ma charakter dotacji podmiotowo-celowej, gdyż udziela się jej jednostkom spoza sektora finansów publicznych na cel ogólnego dofinansowania ich bieżącej działalności statutowej. Dotacja przysługuje na każdego ucznia i z tej perspektywy ma charakter podmiotowy, jednak przeznaczona jest na dofinansowanie realizacji konkretnych zadań szkoły o ściśle określonym zakresie, czyli kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i pod tym względem dotacja ta ma charakter celowy. Jak wynika z treści art. 90 ust. 3d u.s.o. wydatkowanie dotacji jest ograniczone poprzez wskazanie celów, którym ma ona służyć. Poza tym może być ona wykorzystywana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Rola dotacji oświatowej nie polega zatem na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków. Nie sposób przyjąć, że dotacja może być wydatkowana na każdy cel. Wbrew stanowisku Skarżącej kasacyjnie, dotacja oświatowa może zostać wykorzystana wyłącznie na te wydatki bieżące danej szkoły lub placówki, które realizować będą zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Z kolei wydatki, które jedynie pośrednio przyczyniają się do realizacji celu, o którym mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. nie podlegają finansowaniu z dotacji, o której stanowi art. 90 ust. 3 u.s.o. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska Sądu pierwszej instancji, że przeznaczenie dotacji na opłacenie należności (zobowiązań) dotyczących realizacji zadań szkoły w roku innym niż rok, na który przyznano tę dotację, oznacza wykorzystanie tej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Brak przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających prawidłowość sfinansowania i rozliczenia premii (uznaniowych) wypłaconych dyrektorowi, wicedyrektorom, specjalistom ds. obsługi sekretariatu i ds. bieżącej obsługi uczniów w szkołach oraz 5 nauczycielom – z dotacji na 2014 r., jak i premii z dotacji innej szkoły na 2015 r., uniemożliwia przyjęcie, że premie te pozostawały w bezpośrednim związku z wykonywanymi przez te osoby zadaniami szkół w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Słusznie wskazano, że wydatki na opłaty za wynajem pomieszczeń biurowych na potrzeby przechowywania dokumentacji szkół, czy miejsca pracy osób prowadzących obsługę kadrowo-księgową nie mogą być pokryte z dotacji oświatowej, dlatego trafnie środki te uznano za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Wobec niepodważenia powyższego stanu faktycznego w niniejszej sprawie, prawidłowo organy i Sąd pierwszej instancji uznały, że wydatki organu prowadzącego szkołę dotyczące realizacji obowiązków, o których stanowi art. 5 ust. 7 u.s.o., nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. Wprawdzie niektóre z wymienionych wydatków pośrednio nawiązują do działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły, jednak ich istotą winna być bezpośrednia realizacja zadań organu prowadzącego szkołę i muszą być prawidłowo udokumentowane. Pośredni związek z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą szkoły nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że tego rodzaju wydatki mogą zostać zaliczone do zadań szkoły w zakresie określonym w art. 90 ust. 3d u.s.o. Dotacja ma służyć subwencjonowaniu szkoły, realizującej cel wskazany w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie zaś podmiotu prowadzącego szkołę, a w interesie Fundacji było jednoznaczne wykazanie dokumentami poniesienie wydatków np. na wypłatę wynagrodzeń. Mając na uwadze powołane w skardze kasacyjnej regulacje materialnoprawne, jak i niezakwestionowanie ustaleń faktycznych za bezskuteczny uznać należy zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów u.s.o. i u.f.p., które miało polegać na przyjęciu, że dotacje objęte postępowaniem i zaskarżoną decyzją zostały niewykorzystane lub wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. 3.4. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Fundacji jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. M. Bejgerowska H. Wach J. Wegner